Geçenlerde dinsizim diyen biri yanımıza geldi. Kendince deliller yazmış sıralamıştı. Bende ne söyledimse kâr etmedi. Ona dedim ki,

“Öyleyse sana bir şey desem yapar mısın?”

“Ne gibi?”

“Bir rüya görsen senin için neyi ifade eder?”, dedim.

“Pek bir şeyde ifade etmez.”

“Aynı rüyayı iki kere görsen yine senin için neyi ifade eder?”

“Yine bir şey ifade etmez.”

“Tekrar görsen neyi ifade eder?”

“Aynı şeyi tekrar tekrar görüyorsam, şüphe ederim, belki,”

“Bende bir cümle söyleyeceğim üç kere tekrarlayıp uykuya yatacaksın. Olur mu?”

“Olur.”

“Çok kolay, birkaç kelime söylemek ile benim ne zararım ve kârım olabilir ki” dedi.

Bende ondan söyleyeceğine dair söz aldım ve kelimeleri söyledim.

O da gidip söylemiş ve sabaha kadar beklemiş, gördüğünü görmüş ve yanıma gelmişti. Hıçkıra hıçkıra bana ağlıyordu.

Ne oldu ki…

Burası sanada bana da gizli kaldı.

Eğer bu yazıyı okuyan bir dinsiz ve ateist kardeşimiz ise ona da söylüyorum;

“Sende söyle bu cümleyi düşüne düşüne söyle görelim neler olacak.”

“Nede olsa bir cümle duya duya söylesem benim için bir şey olmaz, de ve söyle.”

İşte sonsuzluğun ve ebedî hayatın bereketli cümlesi.

 “Seni ne kadar çok özlemişim Ya Muhammed; ben seni bulamadım, Sen beni bulur musun?”

Sallallâhü aleyhi ve sellem

 İhramcızâde  İsmail Hakkı