Duydum ki

bizi bırakmaya azmediyorsun

etme

 

Başka bir yar

başka bir dosta meylediyorsun

etme

 

Sen yad eller dünyasında

ne arıyorsun yabancı

Hangi hasta gönüllüyü kasdediyorsun

etme

 

Çalma bizi

bizden bizi

gitme o ellere doğru

Çalınmış başkalarına

nazar ediyorsun

etme

 

Ey ay felek

harab olmuş

alt üst olmuş senin için

Bizi öyle harab

öyle alt üst ediyorsun

etme

 

Ey makamı var

ve yokun üzerinde olan kişi

Sen varlık sahasını

öyle terk ediyorsun

etme

 

Sen

yüz çevirecek olsan

ay kapkara olur gamdan

Ayın da evini yıkmayı kastediyorsun

etme

 

Bizim dudağımız kurur

sen kuruyacak olsan

Gözlerimizi

öyle yaş dolu ediyorsun

etme

 

Aşıklarla

başa çıkacak gücün

yoksa eğer

Aşka öyleyse

ne diye hayret ediyorsun

etme

 

Ey cennetin cehennemin

elinde olduğu kişi

Bize cenneti

öyle cehennem ediyorsun

etme

 

Şekerliğinin içinde

zehir zarar vermez bize

O zehiri

o şekerle sen bir ediyorsun

etme

 

Bizi sevindiriyorsun

huzurumuz kaçar öyle

Huzurumu bozuyorsun

sen mahvediyorsun

etme

 

Harama bulaşan gözüm

güzelliğinin hırsızı

Ey hırsızlığa da değen

hırsızlık ediyorsun

etme

 

İsyan et ey arkadaşım

söz söyleyecek an değil

Aşkın baygınlığıyla

ne meşk ediyorsun

etme

 

Seven sevilen arasında tek kalan hatıra aşklarından başka bir şey değildir.

Eğer bir gün seversen;

Sevdiğin terk edince, ağıt yakacağın sana haber verilse, ki öyledir,

Niye sevdiğini kendine sor.

Sevdiğin, seni niye terk edecek diye.

Hakikatte vasıl olanların destanı hiç yok.

Aslında Hz. Şems bu ayrılığı ile kendine büyük ikramda bulunmuştur. Çünkü asıl terk eden Mevlâna idi.

Mevlâna o hale gelmişti ki uzayında Şems’in güneşinin ışıkları artık sönen yıldızlara dönmüştü. Vefalı dostun tek yapacağı şey sönmüş yıldızın kaybolmasından başka bir şey olmayacağı idi.

Yanan da o, yandıranda o, hepsi Hz. Mevlâna olmuştu.