Özlem gidermek ne zordur.

Eskiden “zorla cennete sokulan kullar gibi” bir sebep zuhur eder muhakkak giderdik.  O gitti. Kitabı okuyanı çok severdi. Kaç tane kitap karaladık. Son yazılan bir kitap.  Ruhu gördü ama,  yeni çıkacak Amiş Efendim’i zahirende bir görseydi.

Cihan’ının içinde yerimiz vardır. Ne var ki, devir devrederken dökülen yapraklar arasında kaldık.

Demirli bahçeye girmek için zırhlı olmak gerekir, derler. Yollar engel, zahir engel.. engel… engel..

Gücümüz yok.

Tek sermaye hasretlik. O da para etmiyor.

Şevket Baba!

Seni biz özledik. Yedirdiğin lokmalar içimizde telef olmadı. Ancak hasretlik acısı kaldı.

İhramcızâde  İsmail Hakkı Toprak Efendi “Geçmiş hayali cihan” derdi.

Cihan var ama, bize hep hayal kaldı.

İhramcızâde  İsmail Hakkı