AŞK PEYGAMBERİ- Semiha Cemal 1.Bölüm

aşk peygamberi

(Milli Roman)

semiha cemal ktb

 Kitabhane-i Sudî [İkdam Matbaası], 1927 İstanbul

07.01.2015

Osmanlıcadan Latinize eden: İhramcızâde İsmail Hakkı

semiha cemalSEMİHA CEMAL

Kardeşim Semiha Cemal’i tanıyanların hemen hepsi benden tercüme-i hâlini (biyografi) istiyorlar. Onun beşeriyetin verâsında geçen temiz ve şerefli hayatının tarihçesi, harflerin ve kelimelerin zarfına sığmaz ki… o kadar ulvî, o kadar büyüktür.

Nasılsa tecessüd etmiş (vücut giymiş) bir ruh latifesi olan bu ulvî çocuğun dünyada, insanlar arasında geçmiş bir hayatı olduğuna halâ inanamıyorum.

Semiha Cemal otuz bir yaşında vefat etti. İlk tahsilini Çelebi Mektebinde yapmış, sonra Çamlıca Lisesinden ve 1926’da Darulfünün Felsefe Şubesinden mezun olmuştur.

Kısa bir zaman İzmir Kız Lisesi Felsefe ve Ruhiyat (Psikoloji) Öğretmenliğinde bulunmuş, 1929’dan 1935’e kadar da İstanbul Kız Muallim Mektebinin Ruhiyat Öğretmenliğinde başarıyla çalışmıştır.

Öğrenci iken bütün hocaları onu azim ve zekâsına, muhakemesinin kuvvetine hayran olduklarını iftiharla söylerlerdi.

Kendisini tanıyanların hepsi ve Üniversite Profesörlerinden Sayın Şekib, Yusuf Ziya, o zamanlar Darulfünün Eminliğinde bulunmuş olan Prof. Dr. Nurettin Ali onun müstesna kabiliyetini hararetle takdir edenlerdendir. Hatta o tarihlerde Prof. Yusuf Ziya, kendi nezareti altında çıkan bir risaleye (dergi) Semiha Cemal’in gönderdiği bir yazı için bana şu satırları göndermişti:

“Kızkardeşinizin bu seferki yazısı pek hayret verici! Davud’un Mezamir’ini okudunuz mu, bilmem?.. Bir kere lütfen okuyunuz. İkisinin de aynı menbadan ilham aldığını vazıları (açıkça) göreceksiniz. Yazıyı okurken öyle dedim: Eğer bu kız çıkıp ta “Ben Allah’tan ilham alıyorum, işte delilim bu sözlerdir.” diyecek olsa, muhakkak ilk mümin ben olacağım. Yazısı benim içimde bu derece azîm bir tesir bıraktı.”

Bundan başka Prof. Bay Şekib’in hakkında çok takdir eden yazıları vardır.

Semiha Cemal… asırların sinesinden nâz ile beliren âteşin (ateşli, canlı) istîdad (kabiliyet)..

Semiha Cemal.. mütekâmil (tekâmül etmiş, olgunlaşmış) ve mutlak fazilet örneği..

Semiha Cemal.. şahsında insanî hisleri olgun bir belâgat ve bütün vüzuhile temsil eden yüksek kabiliyet..

Semiha Cemal.. Rabbânî bir tuhfe (armağan), bir mücerred ruh; gayıbdan beşerilere armağan; tecessüd etmiş ahlak numunesi..

Beşerî ölçüler, insan havsalası, bu genç vücudun kısacık hayatına sığdırdığı taşkın kudreti tartmakta ve anlayabilmekte şaşkındır. Onun irfan dolu hayatı, hayret şâyan bir mucizeye benzer. Kudretin bezenerek vücuda getirdiği, beşeriyeti şaşırtan icazkâr (az sözle mânâyı anlatan) bir eser!

Sanki Allah onu yaratmakla, kendine has olan özellikleri bu vücuddan aleme ilan etmek, göstermek istemiş de, bu şahane âbideyi vücuda getirmiş…

Semiha Cemal.. Hiç bir beşerî hırsla yorulmamış, meşgul olmamış, vakit kaybetmemiş musaffa (sâfîleşmiş) ve tam insan!

Onun varlığındaki enerji, asla süflî zaaflara, unsurî ihtiraslara taksim olmamış, bütün kuvvet ve şiddeti ile bir tek yoldan, bir tek hedefe akıp vâsıl olmuştur. O, ilâhi kudretten başka hiç bir şeyin zebunu olmamıştır. Onun temiz ve lekesiz varlığı, sefil bağımlılıklardan hiç birini tanımaz.

Semiha Cemal herhangi bir varlıkta, o varlığın şahsî kıymetini değil, bu vücuda vücud verenin sun’unu (kudretini, tesirini) görür.

Semiha Cemal.. “İyi ve fena diye iki mefhum bilmez. Onun için her şeyde iyilik vardır. “Fena denen kimse, femalığı iyilik zannı ile yapan merhamete şayan bir şaşıdan ibarettir.” der idi. O, her suçlunun nokta-i nazarına (bakış açısına) nüzul ederek (inerek) onu mazur görmesini bilir; dünya sahnesini perdenin içinden seyreder. O oyuncuların mahiyetini de bilir.

Semiha Cemal.. meslekî hayatında ruhî terbiyeyi tam bir muvaffakiyetle (başarıyla) öğretmiştir.

İnsan kardeşini bu kadar metheder mi diyeceksiniz, fakat onu tanıyanlar bu sözleri az bile görür. Ebedî eserlerinin lirik kudretli tezahürünü mahviyetle tadil etmeye uğraşmıştır.

Bir ressam, bir heykeltraş, bir şair ve her hangi bir sanatkâr için, bir dış tesirin, tabiat güzelliklerinin, bu sanat kabiliyetine inzimamı (katılma, ilave olma), sanatkarın zevkinin inbisatına (genişlemesine)yardım etmesi lazımdır. Halbuki Semiha Cemal için ilham kaynağı, her nefes yeni ve gizli bir köşesini keşfettiği ruhudur.

Öğretmen olduğu Kız Öğretmen Okulunda ve gerek Yovakimion Rum Kız Lisesi ve İtalyan Kız Lisesinde kendisini sevmeyen ve üfuluna (kaybolma, batma) ağlamayan kimse kalmamaştır.

Kendisinin Rahman’ın Rahmetine tevdî olunduğu gün Kız Öğretmen Okulu öğretmen ve öğrencileri tarafından söylenen sözler arasında Bayan Sabiha Orhan’ın da gözyaşlarıyla değerli hocası hakkında söylediği sözleri teberrüken (bereket sayarak) yazıyorum:

“Aziz öğretmenimiz, yakında seni kürsümüzde göreceğiz diye sevinirken ne idi bu, ne idi dün işittiğimiz haber. İşittik mi? Hayır, hayır biz onu duymadık, duyamazdık, duysak ta böyle bir şeye inanmazdık. Nasıl olur da gürbüz, ruhen hassas, maddeten çelik gibi sağlam bir vücut, bu kadar az zamanda yok olur?…

Bunu dimağlarımız nasıl kavrar?… Fakat diğer öğretmenlerimizin saklayamadıkları kederleri, tutamadıkları gözyaşları, kafalarımıza müthiş bir darbe indirdi… İnanın, inanın bu acı bir hakikattir. Biz yine inanamıyoruz, bunu da bize sen aşılamıştın. “Çocuklar: Ruh ebedî, madde fânîdir.” derdin.

İşte sayın öğretmenimiz, senin sözlerini sana tekrar ediyoruz. Cismin aramızdan ayrıldı, ölüm nihayet seni de pençesi arasına aldı. Etimizden, tırnağımızdan ayırır gibi seni de bizden ayırdı öyle mi? Hayır, sen ölmedin, bilakis kalplerimize bir kıvılcım attın. Bu kıvılcım büyüyecek, büyüyecek, alevi kalplerimizi tutuşturacak, işte bu yangını hiç bir şey, hiç bir maddi kuvvet söndüremeyecek.

Ancak bize tesellî verecek olan, kalplerimizin en derin köşelerine kazdığımız ruhun, benliğin, ahenkli adın, daima gülen ve kızaran çehren, bize; “Aldanıyorsunuz çocuklar, ben ölmedim”, diyen dudakların olacak. Sen kalplerimizde, dimağlarımızda bütün varlığımızda biz yaşadıkça yaşayacaksın. Eserlerin ise hiç ölmeyecektir.

Senden feyz alan çocukların bunu yapmak kudretini almışlardır. Yalnız, yalnız sen, yatağında rahat, müsterih uyu.

Arkanda bıraktığın talebelerinin hıçkırıklarını hisset, senin için akıttıkları gözyaşlarını tutmalarını söyleme. Bırak, bırak, kana kana ağlasınlar mukaddes ölü…”

Prof. Dr. Ziya Cemal B. AKSOY

 

K PEYGAMBERİ

Semiha Cemal

I

BİR AŞK SAHNESİ

“-Ey aşk, seni kendime besmele ittihaz ettim!

Sevdiğim, bütün cihanın miftahı ve vücudu olan “Bismillâhi’l Aşk”  düsturu işte sensin! Güneş batıyor, şimdi gece olur, yine o karanlık gece, seninle aramızda, hep benim benim gönlümün yanmasıyla, yine o karanlık gece, seninle aramızda, hep benim gönlümün yanmasıyla neticelenen aşk oyunlarına başlar. Beni senden ayırır, seni karanlık içinde göremez olurum. Kalbimdeki hayalin ne kadar münevver olsa, yine ben seni görmeye muhtacım. Bu öyle bir şey ki, canan için, burada! Demişler. Lakin gözlerim ebediyyen ona karşı ağma, görmüyor, kulaklarım sadâsını işitmiyor.

Batma güneş, batma. Her ne kadar batışın doğuşundan daha latifse de, bu akşam senin gözden nihan olduğunu istemiyorum. Üzerimde onun râyihasını ve kalbimde yeniden aşkımı yer yer ateşlediği bugünün,  ömrümün ufkunda nihayetlendiğini görmek istemiyorum. Ey benim sevdiğim ateşin (ateşli, canlı) güzel, aşkında senin gibi ateş!

Sen olmayınca ben geceler içinde kalırdım. İsterse mesut cennetler üzerinde doğan parlak güneş olsun. Ve isterse bana şu, yıldızın etrafında devr ettikleri bütün cihanın güneşlerini getirsinler…

Gurub cihetinden uçan bu kuş kafilesi nereye gidiyor? Bir vakitler böyle bir kafile içinde, bende bilinmez meçhul ufuklara doğru kanadımı açmış gidiyordum. Benim yolumu kesen sendin.

Karşımda güneş içinde yaslanmış bir hayal, nazlı bir güneş gördüm. Elleri seninkiler gibi ateşin önünde, çehresi anasırdan münezzehdi. Gördüğüm rüyaya hala inanamıyorum. Zaman zaman, gözlerimi ovuşturuyorum. Ellerimle karşımdaki tasviri yokluyorum. Dudaklarımla, tenimle onun derce-i zuhurunu anlamaya çalışıyorum. Geceleri bazen gökte seyrettiğim kamer içinde, bu, evvelce aşık olduğunu bilmediğim nazlı, dilber hayali görüyorum. O vakit kamer karanlık, yıldızlar karanlık geliyor. Cihan gözlerimden düşmüş, ağlıyorum. Bu dünya bir gül de olsa onun rayihası senin.”

 

Sahra üzerinde yarı üryan bir kadın, gurup vakti bir taş üzerine oturmuş, bu sözleri bir kağıda yazıyordu. Biraz uzakta bir çadırdan ta uzaklara kadar imtidât eden guruptan yanmış ufuklarda hiçbir şey görünmüyordu. Bir müddet sükûn içinde olan etrafı dinledikten sonra devam etti.

“Bir vakitler bana sormuştun. Ben aşkı inkâr etmiştim.” Diye cevap vermiştim. Meğer, o vakit o güzel hayal bana güneş içinden yayını germiş, ok saplanınca başımı ona çevirmişim. Ey ateş, ellerim yanmayınca senin ne olduğunu anlayamadım.

Ey bu sahrada aşk vahasındaki billur şelâleler ortasında şeffaf sularla ihticab ederek raks eden güzel! Yine sana mahzun kavrulmuş kalbimle geldim. Suzân, Suzân! Diyorsun. Bu yanmış memlekette, bu yer yer alû olan perişan yerde hangi memleketi arıyorsun? Söyle bana, yer yer güle tahvil eden bu ateşin bir değmeye? Hangi memleketi arıyorsun? Ayağa kalkmıştı, kumlar üzerinde bir takım ayak izleri görünüyordu. Bu izleri eğilerek ayrı ayrı öptü:

“Gel” gel sevgilim. Güzelliğinle gıda verdiğin bu vücutta, senin daim gezerek tervic [Değerini arttırmak] ettiğin bir bahçe var. Burasıda tıpkı senin avuçların gibi gül ve amber kokar. Oraya gel.

Çünkü aşk…. Ahh bilmezsin, sen, yemin ederim ki aşkı bilmezsin. Eğer aşkın ne olduğunu bileydin, akşamları böyle kapımın önünden geçmez, bi-pervâ ateşin türkülerinle yaramı tazelemezdin. Eğer aşkı bileydin, evvela hançerin elinden düşerdi.!”

 

Yine etrafını dinledi. Yere yatarak kulağını kuma koydu, bir ayak sesi geliyordu. Bu vakit buradan kim geçebilirdi? Bu mutlaka o idi. Heyecanından dizleri üzerinde kaldı… birkaç dakika sonra, at üzerinde, fevkalâde güzel çehreli, beşerî görünmeyen ve insana yalnız aşık gördüğü hissini veren latif tavırlı bir süvari geldi.

Genç kadın, atın dizginini tuttu. Onu indirdi. Sarıldılar.

-Bak Suzân, bak ben geldim! Güzel bir sadâ çölün yanık havasına yayıldı. Çadıra doğru sarılmış oldukları halde yürüyorlardı.

-Güya seni beş yüz senedir, görmedim. Hâlbuki ancak birkaç saat oldu. Kalbimde, gördüğüm halde tükenmeyen bir hasret var. Ne yapalım bana söyle: bunun ötesi var mı? İşte sana sarılmışım. Niçin bu hasret ateşi böyle artıyor, eksilmiyor?

Onu bir müddet durup seyrettikten sonra, gözlerini elleriyle kapadı:

-Bu kadar güzelliğe benim beşeriyetim tahammül edemiyor, söyle senin asıl ismin “aşk” değil mi?

sen hava, su, toprak ve ateşten hiçbirine mensup değilsin. Söyle, bu eller, bu vücut yaratılmışa benzemiyor. Sende yaratılmışların acz ve füturunu görmüyorum. Haşa, sen mahlûk değilsin.

Sevgilim, bu ten zevâl olur mu? Benim teabbud (kulluk) ettiğim bu ilâhi vücud bir an gözden nihan olabilir mi? Ben henüz tekellüm-i aşk bilmiyordum. Kalbim darbeni bilmiyordu. Onu bürudetten (soğukluktan) uyuşmuş olduğu halde avuçlarında sen canlandırdın. Hem bak, bu sarılan kollarımı artık sende çözemezsin değil mi?

2

SÜHÂ’NIN DEFTERİ

[Sühâ: Bir yıldız ismi. Dübb-ü ekber (Büyük Ayı) yıldız kümesinden gözü kuvvetli olan kimselerin görebileceği en küçük yıldız.hzl]

2 Mayıs (…) Lisesi

Ama hava ne kadar güzel canım hiç ders çalışmak istemiyor hele şükür riyaziye hiç sevmiyorum yarın da yine o hain riyaziye hocası gelecek gelecek hiç açmadan insana on numara koyar gibi sıfırı koyu veriyor.

İstanbul tekmil yeşillikler içinde mavi berrak semalara baktıkça içimden bir ses bana kendimin de ifade edemediğim fakat anladığım birçok sözleri söylüyor kalbim iyi teşvik ediyor.

Mektepte herkes şen, rüzgârları serin ve tatlı.  Herkes her şeye gülüyor. Yalnız menhus riyaziye (Hesap ilmi. Matematik bilgisi. ) hocasının yüzün gülmüyor. O da ne olur azıcık burnunu kırıp da herkes herkese uysa ya! Hani düşünüyorum bu adam acaba evlimi, eğer evli ise vay o kadının haline! Bu garip adama göre her hareket birtakım prensiplere tabiidir. Şayet, mesela zevcesini kanunen sevmesi falan lazım gelse, mutlaka bunun için birtakım kaideler vardır. Bu ameliye (iş) mesela günü öğlen saatinde den filan saatinden filan zamana kadar devam edecektir.  sonra bu zaman zarfında alınması lazım gelen birtakım evza-ı mahsusa (hususi haller) vardır.. vb…

Nöbetçi muallimi gelirse, mumu hemen söndürüp yatmaktan, yorganı başıma çekmekten başka çare yok. Hâlbuki hiç de uykum yok.  Zorla uyku uyunamaz ya! Hemen gelmiyor işte dolabın üstündeki mum gittikçe eriyor. Muttasıl sallanarak yorun yorgun titriyor.

Bilmem ki ne dense bunlarda bir gariplik hissediyorum. O şen çocukluğa artık galiba veda ediyorum. İki sene sonra mektep bitecek.  Bütün arkadaşlar hepimiz bir yere dağılıp gideceğiz.  Fakat doğrusu şu koca Yavuz’a çok şaştım.  Bugün edebiyat dersinde bir beytini okuduk

“Şirler pençei kahrımdan olurken lerzan

Beni bir gözleri ahuya zebun etti felek”

Ben böyle zebun eden sevdadan pek bir şey alamıyorum. İnsan niçin sever sevgilisiyle kırlarda çayırlarda koşup gezmek, kuşlar, çiçekler içinde bayram yapmak için sever. Hele bir şu mektebi bitireyim,  kanatlarım serbest havaya açılmış istediğim gibi uçacağım.

İKİ SENE SONRA

İmtihanlar başladı. Artık yüksek duvarlardan, bu matruş bahçeden kurtulacağım. Fakat acaba nereye ve kime gideceğim.

Bazen derslerden usandım zaman, bende herkesle beraber, kurtuluş gününün gelmesini bekliyorum. Fakat bir dakika geçmeden gözlerin bulutlanıyor.

Aydan aya, günden güne değiştiğimi, pek küçükken kalbimi saran hüznün tekrar bana yaklaştığını görüyorum. Benim gibi anasız, babasız bir çocuğa gülmek, ümit etmek yaraşır mı?

Dadımla, Zeliha’ dan ara sıra mektup alıyorum. Yedi senedir görmediğim çiftliğe artık kavuşacağım.

Bu sene mektepte, eskisi gibi bizi sıkmıyorlar. Hafta aralarında istediğimiz gibi dansa, sinemaya gidiyoruz. bütün çocuklar hafta tatilleri dönüşlerinde, ceplerinde deste deste mektuplar geliyorlar, çok hayret ediyorum. ne kadar çok leylaları, ne kadar çok kalpleri var!

Hâlbuki bana bir mahzunluk geliyor. Bilhassa yalnız zamanlarımda bir yalnızlık hissediyorum. Bazen kahkaha ile, çocukların gürültüsü ile geçen gecelerde, ansızın gözlerinde birikmiş yaşlar buluyorum. Birdenbire bu yaşlar nereden hâsıl oluyor, bilmem. Kendi kendime belki fazla gülmüşümdür ondan diyorum. Taşkın kahkahalarla kalbimi hislerimi örtmek için, ben de onlarla beraber gülüyorum, söylüyorum.

Zevk ve eğlence yerlerinde adeta sıkılıyorum. Orada vefasızlıktan sahtekârlıktan başka bir şey görmüyorum.

Dediğim gibi, bu sene her hususta serbestiz. Hatta hocalarla alay etmek hususunda bile. Pek işsiz kalıpta, içimiz sıkıldığı zaman, onlarla eğleniyoruz. Evvelce çit yapmaktan ödümüz koptuğu dershanede şimdi mütalaa zamanında bir ağızdan vals söylüyoruz.

15 Haziran

Şu Celâl, beni ne kadar teshir etti. bir senedir,  düşüncellerim tamamıyla  değişti. şimdi eskiden daha ziyade, kendimi ulviyete ve hüsne karşı meclûb buluyorum. Celâl’ın daima şiire ve yüksek bir aşka mütemayil olan ruhu, beni de günden güne cezbediyor

18 Haziran

Dün akşam Celâl ile beraber parka, gezmeye çıkmıştık. Denize karşı bir kanepeye oturduk. İkimizde sakindik. Havada bizim gibi durgundu. Ben yalnız biraz evvel seyyar satıcıdan aldım taze leylakları kokluyordum. Etrafta, şehri gizlenip düşünceye dalmış gibi gösteren hafif bir sis tabakası vardı. İkimiz de konuşmuyorduk. Bir aralık karşımızdan boş duran iskemleye yine o güzel kız Arap lalasıyla geldi, oturdu. Birkaç gündür, her akşam tesadüf ettiğimiz güzel kızı seyrettikten büyük bir haz duyuyordum. Gözlerimi onun kısa eteklerinden, ateşin (ateşli, canlı) dudaklarından ayırmak istemiyordum. Ne olur, böyle güzel bir kızı sevsem! Diyordum.

Adeta, kendi kendime birçok hayaller kuruyordum. Bunlar pek saftı. Ona elimdeki çiçekleri götürüp veriyordum. O, utanarak kabul ediyor, bu ilk nazarlardan sonra başlayan muhabbet, artıyor. Hayalimi taa uzaklara kadar götürüyordum. Güya uzaklarda küçük bir yuvada onunla yalnız başımıza yaşıyor, dünyadan bihaber, birbirimizden başka bir şey şeyi görmüyorduk. Bu hayallere o kadar inanmıştım ki, birden düşünmeksizin karar verdim. Bu leylakları götürüp sahiden ona verecektim. Cüretle yerimden kalktım. Celâl’e de hiçbir şey söylemedim. Onlara doğru yaklaştım. Arap uşağa dedim ki:

-Affedersiniz, küçük hanıma leylak takdim edecektim, acaba kabul ederler mi?

Kekeliyordum. Gözlerimin, hala kendi hülyasına müstağrak (dalmış) ışık bekleyen nazarlarına baktım.

Güzel kız, birdenbire istiğrab etti (şaşırdı). Beni barid (soğuk) ve istihfâfkar (küçümseyen) bir bakışla bir bakışla süzdü.  Şimdi, gülmemek için karşımda dudaklarını ısırıyordu. Bir aralık kendini biraz topladı. Soğuk ve nezaket icabı tebessümle:

-Mersi! Dedi.

Fena halde bozulmuştum baştan aşağı soğuk sular boşalmış gibiydim. Buraya geldiğime pişmandım. Fakat çiçekleri uzatmaya mecbur oldum. Celâl’in dönerken ayağımı bir taşa çarptım, az kaldı, düşecektim.

Bu akşam parka gitmedim.

Bu akşam parka gitmedim,  bir daha gitmeyeceğim.  Fakat Celâl bu akşam gitti.  Orada kanepenin üzerinde henüz süpürülmemiş solgun leylak salkımları gördüğünü söyledi.

Şimdi bahçenin çocuklardan uzak tenha bir köşesindeyim. Piyanoda Chopin’in bir valsini çalıyorlar. Bilmem ki niçin, bu sesler kalbimi yakıyor?

Topraklara kapanarak hıçkıra hıçkıra ağlıyorum. ay ay bembeyaz.  Yüzünde, bir zerre renk yok. her şeyden kalbim kırıldı. Gözlerimdeki yaşlardan başka, elimde sermaye kalmadı.

 12 Temmuz

Zeliha ve dadım geldiler. Mahsus, sürpriz olsun diye bana haber vermemişler. ben görmeyeli Zeliha epey büyümüş. Masum çehresi biraz solmuş. Boyu iyiden iyiye uzanmış. Göğsü canlanmaya vücudu adeta bir genç kadın vücudu halini almaya başlamış.

Fakat eskiden omuzlarından aşağı sarkan kumral iki örgüyü kesmişler.  Görünce üzüldüm. Yazık değil mi, kadınlığın sihirli letafetini taşıyan uzun ipek saçlara, günah değil mi?  bana 12 ay ayrılığın verdiği taşkın bir muhabbetle sarıldı. Dudaklarımın altında titreyen temiz gözlerini kalbim çarparak öptü. Dadımın saçlarını adeta bembeyaz olmuş, çehresi çizgiler içinde kalmış. Beni çocuk gibi kucakladı. Çocuklar bahçenin ortasında etrafımıza toplanmış bize bakıyorlardı. Benimde candan bir kimsem, kardeşim var diye iftihar ediyordum.

Zeliha, çiftliğe gitti. ben de artık bir hafta sonra gideceğim. orada eskisi gibi akşam safalarının, güllerin arasında yaz böceklerinin ninnisini dinleyerek uyuyacağım.

13 Temmuz

Gece yarısını geçmişti. biz hala Celâl ile deniz kenarında dolaşıyorduk.  Orada balıkçı kulübelerinin önünde on yaşlarında küçük kavruk bir kız çocuğuna rast geldik.  Yerdeki hasır parçasının üzerine oturmuştu. Kumsala çekilmiş eski bir balıkçı kayığı denizin hafif cereyanıyla belirsizce sallanıyordu.

Kim bilir, bu çocuk bu vakite kadar uyanıktı?  Yaklaştığımız zaman, bir gözünün ama (kör)  olduğunu gördüm,  içim acıdı.  Merhametle dönüp baktım.  fakat henüz iki adım geçmiştik.  onu ayakta yanımda gördüm.  Birden muzaffer bir sesle haykırdı:

-Ohhh….Çamurlu elleri cekete sürmek ne güzel oluyor!

Bir de bakayım ki üstüm çamur içinde kalmış.

Aman yarabbi, ben ona merhamet etmiştim ve onu merhamete layık zannetmiştim. Anlıyorum ki, tabiat;  herkese layık olduğu imtiyazı veriyor.  Buna itiraz hiçbir suretle hakkımız yok.

 Fakat,  acaba ben niçin herkesten böyle ihanet gülüyorum?

Celâl, bana birkaç ay evvel, ismini hatırlayamadığım bir kitap vermişti. Orada şu sözler yazılıydı.

“Sen eğer herkesten vefasızlık görüyorsan, bunda mutlaka biraz da kendi hissesini aramalısın” belki de bu sözü doğrudur.

Ahh,  şu Celâl ondan gördüğüm ulviyete aşıkım. Ondan nasıl ayrılacağım, bilemem.  Bunu düşündükçe ruhumdan vücudumdan muharrem bir parça koparılacakmış gibi yüreğim yanıyor.

 14 Temmuz

Şu çocukluk, ne garip! Gerçi,  bizim müdürün sözüne bakılırsa, bizim ağzımız süt kokuyormuş ama, bana kalırsa biz artık çocuk değiliz. Bundan üç dört sene evvelki halimi düşünüyorum da, ne idi o günler? Önümde menşur,  bir tarafında fizik kitabı, bir hararet tahlili ziyâ tecrübelerine kalkar (ısı ve ışık deneylerine kalkar) , kitabın söylediklerine inanmazdım.  Hele,  o kendimden büyük hevesler.  fizik âlimimi olmazdım,  dünyanın en büyük kâşifi mi, neler, neler..

Bugün bir âlimin, bir kâşifin yahut bir dehânın tama’ (tamah) edeceğim bir şeyi bulunmadığına kâinim.  Onunda kendine mahsus namı kadar büyük dertleri var.  Bu âlemde neye ibadet etsem (kulluk etsem) bir gün onun yıkılıp gittiğini görüyorum. En müstesna ama mabutların, bir gün toprak olup hakaretle çürüdüklerini, görüyorum.  Nice can yakan güzellerin gözlerine kurtlar üşüşüyor. Bir tufan oluyor, işte koca şehirler mukaddesatı ile beraber harap olup gidiyor.  İşte, Pompei… Daha onun gibi nice emeklerle asırlarca, milyonlarla can feda edilerek meydana gelmiş memleketler bir anda küller, ateşler altında gitmedi mi?

15 Temmuz

Celâl ile bugün uzun uzun, benim, o ilk babasız kaldığım günü konuştuk.  Zaten küçüklükten beri ana şefkatinden mahrum olan çocuk ruhum,  o gün büsbütün bir kanadı kırılmış bir kuş gibi yalnız ümitsiz kalmıştı.

 O gün,  çiftlikte ansızın kalpten ölen babamı işçiler köye getirmişler mermer sedirin üzerine henüz yatırmışlardı. Eter kokuları arasında dadım beni kucağına aldı. Hayretten donan vücudumu bahçeye sürükledi. Zeliha o vakit yeni yürüyordu.  Bizim komşu Fatıma Hanım da orada idi.  Herkesin sevdiği hürmet ettiği hayır duasını almak istediği bu hatunla, nedense ben pek geçinemezdim. Bana birçok masallar anlatırdı.  Bu masallar üzerimde büyük tefsir bırakmakla beraber, ekseriya dinlemez yanından kaçardım.

Bugün beni oyalamak için yeni bir masal anlatmaya başladı. Fakat bu şimdiye kadar söylediklerinin hiçbirine benzemiyordu. Bana fevkalâde tatlı geliyordu masal.  Hatırımda kaldığı kaldığına göre şöyle idi:

“Mesut bir genç varmış.  Genç bir kız uzun saçlı bir denizkızına gönül vermiş.  Fakat denizkızı denizler padişahına nişanlıymış. Genç, bir sabah denizkızını sahilde yıkanırken görmüş.  Hemen sümbül kokan vücuduna sarılacakmış,  fakat ansızın orada ateşten bir ceylan peyda olmuş acele hemen gelmiş,  genç çocuğun gamsız alnına ateşin diliyle “artık,  sen mihnet ve cefâ cefa göreceksin” diye yazmış.

Masallar pek gariptir. Ekseriyetinde,  hatta gayrı makul gibi görünenler de bile, bazen pek büyük hakikatler ifade edilmiştir.  Bu gayrı makul görünen şahıslar, ekseriyetle  ve pek manidar bir temâsilden başka bir şey değildir.  Aşk,  şuhût,  fazilet.. Aşk fazilet…. gibi birçok semboller canlı veya cansız birer mevcudiyyet halinde ifade edilerek üzerleri örtülmüştür.

 Ne diyorum,  işte bu masalı henüz dinlememiştim.  o sırada çitlerin arasında kuvvetli  güzel bir çocuk atladı. Bu benim komşum Celâl  idi. onu görünce biraz daha açılır gibi oldum.  bu küçük Celâl’in güzel gözleri daima böyle yarı örtülü durur, solgun çehresi insana yüksek heyecanlardan biraz örselenmiş gibi gelirdi.  Bununla beraber o çok faal çalışkan bir çocuktu.

Gözlerinde düz denizlerin tehlikeli safiyeti vardı.  Aynı yaşta aynı yaşta olduğumuz halde benden daha boylu,  daha geniş göğüslüydü.  burada beraber büyümüştük, aramızda hep ufak şimşekler çakmış, bazan bir yaprak, bir tüy için darılmıştık. Bunlara sebep olan hep bendim.  Celâl’in bir sürü arkadaşları vardı. Bütün köy çocukları onun peykleriydi.  Refikalarını (arkadaş) bulunca Celâl değişir,  beni unuturdu.  Canlı, kahkahalı bir küme içinde yarı çevrilmiş başıyla en eski arkadaşını da davet eder.  Onun ses çıkarmadığını görünce uyanık zevkli halesiyle beraber uzaklaşır giderdi. İşte o zaman elimdeki değnekle yapraklarını döker yahut renkli çiçekleri yolar ve ağlardım. Sonra hain Celâl’e ufak bir sebeple birdenbire darılır,  susar, susar, günlerce konuşmazdım.  Fakat Celâl daima affeden lütufkâr gözleri vardı.  Beni okşar yavaş yavaş aldatırdı.

şimdi bu, bî-kes (kimsesi kalmayan) arkadaşının elini tutmuştu.  Bir kelime söylemeden yürüdük. Bir manolya ağacının altına gittik. orada babam bize her gün akşam dersi verirdi.  Yine madalyaların latif kokuları arasından kıziletli yaprakların içinden kuş sesleri geliyordu. fakat artık hepsi uçan zamana mersiye okuyorlardı.  Onca kahkahaların terennüm ettiği bu yer şimdi bir makbere benziyordu. Köşeye Celâl ile beraber taşlardan bir ocak yapmıştık.  O da rüzgârdan yıkılmış gitmişti. Baygın bir yasemin kokusu Celâl’in ellerinden saçlarından geliyordu.  Ona sabahleyin annesi (m) sürmüştü. Annemin ipek saçları yüzüme sürünüyor,  yumuşak nazarları, gözleri kalbimi ısıtıyor sandım.

Sâhi, ninemin İstanbul’daki mezarında yaseminler vardı.  Bir gün onları diz çökerek koklamıştım.

Sarı gölgeler karardı. Kuşlar titreyip sustu.  Fırtınanın kanadında,  gurbetten gelen hicranlı bir kadın beni bahar rüzgârıyla yıkanmış temiz göğsüne sakladı.

Kısık bir mumun ışığında büyük odanın karanlık bir köşesinde Zeliha’yı geniş yatağın içine aldık. Bu gece hiç ses çıkarmadan uslu uslu uyudu. Evde korku, sır ve sukun vardı. Gök ve toprak mazlum bir büyü ile tütsülenmişti. Ben bütün gün işittiğim ağlamaları ve feryatları düşünüyor, fakat babamın öldüğüne pek inanmıyordum. Dadımın yüzü kıpkırmızı olmuş nefesi hafiflemişti.  Yatağın içinde kımıldamadan ağlıyordu.  Bütün gün uçuşan yeşil yıldızları, yorgun düşen nefesleri ile yavaş yavaş uykuya dalarken dadım bizi de yataklarımıza yatırdı.

Rüyamda:  tutuşan sıcak kumların üstünde üstüne bırakılmıştım. Güneş cehennemi bir çiçek gibi sahrayı kavuruyordu. Kervanlar geçiyor, develerden biri omuzlarıma basıyor, bağırıyor yalvarıyordum. Fakat ne ölebiliyor nede kurtulabiliyordum.

Uyandım. Sabah güneşi yüzümü ısıtmıştı. Alnım terlemiş gözlerim ziyadan hafifçe kamaşmıştı. Evde yine telaşlar vardı. Feryatlar uzak köşeye kadar geliyordu. Zeliha sık sık babasını soruyordu. Dadım bile sütlerimizi içmeden bizi sokağa çıkardı.

Topraklar serin sabah rüzgârlarıyla yıkandığı zaman istasyona vardık. Sıcak, çok sıcaktı.  Yapraklar yeşil birer koruya dönmüş,  mavi gök pek çok derinleşmişti. Akşam vaktiydi, Rumeli Hisarına teyzenin evine gittik. Hemen bir buçuk senedir ilk defadır geldiğim bu evi ne kadarda göreceğim gelmişti.  Fakat içimdeki mahzunluk sevinmeme mani oluyordu. Her vakitte ki gibi annem kadar sevdiğim teyzemin boynuna sıçrayarak atılamıyordum.  Teyzemin kızı küçük Zehrâ dünyaya geldiği vakit bir defa gelmiştim. Ondan beri teyzemi de görmemiştim. Teyzem, herkesin şaşılacak bir rabıta ile sevdiği güzel kadın.  Onda ne vardı?  Bilmem ki; herhalde beni de buraya ona olan muhabbetimi bildikleri için getirmişlerdi.

İşte, hiç unutmam o gün bize büyük bir misafir gelmişti.  Ben “Yusuf Cemal” beyi birçok defalar çiftlikte de görmüştüm. Eniştemin uzaktan akrabası olduğu için, bizde tanışıyorduk. Babam adeta bir mağrur adamdı.  böyle olduğu halde ona çok hürmet eder. Kendinden küçük olduğu halde elini öper, önünde yere dizlerinin dibine otururdu.  Bana gelince onu çok severdim. Sadâsının güzelliğine bayılırdım. Onu gördüğüm zaman, bilmem nasıl, bir ferahlık fevkalâdelik hissederdim. Ekseri gecelerde rüyamda görürdüm. Fakat şimdi tabii böyle değil. hatta Celâl ki,  çiftlikte o da görüyordu. Fazla seviyor diye Celâl’e bile darılıyordum.  Bir kere teyzem ailesini onun yüzünden yıktı.  Çocuğunu bırakıp ona gitti. Biçare Zehrâ, şimdi bir akrabasının yanında imiş.

 Neyse,  neredeydim? biz artık her gece, teyzem, Zehrâ limonlukta yatıyorduk. Eniştem Antalya’da idi. limonluk sıcak havada serin ve pek hoştu. Mis gibi limon kokuyor, eflatun bir kandil fanusu, etrafa baygın bir zıya saçıyordu. Yatağımıza yattığımızda zaman başımızın üzerinde mavi yıldızların uçuştuğunu görüyorduk. Bazısı daha sevdiğine kavuşamadan tahammül edemeyerek yarı yolda sönüyor eriyip, gidiyordu. Yatağa girince bir müddet, küçük Zehrâ ile oynar sonra gözlerim kendiliğinden kapanır, uyurdum.

***

Aradan iki sene geçmişti. Bir yaz gecesi yine limonlukta sırma saçlı yıldızları seyrederek uyumuştum. Fakat gece yarısı birdenbire uyandım. Yanımda küçük Zehrâ uyuyordu.  Birden aklıma Fatıma Hanım’ın söylediği masal gelmişti. Ahh, mutlaka bu kız benim sevdiğim dilber, denizkızıydı. Kalktım, ona bütün kuvvetimle sarılacaktım. Fakat Zehrâ uyandı. Karanlıkta küçük eliyle yüzümü arıyordu. Bende şaşırmıştım. Tekrar yerime yattım Zehrâ yüzümü okşaya okşaya uyudu.  Fakat ben uyuyamıyordum. Hayalimde ateşin bir ceylan, ateşin diliyle alnıma “sen mihnet ve cefa göreceksin” diye yazıyor, denizler padişahının gözdesine verdiğim gönlümün pek çok yanıp yakılacağı bana haber veriyordu.

 Canım bir insan sevdikten sonra zaten rahat kalır mı?

 Ben muhabbetten korkuyorum.

 17 Temmuz

Dün gece ki müsamere artık bir veda birleşmesi oldu. biz mezun olanlar yirmibir kişi idik. Hepimiz ayrı bir kıyafete girmiştik.  Kimimiz Çinli, kimimizi Arap, kimimiz Kafkasyalı tarzında giyinmiştik. Hem de her birimizi temsil ettiğimiz dinin veya milletin adetlerinden birini gösteriyorduk. Ben Hindu (Budist) oldum. Mukaddes, toprak sarısı renginde ağar kumaşlarla belimi ve omuzlarımı sardım.  Elime ayrı ve yassı taneli bir tesbih aldım.  İki küçük çocukta şakirdim oldu. Biri hurma dalından yapılmış büyük yelpazeyi başında gezdirdi.  Celâl (Burma) lı bir kadın kıyafetinde bana ibadet etti. Cinsinin alametifarikası olarak iplikli peştemalını yanında düğümlenmişti. Üstünde yakası açık çiçekli bir gömlek vardı. Başına peruk taktı. Uzun saçlarını tepesinde topladı, başına sardı, üzerine bir çember geçirdi. Önümde eğilerek beni taziz etti. Büyük koçan sigaralarını yaktı.  Kesif dumanlar içinde sükûnetle içtik. Seyircilerin en çok ben hoşlarına gittim. Hocalar ibadeti tekrar tekrar yaptırdılar.

Celâl çok neşeliydi. Veda gecesin de bu kadar pervasız durması bana hüzün veriyordu. Bundan bir sene evvelki geceyi hatırlıyordum. Yağmurlu soğuk bir teşrinievvel (Ekim) günüydü. O mektebe yeni gelmişti. Yine burada mütalaa salonunda toplanmıştık. Herkes çalışmak yahut konuşmak için ufak manzumeler halinde bir köşeye çekilmişti. Ben kitaplarımın tafsiliyle meşguldüm. Fakat Celâli gördüm.  Karanlıkta piyanoya başını dayamış yüzünü yere çevirmişti. Kımıldamıyordu.  Yanına gittim.

-Hasta mısınız Celâl? Dedim

 Başını kaldırdı gözleri kırmızı ve ıslaktı. Bu yaşlarda beni cezbeden bir sıcaklık vardı. Tereddütle:

-Hayır, dedi

o vakit onu ruhlarımızın maverada dolaştığı zamandan beri tanışıyormuşum gibi, muhabbetler elini tuttum, buz gibi soğuktu. Onu muhabbetimin bütün hararetiyle ısıtmaya çalıştım.

Şimdi, Celâl son gecemizde saadet ermiş hasretine kavuşmuş bir kuş süruruyla yeşil kanatlar takarak uçmak istiyordu. Yine pek çocukken çiftlikte yaptığım gibi, sebepsiz küçük bir şeyden darılıp hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyordum.

Ona yalvardım:

-Rica ederim Celâl, kendini bana bırak. Dedim. Gülüyordu ve biraz mütehayyirdi. Kolundan çekerek piyanonun yanına götürdüm.  Başını kendi elimle oraya dayadım, göz kapaklarını örttüm.

18 Temmuz:  Bebekler Gibi

Güneş kim bilir kaçıncı defa kızıl tebessümle Bülbüldere’yi terk ediyor.  Ahmet ile ben bastonlarımızı taşlara vurarak, sarı toprakları dağıtarak yürüyoruz.  Yine ikimizde ayrı birer âleme aitmişiz gibi konuşmuyoruz ve düşünüyoruz. Celâl’in biraz başı ağrıdığı için bizimle beraber değil, keşke olaydı!

Ayaklarımın dibinde, çalılığın yanında beyaz bir kuzu bağırıyor.  Genç bir çoban ona yetişmek için koşuyor. Küçüğü tutuyorum.  Sahibi yanıma geliyor.  Beyaz cilalı dişlerini göstererek gülüyor. Bu sıcak esmer yüzlü Anadolu çocuğuna soruyorum.

-Bunu niçin kovalıyorsun?

-Rus kızları istemişlerdi de.

Başıyla çınarın arkasını işaret ediyor. Sonra küçük taze bir ses bana Rusça haykırıyor:

-Aferin güzel kahraman, buraya getir, çabuk getir.

Ayaklarımın altında hafif taşlar yuvarlanıyor. Renkli böcekler uçuşuyor. Parlak sazların, yabani dikenlerin arasından geçiyorum.  Kollarımdaki yavru çırpınıyor durmadan bağırıyor.

Kayaların üstünde eflatun entarili, sarışın kız, dağ menekşesi koparıyor. Arkadaşı yere yeşil otların içine oturmuş beyaz eteklerindeki kır çiçeklerini ipliğe diziyor. İşte eflatun entarili sarışın kız avcundaki çiçekleri yere atıyor.  Kızararak kuzuyu veriyorum.  O titrek kızıl ışıkla gölgelenen yanağına beyaz hayvan sürüyor, küçük taze bir ses Rusça

-İsmin nedir?

-Sühâ.

-Ne ahenktar! Benim ki de, Milica

Kıvrımlı küçük dudaklarına sanki kimyanın kan ve ateş karışık suyundan sıçramış.  Bu kırmızı canlı şeyleri görmemek için gözlerimi kapıyorum. Eflatun,  aşina bir ziya.

Mayi-hoş bir rayiha bütün dünyayı sarıyor. Yaprakları gök zemin… her şeyi arıyor.

Gece olmuş. Ay Bülbüldere’yi sihriyle mavi bir cennete benzetmiş. Milica, berrak sıcak kollarını boynuma dolamış. Göğsüm dudaklarım yanıyor. Bülbül, seyyal ve ilahî terânelerle hüsnü aşka ibadet ediyor.  Ahmed beyaz etekli Milica’nın arkadaşına sarılmış bizden ayrılıyorlar. Cemali hasta.

Sesler işitiyorum. Bunları bazen ışıklı durgun korunun telaffuz edilmiş, hisleri zannediyorum. Bazen onları hatırlıyorum. Ne söylediklerini anlayamıyorum. Sanki bu garip nefesleri, çok uzaklardan serseri bir yel getiriyor.

Öyle geliyor ki, layeûd (sayısız) dakikalar geçiyor. Hesapsız mesafeler yürüyoruz.

İşte akarsuyun başında duruyoruz. Milica, küçük pembe avucundan bana su içiriyor.  Serin çok serin bir şifa diyorum. Sanki cennetlerin gözünden içiyorum.  Bana öyle geliyor, şayet ölürken bu beyaz suyu hatırlarsam, dirileceğim.

Fakat bilmem niçin kanamıyorum. Gittikçe dudaklarım yanıyor. Gittikçe avuçlarım kavruluyor. Mabudumu tuğyan aşkımla sarmak için çıldırıyorum. Ona tapmak için, ten bana kifayet etmiyor.  Denizdeyim. Etrafımda, gümüş sihirli gölgeler uçuşuyor.

Yıkılmış, ma’buddan döner gibiyim, gönlümde derin, acıklı bir boşluk var. Bir gecede binlerce fersah yürümüş, binlerce âlem dolaşmış gibiyim.

Cüz-ü dayinimi arıyorum, bulamıyorum. Kolumda yabancı bir hafiflik var, Zeliha’nın altın saçlarıyla ördüğü, yakutla işlediği, bileziğimi arıyorum, bulamıyorum. Yanımda Milica’yı arıyorum, bulamıyorum. Ya Rabbî keşke fakir bir çoban olaydım da, çalınacak pulum, çalınacak yakut bileziğim bulunmayaydı. Ben zannederdim ki, aşıkın gözyaşından, kanından, küçük yüreğinden başka dökülecek, feda edilecek bir ziyneti yoktur.

-Söyle Milica, Allah’ın için söyle, kalbinde bir damla merhamet de uyanmadı mı?

Bana ebediyete varacak bir sızı, bir ceriha bıraktın.  Bu azabı biraz dindirmek için güzel avucundan tekrar bir yudum içeremez misin?

Ruhumun boşluğundan korkuyorum. Onu örtmek, onu ısıtmak için etrafımı arıyorum. Sığınmak için göğsünü bulamıyorum. Soğuk dalgaların vahşi raksı içindeyim. Arayarak kaybolacağım. Bulutlara, suya karışacağım gibi geliyor.  Bu esmer denizden, bu sessiz enginlerden korkuyorum.  Küçük beyaz kanatlı kuşlardan bile korkuyorum.

Beylerbeyi sahilinde beyaz bir yalının kumsalına çıkıyoruz. Ahmet sandalcının ücretini veriyor. Işıksız, bulanık gözlerle bakarak;

-Benimki de benden on lira aldı diyor.

Sararmış yüzüyle bütün kanını, bütün hayatını kayıp etmiş görünüyor. Ve bir mevta sessizlikle yürüyor. İskelede Celâl’i görüyorum, seviniyorum. Ahmed’ten ayrılıyoruz. Yeşil ağaçlarla örülmüş bir yoldan geçiyoruz.  Serin ve adeta teselli vermek isteyen müşfik bir deniz rüzgârı yaprakların arasından sızarak akasya kokularıyla kalbimi yıkıyor. Bahçe, yeşil bir umman gibi derin ve büyük duruyor. Nemli ve ateşin güllerinden yapraklar dökülüyor. Etrafı çiçeklerle süslenen temiz havuzun içinde renkli balıklar yüzüyor.

Yolun üstünde, bir aslanağzından fışkıran suyun önünde duruyoruz. Dokuz yaşlarında bir Arap çocuğu çiçeklerin üstüne oturmuş, uyukluyor. Çeşmenin ağzındaki desti, beyaz köpüklerle taşıyor. Topraklarda küçük derecikler süzülüyor.  Celâl bastonuyla çocuğun kıvırcık saçlı başına dokunarak sesleniyor:

-Bilal, Bilal! Yerler su içinde…

O birden bire ayağa kalkıyor, gözlerini ovuşturarak yarı uykuda bize bakıyor. Celâl’i görünce sevincinden sıçrayarak köşke doğru haber vermeğe koşuyor. Arkasından küçük pabuçlarından havalanan bir toz bulutu yükseliyor.

19 Temmuz. Beylerbeyi

Bu geceyi burada geçirdikten sonra artık yarın çiftliğe gidiyorum. Evvelsi gün yanımda Celâl olaydı, bunlar herhalde başıma gelmezdi. O, beni gayri ihtiyari sevk eder. Dediklerini yapmaktan kendimi alamazdım. Hala inanamıyorum. Ben o kadını, beni sevdi zannetmiştim. Birbirimizden gözyaşları içinde ayrıldık. Sabaha kadar koru içerisinde geçen bu geceyi bir aşkın ilk sahifesi zannetmiştim.  Ah benim bu her şeye inanan çocuk kalbim!

Ben bu kalple, bu insanlar içinde yaşadıkça hüsrandan kurtulmayacağıma hiç şüphe yok.

“Daha uslanmadın mı Sühâ?” hala bu zehirli çiçekler arasında bal arıyorsun.. Kaç kere dilin yandı, kaç kere zehirlenip gidiyordun. Hala mı uslanmadın.  Bak, şu güzel gece içinde uzanan suların safi lahutî sadâsını dinle. Senin daldığın elemin müşevveş [düzensiz, karışık] lisanına benziyor mu? Bütün bir can çekişmeden ibaret olan haraharaların [Uykuda horlamak. * Kedinin mırıldayışı] yanında, işitiyor musun, bu tabii asûde sadâ ne kadar balater [Pek yüksek, daha yüksek].

Mumun yanında bir pervane tek kalan ince boynuzunu yavaş yavaş tahrik ediyor. Aşka- koruda geçirdiğim o mülevves fırtınaya değil-aşka karşı tükenmez bir ihtiyaç var.

Vakit vakit, açık pencereden, uzaklardan esen rüzgâr bana ümit getiriyor.

Canım elbette, Celâl’in iman ettiği gibi, fevkalade insanlarda vardır. Celâl’de onlardan bir parça değil mi? Onlardan koku almış bir vücud değil mi? Benim hararetten yanmış dudaklarıma Celâl, çatlayıp yanmayacak, kadar yüksekten damla damla akan bir su gibidir. Beni kavrulmayacak kadar teskin eder. Bütün dünya bu benim gördüğüm bildiğim insanlardan mı ibaret? Hayır, bu benim gördüklerim insanda değil.

Elbet (insan) denilen hakiki bir vücut olmalı. Bir su samuru bile yavrusu ölünce insan gibi ağlıyor, inliyor. Hatta bazen tahammül edemeyerek hasretinden ölüyor. Bir köpek, sahibi için canını feda etmekten çekinmiyor. Hayvanlar içerisinde, bu benim tesadüf ettiğim birçok insanlardan daha âlileri, yok mu?

Eğer bütün âlem, benim bu gördüğüm âlemse, o halde, ruhlardaki güzellikle büyüklüğe karşı olan gizli ve âşikar ibadet nedir?

Şekil, beni ne kadar aldattı, bakmaya kıyamadığım bir vücut altında ne müstekrih [İğrenen, tiksinen] manalar gördüm. Bir kitabın kabı (cildi) istediği kadar mükemmel ve güzel olsun.  İçini açıpta okuduğum zaman iğrendikten sonra….

Tekrar mı, ben bu insanların içine döneceğim? Bu yazın nihayetinde, âlî tahsil (yüksek tahsil)i bitirmek için tekrar buraya gelmek icap edecek. Henüz hangi mesleği tutacağımı da kararlaştırmadım. Bir bakıma, edebiyat okuyayım diyorum. Zaten kâfi derece de servetim var kem kazanmaksızın da geçinebiliyorum. Fakat toprakla oynamakta fena değil. Hergün (yaratıldığım) aslımla hasbihal fena mı?

BEŞ SENE SONRA

1 Haziran, çiftlik.

Defterim! Bir köşeye atılan kitaplarımın arasından bugün elime geçti. Hatıralarımda, aşka ihtiyaçla biten son parça beni müteessir etti.

Bu beş senelik tahsil hayatı bana birçok acı dersler daha verdi. Mamafih hayatın tadını tatmadan onun ne olduğunu bilmeyecektim.

Şimdi kuşlarla, çiçeklerle, beraber temyiz, sıcak dağların göğsünde teneffüs ediyorum;  muattar  (kokulu) toprakları kırlangıçlarla beraber öpüyorum. çiftlik daimi bir sukun, daimi bir huzurun safveti ile düşünüyor gibi. her yer yeşilin nuru içinde.  Şarkım muhabbet, duygum muhabbet, içtiğim bile ile muhabbet…

Burada ziyadan (ışıktan) çiçekler, nurdan teraneden melekler var. (ve…..) deki evi bir köylü bekliyor. Çiftlikte Zeliha, dadım, birkaç hizmetçi, birde eski ihtiyar vekilharç ile yalnızız.  Veli ağa hala çökmedi, vücudu demir gibi kuvvetli. Zeliha’yı bile kucağında gezdirebiliyor.

Zeliha bazen dadımla köye iniyor yahut İstanbul’a gidiyor. Birkaç gece kalıyor. Nadiren de yanında biraz arkadaşla dönüyor. O vakit çiftlik biraz gülüyor. Taflanların (karayemiş) sazların içinde kahkahadan çiçekler açıyor.

Ben çok neşeli, çok cevval [Dâim hareket hâlinde olan ] bir adam oldum. Kızgın güneşin altında göğsümü başımı açarak kuşlar gibi rüzgârlar gibi şarkı söyleyerek koşuyorum.

Zeliha’yı , dadımı.. Hepsini biraz ihmal ediyorum. Benim isimsiz çiçeklerim, renkli parlak dinginlerim, [sakin, durgun yerler] hasbihal edecek açık göklerim var.

Zeliha Veli Ağa’nın dizine oturuyor, ona Ata’nın hatıralarını anlatıyor.  Sahiden zavallıyı hiç düşünmüyorum.

15 Haziran

Göl sahilinde kaval çalıyordum. güneşin batması yakındı. Gümüşsuyu yer yer kızarmaya başlamıştı. Susadım. “Yolcu çeşme” den su içmeye gittim. yaşlı köylü kadını güğümünü dolduruyordu. Başında beyaz başörtüsü, üstünde soluk bir yeldirme vardı. Tatlı derin bir sesle:

-Gel bakalım güzel delikanlı, nereden geliyorsun?

-Göl kenarından geliyorum.

-Neden yalnız geziyorsun, senin yavuklun falan yok mu?

Kalbim çarpıyordu, sözleri kapatmak istiyordum. Tekrar zehirlenmekten korkuyordum.  Kadın çeşmenin kıziletli, harap taşlarına dayandı. Garip kudretli bir sesle:

-Hiç bu gençlik susuz geçer mi? dedi.

O vakit susuzluğumu hatırladım. çeşmeden dolu güğümü çektim. avcumla kana kana içtim. Başımı, yüzümü ıslattım.  Göğsümde şiddetli bir hararet vardı ؟

-Nine, dedim. Burada güneşlerin muharrik şuleleriyle, alevlerle sarılmış ateşten bir yürek var. Onu serinletmek için “Yolcu Çeşme” nin suyu tesir etmeyecek.

 Köylü birdenbire sadef dişlerini göstererek hiç unutamayacağım mânidar bir kahkaha ile güldü. Dağlar bile onların hafif hafif bu sadâyı tekrar etti.

Yüzüme o kadar kuvvetli bakıyordu ki gözlerimi yerden kaldırdım. Nazarları ruhuma işledi.

 -Oğul sakın sevdiğinden korkma, gönülsüz kalmaktan kork., dedi.

Güğümünü aldı. uzaklaşırken sesini rüzgar dağıttı.:

-Huda’ya emanet ol.   Tanrı dileğini versin. Alnını ak etsin. Yavrum!

 9 Temmuz

Öyle müsterihim ki saadetinden ağlıyorum. Bu parlak şuleli göklere, bu sarı kızgın topraklara gözlerimden daha çok muhtacım. Martıların küçük baygın feryatları için, sanki içimde asırların hasretini biriktirmişim. Tarla kuşlarının çırpınan kanatlarındaki küçük siyah şimşekleri bile hüsranla seyrediyorum.

 18 Temmuz

Babamın mezarının taşına üstündeyim.  Her taraf diken, hoşnut içinde,  dizlerini topluyorum, öyle oturuyorum. bir yaprağa bile dokunamıyorum.  Pembe karanfilleri koklamaya korkuyorum. Yıllardan beri unutulan babam, günahımı affetmiyor zannediyorum.  Rüzgâr estikçe yabani güller beyaz ve hoş lâhdin üstüne yapraklarını döküyorlar. Yine parlak yeşilliklerin süzgün nazarları arasından böcek sesleri geliyor.  Artık onlar da yorgun yorgun ötüyorlar.  Güneşte temiz bulutlardan kurtuldukça dizlerimi ve ellerimi yakıyor. uzak gölde muhteriz (çekingen ) gümüşlü bir lerze [Titreme, titreyiş. Sallantı] uçuyor. Sazlı kayalıklar kayalar arasında, kızarmış iki yıldız çiçeği kımıldanıyor. Ki güllerin kokuları kalbimi uyuşturuyor. Solgun benizli kır çiçekleri eğilmişler, birbirlerine hikaye- mevti (ölüm hikayesini) naklediyorlar. Onlarda bu huzuru ihlal etmekten çekinir gibi işitilmez nefeslerle söyleşiyorlar.

Babamın kemiklerinin gubarıyla (toz) beslenen bu böceklere, bu otlara elimi süremiyorum. kendi nefsinden bile ürküyorum. Gökten kaynar ziyayalar dökülüyor. Bu tunç ışıklı kadir güneş, ateş kıvılcımlı zemin.. Bütün sevdiğim, taptığım şeyler. yalnız beni yakacak, başka sûzan bir mucizeye muhtacım. Aradığıma kavuşamıyorum.

 Gümüş gölgeler başka bir aleme doğru eriyip gidiyor. Böcekler susuyor. Güneş titreyerek dumanlar içinde ağır ağır nihan oluyor.

Sevinen akşam baharlarının yerine garip bir serinlik çöküyor. Mezar taşlarının barid (soğuk)  rutubeti iliklerime işliyor. Kendini unutarak kımıldayamıyorum. Etrafındaki büyülü çiçekler ürkmüş gibi birdenbire hareket ediyor. Şekilsiz acayip gölgeler koşuşuyor.

Servilerin arasından kaçmak istiyorum. Ayaklarıma bu korkunç seyyal şeyler işliyor.

Acayip kuytu derinliklerden, alev püsküren bulutlar hücum ediyor. Kıpkızıl ateşten, layeût (sayısız) gözler fışkırıyor. Topraklardan ak şekline girmiş ateş ruhlar sıçrıyor.

İşte bu halde kendimi kaybediyorum. Sabahleyin ölüp dirilmişim gibi, âlemi ervahtan dönmüşüm gibi, yeni fevkalâde hislerle uyanıyorum. Akşamdan beri kuduran cehennem sönmüş. Sabah rüzgârı vücudumu yıkıyor.  Çiçeklerin ıslak temiz yüzleri parlıyor. Mezar, eski viran sessizliğiyle içini çekiyor gibi.

Sendeliyorum. Sanki yürümeyi unutmuşum. Etrafımı onca rüyada görmüşüm gibi, müphem hatırlıyorum. İşte senelerden beri ilk defa köyün içinden geçiyorum. İhtiyar köylüleri tanır gibi oluyorum. Fakat küçükler, çok değişmiş olacaklar… Hele beni herkes yabancı zannediyor. Ne tuhaf! Bu köy bana çok büyük gelirdi.  İçinde sayılamayacak kadar insan var zannederdim. Halbuki ne zavallı, ne boş yermiş.

Ahh.. Söyleyin küçük yolcular, burada kumral temiz bir çocuk başı vardı. Kısrağının ayak sesini küçük kahkahasını duyamıyorum.

Balıkçı evlerinin önündeki önünde zayıf bir kadın yırtılan ağını dikiyor. Kırmızı entarili bir çocuk, matruş yanık başıyla güneşli toprağa çömeliyor

Postanenin kapısına “kiralık” tır diye çarpık siyah bir yazı asmışlar. İşte bizim önce oturduğumuz demir parmaklıları görünüyor. Bunların merbut (bağlı) olduğu setin üstünde Celâl ile ne kadar çok koşmaca oynardık.

Eve derin derin geliyorum. Hiç hareket yok. İhtiyar köylü bir yere gitmiş olacak. Setin tuğlaları üstüne oturuyorum. Yarabbi dünyada fâni olmayan hiçbir şey yok mu?

Uzun uzun bahçeyi seyrediyorum. Havuzun yeşil suyun içinde güzel renkli balıklar yerine çürümüş yapraklar geziniyor. Ağaçları insan boyunda otlar bürümüş. Sarmaşıklar “çifte fıstıklar” a bile sarılmış. Altında ders yaptığımız manolya nerede? Şu yediverenin arkasında olacaktı.  Yok, ne yazık yarabbi, demek ki kesilmiş!

Kapının önündeki iğde ağacı da yerini değiştirmiş gibi. Ben bunun ince dallarını, beyazımsı donuk yapraklarını pencerelerden tutardım. Halbuki şimdi uzaklaşmış, başını gümüş evin saçağına dayamış göğsünü oraya sürmüş.

Celâl’in evinden bana yabancı Rumlar bakıyor. Kafesleri sökülmüş cumbaları kaldırılmış, tanrıçasına renkli çamaşırlar asılmış. Acaba neredeler?

 müthiş bir yorgunlukla özlüyorum. Ölecek gibiyim. artık gözlerim görmüyor, ağlıyorum. Yaşlarım yüzümü yakıyor. Hakikatsiz, mabetsiz, putsuzum.

Bütün yollar birbirine benziyor, karıştırıyorum, ancak öğleden sonra çiftliği bulabiliyorum.

“ Veli ağa” bahçede beni görünce çocuk gibi ağlayarak boynuma sarılıyor. Gözyaşları sakalından süzülüyor. Zeliha yatağında, beyaz bahçe ünlüğüyle soyunmadan uzanmış buluyorum. Sesimi duyunca birden bire sıçrıyor, kalkıyor. Gece nerede olduğumu kimseye söylemiyorum. Fakat yaklaşmaktan korkar gibi dikkatle yüzüme bakıyor.  Benim artık insanlarla rahat rabıtam kalmamış.

Utanmıyorum, acımıyorum. Sade omuzlarımı silkeliyorum.  Veli ağa,  titrek ve damarlı ellerini semaya kaldırıyor, uzun uzun dua ediyor.

Sabahleyin biraz başım ağrıyordu. Zeliha “evde kal” “bir yere gitme!” diye yalvardı. Akşam safaları içine kendi eliyle bir sandalye koydu. Beni saçlarımı okşayarak oturttu. Köye düğüne gitti.  Böyle yastıkla ve minderle yumuşatılmış ihtimamlı yerlerde oturmak, bana azap veriyor. Çimenlerin üstüne yatmak istiyordum. Fakat onun küçük hatırını kıramayacağı kadar kuvvetsizim.

Akşama kadar Veli ağa ile konuştuk. Zavallı adamın ne kadar çok dertleri varmış. İzmit ten memleketlisi gelmiş, tek bir akraba çocuğu sağmış. Fakat onun da hali çok fena imiş. Biçare yavrucak ince hastalığa (verem) tutulmuş.

– Git Veli ağa, dedim. Bari vakit geçirmeden hastayı buraya getir. yalnız çiftliğe muvakkaten (geçici)  birini bul da….

Sade yürekli ihtiyar, sevincinden ellerimi öptü. güneş battı halde Zeliha daha dönmemişti. hem sigara içiyordum. Hem de hasır sandalyede yavaş yavaş sallanıyordum.

Hava öyle durgundu ki etrafıma toplanan mavi dumanları ellerinde dağıtıyordum. Veli ağa, uzakta mısır tarlalarının ortasında, siyah bir kuş gibi gözüküyordu. Bekçi kulübesinin önünde durmuş, etrafı işaret ederek içerideki hizmetçiye talimat veriyordu.

Birdenbire gözlerimi iki küçük yumuşak el kapadı. Zeliha’yı temasından tanıdım, bileklerini tuttum. Serin yanaklarından öptüm.

-Üşümüşsün Zeliha, dedim.  Dur seni pardösüme sarayım, dadım nerede?

 -İşte geliyorlar.

Gittikçe siyahlaşan dar yola baktım. İki karanlık gölge süratle yaklaşıyordu. Zeliha,  geniş pardösünün içinde büzülerek boynunu büküyordu.

-Darılma ağabey, rahatın kaçmaz, ne olur! Sen bana böyle kızmakta devam edersen öleceğim. Zaten, bizim kanaryanınkinden daha az canım kaldı!  Darılma,  olmaz mı?  Zehrâ’yı getirdim çok sesli gülmeyiz.

-Zehrâ kim?

-Köyde Tamburî Faik Bey yok mu? Onun arabasındanmış. Bilmem nerde, bir yerde babası ölmüş. Başka hiç kimsesi yokmuş, köye gelmiş.

Zavallı Zeliha, beni ne kadar fena anlıyormuş.

-Niçin darılayım, dedim. ben seni hiç sevmez miyim? Hem zannettiğin kadar hodkâm bir kardeş miyim? Sen güldükçe ben teselli duyarım.

Karanlıkta mavi, tatlı gözleri parlıyordu. Bana daha ziyade sokuldu. Başını göğsüme koydu. Kalbimle konuşur gibi, derin derin:

-Ağabey, dedi. Neden bu kadar değiştin? Atina’ya yazdığın mektuplar ne güzeldi!  o vakit beni seviyordun.  Söylesene ne günahım var? Ağabey, yazık bana!

Sesi kısıldı. Çenesinden tuttum. Yüzünü aya çevirdim. Yanakları yüzü yaş içindeydi. Kirpikleri titriyordu.

Söyleyecek bir şey bulamıyordum. “Ağabey yazık bana!” yalnız bu şikayeti işitiyordum.

22 Temmuz

 Zeliha arkadaşını çok seviyor, böyle giderse aylarca bırakmayacak, dün gece karanlıkta pek dikkat etmedimdi. Bu sabah bahçede tesadüf ettim. Beni görünce utandı. incir fidanlarının arkasına kaçtı. Zehrâ, pek hoş bir çocuk.  Saçları çok sarı, çok parlak. Hatta Zeliha’nınkilerinde daha açık ve parlak. bugün öğleye doğru, Zeliha odama geldi. beni içeride bulunca şaşırdı. Hakikaten iki gündür evde kalışım, bana da garip geliyordu. maamafih kısmen başımın ağrısını sebep buluyordum.

-Ne var dedim, misafirin nasıl?

 Onu sorduğuma çok sevindi. küçük saksının içindeki çiçekleri okşayarak güldü.

-Görsen ağabey, ne tatlı, ne güzel kız! Bak düşünürken bile kalbim çarpıyor. Gelse ki hep beraber Ayazma’ya gidelim.

Üzmemek için “peki”, dedim.

Öğle yemeğini ceviz ağacının altında yedik. Bende onlarla beraber koşmaca oynadım. Dağ çiçeklerinden çelenk yaptık.

Bağdan üzüm topluyorduk. Hava çok sıcaktı. güneş kanımıza geçiyordu. ben bir oyun buldum. Zeliha ile Zehrâ, en büyük salkımı aramak için koşacaklardı. kiminki küçükse tayin edeceğim cezaya razı olacaktı.  ikisi de kütüklerin arasına koştular. ben küçük kızın mağlup olması için gizli gizli dua ediyordum. Zeliha şarkı söylüyordu. Zehrâ ara sıra salkımlardan birisini güneşe tutup bakıyordu. Zeliha önünden koştu:

 Benimki benim ki! diye haykırdı. Zehrâ sükûnetle geldi. Kendinden emin değildi. Salkımını avucunda sıkıyordu. Beyaz ince elini tuttum. Parmaklarını açmamak için inat ediyordu. zorla hatta güzel narin cildini biraz inciterek açtım. Salkımı, Zeliha’nınkinin yanında çok küçüktü. Zalim bir hükümdar gibi emrettim:

-Haydi, bakalım, “küçük hanım” dedim. Bütün üzümleri birer birer dudaklarınla ağzıma vereceksin.

Yüzü büsbütün kızardı.

Veremedi, o kadar ısrar ettim. Yalvardım. Mümkün değil veremedi. Dudaklarım muhayyel [Hayâl olarak düşünülmüş] bir zevkin muhayyel ateşiyle yandı.

 27 Temmuz

Öğle vakti fındık ağaçlarının gölgesinde yatıyordum. Etrafından yalnız böcek sesleri geliyordu. Gökten munis telaşlı bulutlar geçiyordu.

Kendi kendime diyordum ki: canım dağların, çiçeklerin, güzel rüzgârların letâfeti de insanı nihayet bir müddet meşgul diyor. şu dağlar, mis kokan topraklar, bu billur sular, gözeler. fakat bu güzellik bana kâfi gelmiyor. bunların lisanından bir şey anlayamıyorum. fevkalâde güzel sesli, fakat ecnebi bir kadın kendi lisanıyla bir şiir okusa, elbet ben bu latif sadâdaki ahenge hayran olurum. Halbuki o şiirin asıl manasını anlamıyorum ki! Kendi düşüncelerime dalmıştım. Kulağıma Zeliha’nın sesi geldi:

-Şurada oturalım mı?

Önüme taflanlar geliyordu. Beni görmüyorlardı. bana yakın bir ağacın altına yanyana oturdular.

-Zeliha, sana bir şey soracağım; sen bu dünyayı seviyor musun?

-Tabii seviyorum. sen sevmiyor musun?

-Hayır, hiçbir şeyle eğlenemiyorum.

Acaba, Zehrâ birini mi seviyor? öyle ya, artık çocuk değil ki… Fakat neden bilmem bunu düşündükçe gayri ihtiyari mahzun oluyorum.

-Zeliha, şu güvercinler bak. İki güvercin gökte uçuyordu. Yamaçtaki ağaca kondular. Ağız ağıza aşkı tebcil [Hürmetle] ettiler. Yanındaki küçük mine (memba)  titredi. Yaşlı badem içi çekerek yaprağını döktü. bir fidan üzerinde gezen tırtıllar birdenbire yere düştü

28 Temmuz

Ne kadar şaşılacak şey!  Zehrâ, bizim Zehrâ’ymış. Teyzemin kızı küçük Zehrâ! Ayol biz acaba uyuyor muyduk.?

 Zehrâ’ya akrabalarımızı söylediğim zaman hayret etti. sonra o kadar sevindi ki.. Bu annesiz babasız kalmış çocuğa bir akraba bulmak büyük büyük bir teselli verdi.  Fakat aynı zamanda gözleri doldu.  Kederli tazelemiş, hayatının safahatı tekrar açılmış idi. zavallı Zehrâ.. Zeliha ile yeniden ilk defa görüşüyorlarmış gibi sarılmaları, beni de ağlattı.

Çiftliğe bir az evvel geldim. beni bostanların içinde, seyyal bir fener ışığı karşıladı. sonra birdenbire, Veli ağanın mütebessim ihtiyar çehresini gördüm. fenerini nemli ve karanlık topraklarda yatan kavun yapraklarının üstüne bıraktı. 

-Geldim evladım, şükür ölmeden kavuştum, diye ellerimi sıktı. Yüzümden öptü.

Gözyaşları sakalından akıyordu. Hastayı sordum. Uyuyor dedi.

Sonra önüme düştü. odasını alışkın bir tavırla ihtimamla açtı. etrafta çocuğu aradım. Yatağın içinde, koyu renkli bir battaniyenin altından başı çıkmıştı. Küçük siyah bir iskelet gibiydi.  Gayri ihtiyari eğilerek nefesini dinledim. bu ön dört yaşında bir genç çocuğa değil, on -on iki yaşında mumyalanmış bir cesede benziyordu. halbuki on yedi yaşında varmış. İhtiyari üzmemek için neşeyle sordum:

-Aman Veli ağa, dedim. Bu Arap mıydı?

Kuvvetli başını eğdi:

-Hayır beyim.. Güneşten, hastalıktan böyle, dedi.

Böyle hayatı kudreti azalan membağlar önünde ben duramıyorum. bu ateş ve aşk diyarına, zevalin bitap askerleri yanaşmıyor, şimdi. Korka korka geceyi dinliyorum. Zebun bir ses müşteki bir öksürük sesi bekliyorum. Saniyeler dakikalar geçiyor.

Yeşil ince bir ziyâ abajurun nakışlarını ellerime işliyor. Fenerin üstüne küçük bir pervane düşmüş, çırpınmaktan yaldızları kâğıda çıkmış.  Bilâ hareket (hareketsiz) yatıyor.  Bu pervaneden İstanbulî küllere topraklara karışmış bir gecenin sabahı hatırlıyorum. Uyumak istiyorum, uyuyamıyorum. Geceyi dinliyorum…… Birdenbire güneş gibi, ruhumda bir ihtiyaç parlıyor. Zehrâ’nın nefesini, Zehrâ’nın gözlerini arıyorum. ışığı söndüremiyorum. Karanlık içinde, onun kalbindeki hayalini gözlerimle görmeye çalışıyorum.

13 Ağustos

Beyhude şüphelendim. Süleyman öksürmüyor. Havayı zehirleyecek, diye korkuyordum. İki gece teneffüs etmekten çekinerek uzaklara kaçmak için seher vaktini bekledim.

Meğer zararsız bir çocukmuş. Hiç kimseyi rahatsız etmiyor. Sevimli Habeş çehresi, küçük siyah gözleri ile gölge gibi geziyor, hem o kadar küçük biçare bir şey ki, on yedi yaşında olduğuna insan inanamıyor. Sabahları dut ağacının gölgesinde ki hasırın üstüne yatıyor. Bugün geçerken sordum:

-Neden hep orada yatıyorsun, Süleyman? Çok mu hoşuna gidiyor, dedim.

Semaya bakıyordu. Yerinden kımıldamadı, sözümle yarı anlar gibi dudağını büktü, güya onun bütün mazisi biliyormuşum gibi:

-Köyde iken kahvede çıraktım ya.  Kahvenin önündeki hasıra böyle uzanırdım, dedi.

 14 ağustos

Geçen gece Zeliha biraz tambur çaldı.  Zehrâ, hicaz peşrevini öyle seviyormuş ki.  O zamandan beri hemen her gece hicaz çalıyor.

24 ağustos

Mehtapta gece yarısı çiftliğe dönüyorum uzaktan tafraların arasında Zehrâ’nın parlayan başını görüyorum.

Zeliha hasır koltuğunun içinde uyuya kalmış. örgüsü küçük küçük dizlerinin üstünde duruyor..

Yüzünü aya çevirmiş. Saçlarının ucundan ince ince ziya damlıyor gibi.

Dadımla Zehrâ yerde baş başa vermişler,  derin ve yavaş nefeslerle konuşuyorlar.  O kadar dalmışlar ki, ayak sesimi işitmiyorlar bile.

Yanlarına gittim, dadım dedi ki: 

-Çocuklar bari biraz gezin.  Siz nasıl şeylersiniz?  Gençliğimizde bizim burada kahkahamızdan geçilmezdi.  Siz dünyadan, bu güzel yerlerden istifade etmeyi bilmiyorsunuz.

 Zeliha, uykusunu bahane ederek içeriye yatmaya gitti.

Bu ilk defa Zehrâ ile yalnız kaldığımız gece.  Hava öyle sıcak, alev teneffüs eder gibi bize.  Ne ağaçlar, ne de semâda hiçbir hareket yok.  Yalnız bizim kalplerimiz çarpıyor.

Uzaktan, bize doğru bir sürü geliyor. Etraf o kadar açık ve güzel ki,  insanın gözünü alıyor.  Gözlerim bu kadar güzelliği gördüğüne inanamıyor. Koyunlar, adeta su üzerinde kayıp üzerinde kayıp dalgalanan ruhani,  latif bir kafileyi andırıyor.

Bizde onlara doğru yürüyoruz.  Bu büsbütün gayri maddi görünen latif gecenin içinde, ne olur Zehrâ’nın güzel vücudu içindeki kalbini görebilsem!  Bu çocuk da kendime o kadar yakın ve aşina bir nokta buluyorum ki, asıl beni teshir edende bu.  Güya o nokta benden farksızmış gibi, kendimden ayıramıyorum. 

Fakat onda hiçbir şeyle alakadar olamayan, sahibini bekler gibi mahzun bir hal var.

O kadar oyunlar icat ediyorum, onu eğlendirmeye çalışıyorum hep aynı lakaytla, intizarda gibi, bunlarla bir an hakiki surette meşgul olamıyor.

Ben onu her şeyiyle alakadarım. Sıhhatî, uykusu, eğlencesi her şeyiyle.  Buna mukabil onda da lakayttan başka bir şey göremiyorum. Bunun aksi de elimden gelmiyor. Geçen gün! En mesut günün hangisidir, Zehrâ? diye sorduğumda bana hiç cevap vermedi. Kendinin de sevilmekten çekindiği bir konumu var acaba?

Sürü etrafımızı almış. İçlerinde biz. Onları ürkütmeden yavaşça çayıra oturuyoruz. Koyunların otları yemesinden hâsıl olan tatlı sadâyı ve nefeslerini dinliyoruz.  Çoban elinde değneğini, hazin bir ıslıkla onları davet ediyor. Bu ıslıkta insanı hakikaten müteessir eden, adeta taşa tesir edecek bir ifade-i aşk var. Koyunların meclubane [kapılmış, âşık, tutkun] itaatlar o kadar hoş ki…

 Zehrâ, bir kelime söylemiyor. Gaşyolmuş [Bayılma, kendinden geçme. ] gibi.

Ya Rabbi, ciddi bir sevdaya ne kadar ihtiyacım var. ne yapayım, anladım ki, aşktan başka bir şeyle oyalanamayacağım.  İçim durmuyor. Şimdiye kadar geçirdiği maceralar hep çocukça, hayal gibi gayri hakiki şeylerdi. yalnız onlardan elimde kalan hüsran hakikiydi.

 Birden bire bir hıçkırık sesi işitiyorum. Zehrâ başını dizine koymuş hıçkıra hıçkıra ağlıyor. Hayret ve tesir içinde ne yapacağını şaşırıyorum.  Niçin ağlıyor? filvaki manzara çok ilâhi müteessir olmamak kabil değil. fakat onu bu derece ağlatan nedir, ne istiyor? Zehrâ’nın bu te’siri bütün gece devam etti. bütün gece gözleri dolu, yine bekliyormuş gibi duran hazin haliyle intizar içinde geçti. Zehrâ bu gece uzun uzun teyzemden bahsetti:

-Babam henüz hayattaydı.

Bir sonbahar akşamı, annem her vakit ki gibi yerde, kırmızı yastığın üstüne başını koyarak, yatıyordu. Bu yastığı daha mektepte iken, ince güzel elleriyle kendi işlemişti; üstünde mavi bebekler, çiçekler vardı. Ben onlara,  bakmaya bile kıyamazdım.

Bu akşam,  yine benimle konuşmuyordu. Fakat çok dalgındı, düşünceli zamanlarda olduğu gibi,  alnındaki saçlarla oynuyordu.  Bende her zamanki gibi, uyusun diye bekliyordum.  Gürültü etmemek için oyuncaklarımı bırakıyordum.  Nefes almaya korkuyordum.  Bir aralık gözlerini kapadı.  Uyudu, zannettim.  Pike örtüyü üstüne örtmek istedim. Beni hiç açmadan itti. Yere düştüm keçenin üstünde onun gibi hıçkırmadan ağladım.

Gece yarısı uyandım. Yatakta, o yoktu. Mum sönüktü. Duvarlarda hafif, kızıl bir alev aksi kımıldıyordu.  Korku içinde Allah’a dua ederek yataktan atladım. Ocağın önünde annem ayakta duruyordu. Pembe entarisi kıpkızıl olmuştu. Ağlayarak eteklerine sarıldım ve yanacak diye çekilmesi için yalvardım. Annem zalim ve mütehakkim sesi ile kısaca: “çekil” “git yatağına yat” dedi. Artık sıcak yüzüme vuruyordu. Muşambanın üstünde, birçok yazılı kâğıt kıvranarak yanıyordu. Bu zavallıların hali bana öyle dokundu ki, “anne söndürelim yazık!” diye söylendim. Fakat sonra, garip bir mehtap seyreder gibi hoşlanmaya başladım. Çıplak ayaklarım üşüyerek, parlak renkli alevleri, sükûnetle seyre daldım.

Bunlar ne ya çabuk yandı, bitti, görseniz. Birdenbire süratli bir çıtırtı yayıldı. Annem bu hatıralarla beraber bütün dünyayı, bütün vücudunu ateşe vermiş, aşkından başka hiçbir şey bırakmamıştı. Siyah rakik kömürlerin arasında, altından, ışıktan küçük kurtlar gezinmeye başladı. Nihayet, annemin bütün hatıraları kül olup gitti.

Yatağa beraber yattık. Ben çok küçükken, avuçlarıma onun yanaklarını alarak uyurdum. Bu gecede, iki senedir, ilk defa böyle yatmama razı oldu. Sabahleyin pek erkenden, sabah ezanı okunmadan uyandım. Dadım Servet kapıyı açmıştı. Kırmızı iri güllü basma entarisiyle dalgalanarak, yanıma geldi. Beni karyoladan ittirdi. Ben her zaman ki gibi üstü yağ kokuyor diye isyan etmedim. Yalnızca annemi sordum. Gezmeye gitti, dedi. Kalbime acı bir zehir aktı.

Sonra öğrendim; annem onun yanına kaçmış… İşte, tam beş senedir görmüyorum. İşitiyorum ki hala onunla berabermiş. Uzaklara tâ Arabistan’a gitmişler.  Annem ile onun arasında ki sırrını kimse bilmez.

Ben, acı acı “Yusuf Cemal” in muazzam vücudunu hâkim bakışlarını düşünüyorum. Zavallı Sûzan [ateşli] yüzümü Zehrâ’ nın başına yaklaştırıyorum. O:

-Bende tıpkı anneme benziyorum. Onun ruhunda canlanıp başlayan bir vücuttan ibaretim,  diyor. Ben gülerek şaka ediyorum.

-Yoksa sende ona mı gönül verdin?

Hiç ses çıkarmıyor. Bana yüksekte bir kitabe-i aşkı mestur gibi geliyor. Kalbim çarpıyor. Semada hafif yıldızlardan biri, ufkun karartılı buharları içinde eşine kavuşmadan yarı yolda sönüp gidiyor.

Şimdi gölün kenarına gidiyoruz. Ben Zehrâ’yı temaşa ediyorum…

Şimdi gümüş gölün berrak dalgaları üstünde beyaz, rakik sehab [Bulut.] geziyor. Birden tekasüf ediyor ve meçhul bir güneşin ziyâsı ile eriyip açılıyor. Beni İsrail’in güzel peygamberine benzeyen bir vücut zuhur ediyor. Bulutlar içinde, ay gibi duran berrak çehresiyle yarı uryan, tebessüm ediyor. Zehrâ’yı bizim küçük Zehrâ’yı da orada görüyorum. Bu berrak hayalin, Sûzan’ın [yakan, yakıcı] taptığı bu ilahi vücudun önünde secde ediyor. Gözlerim açık gördüğüm bu rüyaya, bende hayret ediyorum. Zehrâ yanımda, bu rüyadan bi-haber. Elimde onu teshir edecek kuvvet yok.  Bana:

-Üşüyorum! Diyor. Onu isminden istimdat ederek ateş kayaya götürüyorum.

Bu küçücük bir kaya. Çiftlikten köy yoluna çıkan yolun biraz ilerisinde üzerinde de bir çam ağacı var. Her gün bir başına burada rüzgârlara karşı mahzun sallanır, durur.

-Bak Zehrâ! seni ateş kayaya getirdim. Hala üşüyor musun? Buraya niçin ateş kaya demişler biliyor musun? Biraz da vahşi ama, anlatayım:

İki genç köylü; bir çobanla bir sığırtmaç kızı birbirlerini severler. Bunlar henüz pek genç oldukları için babaları bunlara gülmüşler. Çocuklar her vakit buraya gelir, dağlara sürüleri salar, konuşurlarmış.

Bunların böyle gizlice birleştiklerini duyan kızın dayısı, yaman bir şeymiş. Ahdetmiş: “kızın öleceğini bilsem çobana vermem” demiş.

 İşte bir gece iki genç burada büyücek bir ateş yakarlar. Birbirlerine güzelce sarılır, kendilerini bu ateşe atarlar. Onun için köylüler bu kayaya “ateş kaya” demişler.

Zehrâcık adeta korkmuştu. Söylediğime pişman oldum. Onu kayadan indirdim.

Gecenin rutubeti epey şiddetli. Üşümesin diye, ceketimi çıkararak onu sardım.

Ay ufukta dalgın dalgın, kızarmayı unutmuş. Yeryüzünden sıçramış bir parça su gibi bembeyaz çehresiyle, hafif beyaz dumanlar içinde alçalıyor

28 Ağustos

Süleyman beni epey meşgul ediyor akşamları ona bir saat kadar ders vermeye başladım. Fakat o kadar taşkın bir zekâsı var ki, böyle giderse bir seneye kadar epey bir malûmata sahip olacak. Şimdiden hemen okuyup yazmaya başlıyor. Daha derse başlayalı pek az oldu. Adeta haylaz çocukta bir şair ruhu var. Pek az Rumeli şivesine kaçan dili günden güne düzeliyor. Onunla konuşan kibar bir İstanbul çocuğu zanneder.

Yalnız bazen biçare çocuk derste yanlış bir lügat söyleyiveriyor. Bu tuhaf telaffuzla Zeliha falan eğleniyorlar. fevkalâde faal muhayyilesi ekseriya kelimeleri değiştiriveriyor. İmlada bazen kendiliğinden birçok münasebeti olmayan cümleler ilave ediyor. Biraz dalgın! Fakat bazı ağızdan yaptığım ilmî mumareselerde, [uzmanlaşma] onu epey tahsil görmüş bir genç gibi anlayışlı buluyorum.

 29 Ağustos

“Yusuf Cemal” Bey’in bestelerinden birkaçını Zeliha bulup çıkarmış. Bize kemanda çaldı. Bunlar hakikaten birer şaheser. Zehrâ dinlerken hıçkıra hıçkıra ağladı. Benden başımı eğmiş, gözlerimi kapamış, adeta uyuyordum. Fakat o nağmelerle gaşyolmuş bir uyku. Tenle ruhun imtizacı gibi, mana ile ahenktar öyle bir imtizaç var ki, hayran olmamak kabil değil.

 30 Ağustos, öğle vakti

Ne bir horoz ötüyor, ne bir kuş sesi duyuluyor. Güneş batmış, gece olmuş gibi her taraf kapkaranlık. Hava birden bire çok fena bozdu. o güzel semalara bilmem ki ne oldu?

Dışarıda mütemadiyen yağmur yağıyor. İnsana gök eriyerek akıyor gibi geliyor. Şimşekleri görmemek için, perdeleri ittirdim. Yağmurun yaslı ahengi yağmurun yaslı ahenginden başka bütün çiftlikte hiçbir sadâ yok. Yollarda göğsümü açarak gezmek istiyorum. Hâlbuki büyük bir arzusuzluğa düşüyorum. Şimşeklerden, fırtınadan ürküyorum. Ah o yeşil çiçekli dünyada böyle kararmış, sönmüş mü görecektim. Ben parlak asumânı layezal (Semavi olanı yok olmaz) zannettiydim.

Bu sabah, şafak sökerken çiftliğin metruk harabelerini gezdim. Onunda izbe, hazin yerleri varmış. Ahırların arkasındaki küçük işçi odasında, Celâl ile oynadığımız oyunların kahkahasını duyar gibi idim. Viran duvarlarda, belki bizim çıktığımız paslı çiviler duruyordu. Döşememenin kopuk tahtaları arasına, küçücük yamrulmuş bir bahçe kovası sıkışmıştı. Kirli, kırık camlardan hala kırmızı macunlar akıyordu. Bunları birbirimizin üstüne sürmek için, ter içinde ne kadar heyecanla koşuşurduk. O vakitler ninem daha ölmemişti. buraya köyden arabalarla binbir neşe, binbir ümit ve şevk içinde gelirdik.  Sürûrumuz kırları kaplar, gökleri kaplar, sanki cihanı kaplardı. Şimdi gözümün önünden birçok genç kadın çehresi, komşu kızların hatıraları geliyor.  Şurada, işte şu kütüphanenin önünde zeki gözleriyle, güzel çehresiyle, Celâl’i ve etrafında söyleşen, gülüşen çocuk kafilesini görüyorum. Kimi kumral, kimi siyah… Hepsi başka bir hayatla muhtez. Fakat dudaklarında soluk muntazır birer şikâyetle birdenbire köşelere çekiliyorlar. Şimdi hiçbir şey göremiyorum. Kütüphane hafif tozlanmış camıyla, koyu renkli kitaplarıyla, hala babamın düşünüyor gibi. Bu büyük ceviz asma saatte durdu. Babam öldüğünden beri bir türlü işlemiyor. Ondan korkuyorum. Zalim sükûnetiyle bana teessüf ve hakaret eder gibi geliyor. Fakat o da yarın parçalanarak arzın toprağına, semasına, insanların gubarına (tozuna) karışacak.

Ahh.. Demek ki Zehrâ da gitti. Onu kim bilir ne kadar zaman, belki de hiçbir hiç göremeyeceğim. Halbuki ne kadar da alışmıştım. Dünden beri hala gittiğine inanamıyorum. Birdenbire kapıları açacak, yeşil gözleriyle gülümseyerek yanıma gelecek, zannediyorum bekliyorum.

İki gün evvel çiftliğe “Faik Bey”  gelmişti. Ne kadar değişmiş. Arkası kavislenerek boyu ufalmış. Gözleri o harikuladeliğinden çıkmış, yüzü buruşuklar içinde kalmış.

Zehrâ onu görünce ümidimden ziyade sevindi ve boynuna sarılarak yanaklarından öptü. Hâlbuki ne tuhaf bir çocuk bana bir defa binen amcasından bahsetmemişti.

Zavallı Faik Bey ona bayılıyordu. Hep arkasından gözleri yaşararak muhabbetle bakıyordu. Kızı olsa, bu kadar sevmeyeceğine yemin etti.

Yalnız yengesi, Zehrâ’yı nedense sevmiyormuş. Faik Bey buna çok üzülüyor. Hatta bir müddet bizde kaldığında memnun olmuş.

Meğer Zeliha Zehrâ’yı o gün,  Faik Bey yokken yengesinden izin alarak getirmiş. O da uzun zaman birbirimizden habersiz yaşamamıza hayret etti.

Gece kestane ağaçlarının altında oturduk. Ben sanatkârlarla beraber kalmaktan, büyük bir zevk duyuyordum. Siyah elbisenin cedi rengi içinde nihayetsiz bir rikkatle titreyen sarı küçük gözleri, cennet semalarının ser azadu (Hür, serbest. Başı boş. Dertsiz, rahat ) safî sukununu andırıyor.

Bembeyaz duran saçlarıyla insana hürmet veriyordu. Derin ve hakiki bir gençliğini anlatıyordu.

Ömrümde üç şeyi sevdim: kadın, mey, tambur. Bunlar beni yıllarca deruni bir ateş gibi yaktılar. Bende arzın bütün hımalî (yerin bütün yükünü çekerek) çocuklarının aşkıyla terennüm ettim. Sevdim, sevildim.

Fakat zaman geçti, ne hararetim, ne rengim, ne kuvvetim kaldı.  Artık tamburumu gençlik mezarının dinginleri içinde çaldım. Ah ihtiyarlık!

Durdu, düşündü. Ben yerden dökülmüş kestaneleri toplayarak, kabuklarını yoluyordum. Zehrâ, salıncakta etekleri uçuşarak yaprak kümelerinin yeşilliğine dalıyor. Bu hazin felsefe içinde, yalnız onun bu hayalât âlemi arasında solacağını düşünemiyordum.

İşte dünyanın en büyük sanatkârlarından biri! Sevmiş çok sevilmiş, alkışlanmış, şöhretin ve takdirin en yüksek derecelerine çıkmış bir adam. Bugün karşımda kameti (boyu) toprağa doğru eğilmiş, ağlayan bir sesle bütün dünyaya, şerefe, şöhrete ve takdire, o ateşin gençliğe istemeyerek veda ediyorlardı. Yanında ne o perestiş [Pek çok sevmek. Bendelik etmek. İbâdet etmek] eden, canlarını veren muhibleri (sevenler),  ne kimse kalmıştı. Takdirkârları da ona, nihayet mezarının başına kadar, refakat edebilecekler. Kimse onun bu sevgililerinden ayrılmasına mani olamayacak.

Faik Bey içini çekti, aya baktı:

-Sen daha küçüktün. Zeliha dünyada yoktu bile. o vakit ben yine bu ayın şahadetkâr aydınlığında (v…) köyüne hicret ettim. o vakit yanaklarım seninkiler gibi pembe, saçlarım parıl parıldı. bu ay yine böyle sehhardı. [Büyü gibi bir kuvvetle çeken. Büyü yapan. * Çok aldatıcı]  bana neler vadetti,  ne manzumeler döktü! Şimdi ben bittim, yıkıldım. Görmüyor musun? O ne kadar parlak ve füsunkâr!

Ne diyordum? Sen pek küçüktün ancak ninenin sevdiğini bilecek kadar küçüktün.  Güzel bir kızın peşinde, (v…) köyü ne geldim. İki sene kaldım. Fakat sevdiğim Mısır’a gitti. Bende tekrar kalabalık şehirlere şa’şalı muharrik yerlere döndüm. Ne beldeler, ne kadınlar gördüm. Ne müzeyyen kadehlerden bade içtim. 

İşte zaman geçti. Sırtımda hayatın yorucu yüküyle gençliğe arkamı döndüm. Güya yapayalnız avdet ettim. Yanımda hiç kimse yoktu. Gözlerim çökmüş, saçlarım dökülmeye, ağarmaya başlamıştı. Uzakta bıraktığım hüsranlı günlerin sûzan ve büyük ihtiyacı yerine gönlümde bir yorgunluk kalmıştı.

Sokuldu.  Bende merakla onlara yavaşça yaklaştım. Zehrâ, Zeliha’ya dedi ki:

 Zehrâ, bak şu ay semada bir “aşk peygamberi” ne benzemiyor mu? Bütün yıldızlar onun yanında küçük ve solgun duruyor. Hepsi o’na ibadet ediyor. 

Ay,  bu gece bir yay gibiydi.  Hafif,   narin bulutların arasında tıpkı bir hançer gibi semanın şeffaf sinesine saplanmıştı.  Ben,  Zehrâ’nın her şeyini kıskandığım gibi,  bu güzel aya ibadetini de çekemiyorum. Onlar kol kola ikisi de bu münevver,  nazlı,  semalar padişahına hayran olmuşlar, baka baka yürüyorlardı.

 1 Eylül

 Dün Zehrâ’ya dedim ki:

-Demek artık gidiyorsun?  Fakat Zeliha’yı göreceğin gelmez mi?

 -Tabii gelir ama belki de gelemem.

– Neden? Faik bey izin verir. Vermezse bile, ne kadarcık yer ki…( şakayla ) sen gizli geliver. O biraz muğber.

– Habersiz olmaz ki. Şaka söylediğimi anlatacaktım. Birdenbire değişti. Güzel yeşil gözleri gülümseyerek yüzüme baktı

 Yavaş muhtez bir sesle:

– bir şey söyleyeceğim.  Bana bu gece hiçbir şey vermeyecek misiniz, dedi.

-Nasıl?  Bir şey mi,  (kendi kendime:  bundan sonra benim verilecek neyim var ki?)  Zehrâcığım gönlümü versem ister misin?

Kırmızı dudağını büktü.  Tatlı zümrütlü gözlerini kapadı. Ağır ağır ve dalgın:

-Ben sizin göğsünüze bir parça şebboy takacaktım, dedi, durduk.  Ceketimin iliklerine elindeki küçük dalı geçirdi.  Sonra saçlarından iki tel kopardı. Bende çocuk gibi onu taklit ettim.  Yoldan bir şebboy kopararak saçlarımla sardım, ona verdim.

Biraz şaşkın, fakat yine memnundum.  Gülerek sordum.

– Bunu ne yapacaksın, Zehrâcığım?

Utandı, sonra kuvvetsiz ve dalgın:

– Hiç, saklayacağım, dedi.

Sustu. Başka gizli bir düşüncesi vardı:

– Ne olur Zelihacığım, dedim.  Doğru söyle, ne yapacaksın? Bir şebboy parçası, gönlümden daha muazzez mi?

 Birdenbire bire kuvvetli rüzgâr çıktı.  Gümüşi seher aydınlığı içinde bulutların toplandığını gördüm.

 Yavaş yavaş yağmur dökülmeye başladı.  Çiçekler ıslanan küçük başlarını eğdi… Zehrâ:

– Bunu amcamın çocuğuna Hikmet’e göstereceğim…Beni sevmezde.  Dedi.

Islanmamak için saçlarından tutarak koşmaya başladı. Orada azap içinde yapayalnız kaldım. Kendi kendime ” ne kadar aldanmışım. Zehrâ daha bir çocuk”  diyorum.

Bütün dünya soluyor;  ne çiçeklerin benzinde bir damla kan,  ne yaprakların damarlarında bir zerre yeşillik kalıyordu. Avucumdaki çiçekleri dağıtan rüzgâr şimdi de saçlarımı uçurmaya başlıyordu.

2 Eylül

Bu akşam Veli ağa alacakaranlıkta önüme çıktı. Elindeki orağı kurumuş bir gülfidanına vurarak dedi ki

-Küçük bey koyunlar gidiyor.  Bugün üç tane daha öldü.

Ölüm! Ah onu hatırlamak istemiyordum. Omuzlarımı silkeledim yürüdüm.

 Karanlıkta ayağıma bir şey ilişti. Kendi kendime mutlaka Süleyman’ın kaç gündür yapmaya çalıştığı çamur heykeldir, dedim. Bir kibrit çıkardım. avcumun içinde yaklaştırdım.  hatları düzgün ve adeta bir kadın heykeli..

Köylü çocuğuna ne kadar tabii istidatlar var.  aynı zamanda cılız vücudu içinde yüksek bir kalbi var. takdir etmekten kendimi alamıyorum.

25 Eylül

Pek şayanı hayret bir haber.  Dün dayımdan bir mektup aldım.

Yusuf Cemal Bey, teyzem, dayım… Üçü beraber, ilkbaharda geliyorlarmış.

Mektubun üstündeki damga silik, okunamıyor.  Fakat herhalde yine Arabistan’dan olacak. Mektubu okuduğum zaman hayret içinde kaldım. artık dünyada olmayacak bir şey bulunmadığına iman ettim.

Bilhassa, buraya nasıl, niçin geliyorlar?  Sonra dayım nasıl oluyor da onlarla beraber bulunuyor? Dayım ki malûmatlı ciddi ve zeki bir adamdı.

Uzun seneler Almanya’da kalmış,  tahsilini orada yapmış,  orada evlenmiş büyük bir fabrikanın direktörü olmuştu. Bundan başka birçok ilmi iktisadi makalelerle şöhret bulmuş ve takdir edilmişti.

Onun Arabistan çöllerinde ne işi vardı?  Şimdi hayalimde mektebin bahçesindeki kumluk canlanmış görüyorum.  Cumartesi akşamları birkaç arkadaş oraya, ağaçların arasından yavaşça sızardık. Kimseye duyurmadan birleşir ceplerimizden romanları, gazeteleri çıkarırdık. Bazen mütalaa zamanında bile bu gizli meclisleri kurardık. Sonra herkes cebinden ya bir mektup,  ya içinde menekşe kokan bir zarf, bir büklüm saç çıkarır,  hepsi maceralarını anlatırdı.  Ah o, kum yığını şimdi dile gelse, ne gözyaşları, ne kahkahalar,  ne tahassürler [Hasret çekmek. Elde edilmesi istenilen ve ele geçirilemeyen şeye üzülmek ]  dökerdi.

İşte o vakit bazen birkaç kişi ayrılır, bir köşeye çekilirdik.  Bu partide bilhassa Celâl bulunurdu.  Bizim için (Yusuf Celâl) bir ideal olmuştu. Fakat Celâl onu bizden pek başka düşünür hatta herkes yanında ondan bahsetmez ve ettirmezdi.  Derdi ki, onların galiz [kötü, kaba, çirkin söz, küfür] hükümlerinden korkarım. Onun güzelliğini bigane kimselerden hatta sizden kıskanıyorum. bu sözden pekte bir şey anlamazdık. Fakat o susar bizi de sustururdu. yalnız bazı zaman bana bahsederdi.

Onu hemen herkes tanıyordu. musikiye ait kitaplar ve besteleri ile birçok kimseler tanımış meftun olmuştu. Bir vakitlerde mûsikî dersleri vermişti. bu derslerde her tabakadan alim, ümmi… kadın, erkek herkes bulunurdu. Celâl de son zamanlarda yaz tatilinde birkaç kere derslerine devam etmişti. Bundan sonra muhabbeti daha ziyadeleşti. bana bilhassa onun sadâsının güzelliğinden bahsederdi.

Mektup bitti. Celâl Cambridge gitti. oradan yazdığı mektuplarda ondan fevkalâde muhabbete bahsediyordu. Hatta bir aralık öyle bir mektubunu aldım ki, bu mektûb gözyaşlarıyla yazılmıştı. Onu görmek için Arabistan’a kadar gidip aramak istediğini söylüyordu. Bir kaç kere ders aldığı mektubu “aşk mabudu” diye yad ediyordu. Her kalbi gizli veya aşikâr yoklayıp yaktığı halde, dünyada her şeyden ziyade meçhul olan aşkın değil midir?

 2 Teşrinievvel (Ekim)

Çiftlikte yeni hazırlıklar başladı. Veli Ağa daima mütelaşi [Telaş eden. Izdırab ile karışık acele eden. Telaşlı ] iyi siyah akçil rodingotu [ ceketimsi görünen ama ceketten farkı aşağıya doğru uzanan bazen vücut hatlarını saran, bazen ise bol kesimli 1900’lü yıllara kadar Rusya’da -ağırlıklı olarak-  kullanılan bir erkek giyeceğidir.] kuvvetli elleriyle hizmetkârlara emirler veriyordu. ağaçların bile kurumuş dalları kesiliyor.

Veli Ağa İzmit’e gittiği zaman onu görmüş, o kadar seviyor ki, morumsu kızıllıklar peyda olmaya başlayan yüzünde parlak bir visal rüyası geziyor.

 Dadım refik [arkâdaş, ortak, eş, yardımcı, yoldaş.] zevkiyle Yusuf Cemal’in odasını yatağını hazırlıyor, pencereler ağır ve sırma işlemeli perdeler, yere yıllardan beri çiğnenmeyen karışık renkli halılar konuyor. sonra karyolanın ipekli örtüleri üstünde Zelihacığın küçük muhabbetli elleri geziniyor. O da dolaptan ufak ufak yapma üzüm sepetleri, gül lale demetleri, narçiçekleri getiriyor ve ninesinin bu küçük yadigârlarıyla paşanın kadife örtülü masasını süslemeye uğraşıyor. Çiftlikte bütün müzeyyen eşyayı oraya hasır ettiler.

Ben bütün bu tür bu değişen, parlayan ve renklenen şeylere karşı, acı zehirli bir hüzün duyuyorum. Sükûnumun bozulacağını, yakında bir harabe önünde sürmeyeceğimi hissediyorum. yahutta kim bilir belki hiçbirşey bilmiyorum,  boşuna tevahhuş [korkma, ürkme, vahşete düşme, kaçma, çekinmek] ediyorum.

Zeliha içeride tambur çalıyor. sesler teker teker ne güzel hafif akıyor. Oh  “hicaz” mes’ut bir güneş gibi gönlümü yakıyor.

Dalları başıma sürünen alçak çardağın üstünde, kuru akasya yaprakların arasında iki kumru, ıslak tüylerini kapatarak geziniyor. dişi erkeğe sokuluyor…. Birleşiyorlar; erkek onu bir kanadının altına alıyor başını boynuyla gizliyor. Siyah gözlerini kapayarak semayı ve beni tarassut [  Gözleme, gözetleme, dikkatle bakma:] ediyor

 “Zehrâ” yı arıyorum. Onun tatlı yeşil gözlerine ne kadar muhtacım.

 27 Teşrinievvel (Ekim)

Dün Zeliha Zehrâ’yı yine köye götürmüştü.  O yalnız geceyi tevahhuşla [korkma, ürkme, vahşete düşme, kaçma, çekinmek]  hatırlıyorum.

 hava soğuk, çok soğuktu.  Sanki dışarıda kar yağıyordu.  Bir zaman pencerenin kuru yaprakları arasında yıldızları, sehabeli [Tek bulutlu ] göğü seyrettim. Sema o kadar bulutsuz, o kadar açıktı ki, çiftliğin kesif ağaçları üstüne adeta vahşi aydınlık dökülmüştü. fakat ben ilk defa bu güzel yerden nefret ediyordum

Evde Süleyman’dan, birkaç hizmetçiden, bir de ihtiyar köpekten başka hiç bir kimse yoktu. Zeliha, Veli Ağa, dadım… hepsi gitmişlerdi. Uçan bir yarasa, bağıran bir kurbağa yüreğimi titretiyordu. Yere düşen kuru yapraklar bile bana esrarlı meş’um geliyordu. küçük bir çocuk gibi korkuyordum. Ayaz vücuduma işliyor, dudaklarımı yanaklarımı yakıyordu. birdenbire acı acı baykuş öttü. Titremeyerek bütün pencereleri kapadım. Ağır örtüleri ittirdim. Aralıklarından tek bir yıldız görmemek için, hepsini iyice örttüm. Ocağı yaktım. Onun çıtırtısı arasında bu fena çığlığı işitmemek için kulaklarımı tıkadım. Yeşil küçük keçenin üstüne yattım.

Mavi, kırmızı, yeşil alevler heyecanlı seri hamlelerle dağılıyor; güllerin arasında altın korular teşehhüb [Bulutlanma.] ederek gözlerimi alıyordu.

Karanlıkta, muşambanın cilalı beyazlığı üstünde, pembe akisler kayıyordu. Yanan soba ile uyanmayı ne kadar severdi. şimdi sanki orada alevler bükülerek sönen büyük ateşlere, maşa ile vuruyordu. Ve ben tekrar darbelerin seslerini dinliyordum. Tekrar sakalının kızardığını görüyordum. Sanki ceviz kapılar açılıyor ve içeri bol uzun etekli, yemenili mahcup cariyeler giriyordu. hepsi divan duruyor, sonra birer birer duvar köşelerine çekilerek diz çöküyordu.

İşte yine köpekler uluyordu. Ben üzerinden kaç sene geçtiği halde ben güya tekrar hastalanıyordum. Saçlarımı anlımı ince bir el, ninemin güzel eli okşuyordu.

Yine uzun uzun köpekler havlıyordu. Yine uğultulu kulaklarımda,  hasta beynimde bu sesler derin ve karışık akislerle büyüyor. Dünya bana yıkılmış gibi geliyordu. Öyle zannediyorum ki, yeryüzündeki bütün hayat kurmuş ve bu feci, hüzün veren ulumalardan ibaret kalmış. 

Eski ateşli günlerin harareti hala ruhumu yakıyordu. Yatağıma girdim. Fakat uyuyamıyordum. Biraz dalar gibi oluyor. tekrar uyanıyordum. Maziden şimdiye kadar hayatımın bütün safahatı birer birer gözlerimin önünden geçiyor, bazılarına “bunu da ben mi yaşadım?” diye kendimde hayret ediyordum. Fakat kendime sorduğum bir sual vardı; ben şimdiye kadar acaba bu dünyada ne kazanmıştım?  Hiç bir şey! Günler birer birer geçip gidiyordu.  Günden güne ihtiyarlığa yaklaşıyordum. Horozlar ötüyor. Bizim koyunların çıngırak sesleri geliyordu. Ortalık iyice ağarmıştı. Nihayet koyunları almaya gelen çoban ayak sesi duyuldu.

Yataktan çıktım.  Elbiselerimi giydim, yıkandım.  Birden kapı açıldı, içeri koşarak Zeliha girdi.

-Ağabey, ağabey… Zehrâ’yı getirdim.  Faik Beyle, Remziye hanım,. Hikmet Bey gittiler. Zehrâ’yı bize bıraktılar haberin var mı? Birden bire karar vermişler.  Az kaldı, Zehrâ’yı da götürüyorlardı… Faik Bey sana mektup gönderdi.

İşte okuyayım da dinle:

“Sevgili oğlum, Zehrâ’yı kısa bir müddet için sana bırakıyorum. Bunu onun istirahat için birazda Remziye’ nin hoşnut olması niyeti yüzünden yapıyorum. Zehrâ’ya iyi bak.  Çünkü çok muhtaçtır.  Ona, kimsesiz bir yavruyu himaye eder gibi bak. Belki bir daha (V…) dönemem. Emlake bakmak hiç Mersin’e gidiyoruz. Bu ihtiyarın ricasını unutma. Allah’a ısmarladık. Evladım. Seni ayrılmadan görmek istiyordum fakat hareketimiz, fakat hareketimiz, pek acele oldu… Tekrar Allah’a ısmarladık.

28 Teşrinievvel (Ekim)

Dün eski komşulardan bir arazi sahibi bizi köyün arkasındaki çiftliğine götürdü. Muhacir arabasının sarsıntısına katlanamayan vücutlarımız, uzun yoldan bitap bir haldeydim. Hepimizde susamıştık. Fakat aksi gibi yolun üstündeki akar çeşmenin suyu kesilmiş içemedik.

Arazi sahibinin iki küçük çocuğu mütemadiyen ağlıyordu. Anneleri onları susturmak için ter içinde kalıyordu. Zeliha’da kadıncağıza yardım ediyordu. Zehrâyla ikimiz toprağın üstüne oturduk.

Bu sırada yoldan mavi şalvarlı kırmızı yemenili, geçmekte idi. Ben eğlence olsun diye kızı çağırdım. Beyaz dişlerini göstererek, baygın baygın bize baktı. İşveli küçük bir temenna etti. Bayırı çıktı. Yanımıza geldi. Kolundaki heybesini yere bırakarak önümüze oturdu. İkimizde ayrı ayrı çapkın ve memnun süzüyordu. Musamahakârane ve teklifsizce, siyah yaralı eliyle Zehrâ’nın dizini sıktı:

-Niyetle bakalım güzel hanım, dedi. İsmin ne?

Zehrâ biraz çekildi. Kız aldırmadı. Boynundaki sarı dizileri şıkırdatarak aynı neşeyle baklalarını, mavi boncuklarını, çevrenin üstüne yaydı. Gözlerini bayıltarak başını sallayarak, kırıta kırıta söylemeye başladı.

-Yıldızın parlak,  “gönlü” büyük… Bir hanımsın. Senin bir muradın var ama… Bilmem bir kalp işi, bilmem bir hoş iş… Ondan hiç meraklanma. Geceleri yediveren gülün toprağından biraz baş yastığının altına koy! Burada ikimizde kahkahalara kopardık. Sorduk:

-O, niçin?!

 çingene kızı bir eliyle çıplak ayağını tutuyor, bir eli baklaların taş parçalarının, boncukların üstünde gezdiriyordu. Kaşlarını çattı, dedi ki:

-Ay…o tılsımdır,  ama istersen yapma!

Sonra, böyle fallarda ekseriya söylenmesi adet olan cümleyi ilave etti:

-Senin de deniz aşırı bir yolcun gelecek!

 Zehrâ acı acı gülümsedi.

-Benim hiç kimsem yok, nafile uyduramadın, dedi.

Kız yüne güldü. Elini ayağından çekerek parlak siyah gözlerini ovuşturdu.

Toplandı heybesini omzuna vurdu. çingenelerin Elini o çingenelerin meşhur tavrıyla beline koydu. Gitti.

İşte o vakit Zehrâ’nın kulağına eğildim dedim ki:

-Teyzem gelecek.

Rengi sapsarı oldu.

Hala uzun seneler unutulmuş, ihmal edilmiş ruhunun yarısı tazelenmiş gibi yarı müteessir, yarı mesut

29 Teşrinievvel (Ekim)

Bu gece havuzun başında oturuyorduk artık iyice serinlemeye başlayan havalar bu gece bize büyük bir fırsat vermişti. o kadar tatlı hafif bir hava ki…. adeta bahar gibi. Üçümüzde sandalyelerimizde yarı uyuyorduk.

Bir aralık Zehrâ beni uyudu zannederek, Zeliha’nın yanına sandalyesini çekti. Ben onun bu zannından istifade ederek hiç kımıldamıyordum.

Zehrâ:

“-Zeliha sana söyleyeceklerim var. Kendimde öyle bir fevkalâdelik hissediyorum ki….bu sabah adetim değilken, şafak vakti uyandım. Havanın durgunluğundan, köyün minaresinden hafif hafif bir ezan sesi geliyordu. Kalbimi büyük bir aşk için, ilahi bir denizin başında yıkanıyor gibiydim. bana bütün uyanan asuman aşkı söylüyordu. Semavi bir gitardan kalbimi davet eden ezeli nağmeler dökülüyordu. Bilmem bu aşk gitarını çalan kimdir?

Ellerimde, gözlerimde bir fevkaladelik, bilhassa kalbimde yeni alev almış bir ateş buluyordum. bu ateşe kendimde secde ediyor ağlıyordum..”

Ah ne olur Zehrâ, sen benim olsan!…….

6 Kânunusani (Ocak)

Bütün çiftlik kar altında.  Ağaçlardan sarkan buzdan avizeler öyle hoş ki…

 Bu sabah bulutlar arasındaki görünen güneş parıl parıl parlatıyordu. Göz kamaştırıcı bir ziya, pamuk gibi bembeyaz manzaraya yeni bir güzellik veriyordu.

Üçümüz büyük bir kartopu oyunuyla zavallı Süleymancığı yere yatırdık. Hemen bir buçuk aydır görmeyen güneş bugün bize biraz daha neşe vermişti. Akşama yakın kazaklarımızı alarak çamlığa doğru çıktık.  Geç vakte kadar dışarıda eylendik.  Karların aydınlığından istifade ederek eve epey geç döndük. İki aydır hayatımız yeknesak bir tarzda kâh satranç oynayarak, kâh kitap okuyarak geçiyor.

Fakat ben bundan pek şikâyet etmiyorum. Zehrâ’nın kalbinde değilsem bile, hiç olmazsa yanındayım.

Her taraf bembeyaz her gün avuç avuç dökülen karı gördükçe bir daha bahar gelmeyecek zannediyorum…

1 Nisan

Geldiler..

15 Nisan

 Nisanın biriydi.  Hafif bir rahmet yağmıştı. Bütün çiftlikte mis gibi bir koku vardı.

Her yer tertemiz yıkanmıştı. Dağlardan küçük sular akıyor, her tarafta ince ince su sesleri geliyordu.

 Onu karşımda görünce birden kendimi toplayamadım. Yeniden dünyaya gelmişim gibi, şimdiye kadar yeryüzünde hiçbir eser mevcudiyet görmemişte ilk defa gözlerim açılmış gibi, bir müddet sarhoş oldum. Neden sonra bu sarhoşluktan ayılmaya, etrafı görmeye başladım. Nihayetsiz bir ihtişamla hükmeden ilahi gözleri ve herkesten yüksek duran muhteşem vücuduyla… Aşkın kıblesi olmak için yaratılmış

18 Nisan

Zehrâ’yı bu onsekiz günün içinde günden güne sararmış solmuş görüyorum.

 Kendimde itiraftan korktuğum bir durum var. O Zehrâ’yı alacak diye korkuyorum.

Teyzem ne kadar değişmiş. Onun adeta bir gölgesi. mamafih aşk ve bilhassa aşkın bu derecesi insana tekrimle [Hürmet ve tazim göstermek ve görmek. Saygı göstermek, lütuf ve kerem icrasında bulunmak ] secde etmek hissi veriyor. onun muhabbetin de öyle nezahet ve uluhiyet var ki…. Şimdiye kadar zihnimden geçebilen bütün ibadetlerimi geri almıyorum.  Onların esrarına benim aklım ermiyor.

Onun bir gölgesi gibi… Dedim. Evet,  çünkü aşkında zerre kadar hodbinlik ve beşeriyet görmüyorum.

Bütün maşuktan ibaret. Onda taptığının isminden, evsafından, hayalinden başka bir şey yok.

Dayıma gelince; gözlerime inanamıyorum. Bu azametli adamın gururuna ne olmuş?

Maamafih asıl şimdi insanlığa yaklaşmış. Ne idi o azimet! Onca,  gerçi malumatlı bir adamdı. lakin bu malûmat bir taş üzerine hakkedilmişti!

 Zehrâ, o gün hiç ortada görünmüyordu.  Bizde telaşe düşmüştük.  Zeliha’yla beraber ortadan kaybolan Zehrâ’yı bir müddet hatırlayamadık. Teyzemde çiftliğe gelir gelmez evvela Yusuf Cemal’in istirahatini düşündü.

Aradan çeyrek saat geçtikten sonra, Zehrâ’yı sordu. Odasına baktım. Yoktu. Evin bütün odalarını aradık. meydanlarda yok.

Nihayet “bibi” ye bir yere sormak aklıma geldi. ihtiyar köpek önümüze düştü. Bahçenin fundalıkları arasındaki bahçıvan kulübesinin önünde durdu.

Kuyruğunu salladı ve tokmağı çevirmek ister gibi, sabırsızlanarak şahlandı.

Kapıyı açtım, yerde, samanlıkların içinde ikisi de diz çökmüştü. Zehrâ, ellerini yüzüne kapamış ağlıyordu. Arkadaşı başında, onu teselli için uğraşıyordu. 

Zeliha bizi gördü. Sıçrayarak teyzemin boynuna atıldı. Zehrâ’da ayağa kalkmıştı.

Yüzünde hazin, acıklı yüzünde bir sarılık vardı. Narin yanakları yaş içindeydi. Onu bu kadar harap, bu kadar mükedder hiç görmemiştim.

Hâlâ yabancı gibi uzakta duruyordu. Teyzem onun yanına gitti, saçlarını okşadı.

 Zehrâ gözleri kapalı, yalnız ağlıyordu. Teyzem yine tabii, taaccüp edecek kadar tabiiydi.  Artık onun başka bir muhabbet kabul edecek tek bir zerresi kalmamış, onunla meşbu’ olmuştu.

O gün akşamüzeri, köyden aşk peygamberinin (evet şimdi Ona böyle diyorlar. Bu ismi Zehrâ ile Zeliha koymuş.  Teyzem dövmüş.  Şimdi herkes böyle söylüyor. Benim de ağzımdan kaçtı. Yoksa yalnız ben, bu ismi söylemiyordum)  geldiğini haber alan birkaç kişi toplanmış, ziyarete gelmişti.  Bunlardan biri İstanbul’da kendisini tanıyan belediye reisi idi. Üçü pek eskiden mektepten beri tanıyan İstanbullu zabitlerdi. hepsi beş kişi idi. içlerinde birde bahçıvan kadın vardı ki bilhassa en şayanı dikkat buydu. Çünkü bu biçare bahçıvan onu yalnız bir kere, o da on beş sene evvel, çocukluğunda köyde görmüş.  Bir gün geçerken, “nasılsın bahçıvan güzeli”  diye sormuş.  İşte bu kadar

On beş senedir,  bu kadın kalbinde onun muhabbetini taşımış.

 On beş sene evvel hatırını soranı bir türlü unutamadığını, bahçesinin önünden geçerken ona söylediği sözü bugün söylemiş gibi hatırladığını günden beri içini yanarak nihayet dayanamayıp geldiğini büyük bir safiyet içinde söylüyor.

Çıplak ayaklarında çarıkları, üzerinde yırtık gömleği…  Fakat aşk bütün bunlara bir kutsiyet veriyor.

Hey, büyük ve muhyi aşk; sen ne viranelerden ne kâşaneler icad eder. Ne kadar ölülere bir anda hayat verirsin.

Aşk peygamberini görünce, kendini unutarak koşup boynuna sarıldı. Gözlerinden yaşlar akıyordu.  Öyle güzel ağlıyordu ki, bizi de ağlattı.

Ah,  beni yine ondan bahsediyorum. Hâlbuki ben ondan korkuyorum. Zehrâ’nın günden güne yanakları soluyor. Gerçi ona karşı Zehrâ vahşi duruyor.  Lakin bu vahşet hem ilk günlerdeki kadar kuvvetli değil.  Hem ben ilk manayı inkıyadı [Boyun eğme. Muti olma. Teslim olma. İtaat etme. İmtisal ] asıl bu vahşette okuyorum.  bir kere “aşk peygamberi” ismini ona vermesi kafi…

Fakat şu bahçıvan benim nazar- ı dikkatini celb etti. Bir kere “nasılsın?” demekle kadar minnettar merbut olmak.

“ Yusuf Cemal” in bu kadar, alakasıyla insanı kendisine bend etmesinin sebeplerinden biri de; bu alakasının fevkalâde hakiki ve derin olması…

Bahçıvanın halini, bizde uyandırdığı hürmeti İtalyan şair “Danunicyu”(İsmi çevirirken hata yapmış olabilirim) nun pek ulvi bir teşbihiyle tasvir edeyim: “Danunicyu”  çirkindir,  fakat kadınlar ona taabbüd edercesine seviyorlar.  Bu münasebetiyle “Danunicyu” aşkı bir hükümdara benzetiyor. Bu hükümdar memleketini gezerken fakir bir kulübede gecelemeye mecbur oluyor. İşte birdenbire bu fakir kulübe bir ehemmiyet kesbediyor.  Ve bir ziyaretgâh halini alıyor. fakat oraya gelenler kulübeyi mi görmeye geliyor, yoksa orada misafir kalan hükümdar için geliyor.

Bizimde bu fakir bahçıvancığızda takdis ettiğimiz ne çarıkları, ne cepkeni değil, belki onda misafir olan muhabbet hükümdarı idi.

 19 Nisan

Kavalım yerde başını çimenlere dayamış, bezgin ve bitap yatıyor.  Bilmem ki neden böyle müşteki. Çalmak için uğraşıyorum. Bir türlü terennüm etmek istemiyor.  biraz evvel, kütüphaneden aldığım,  “Ömer Hayyam” Rubaiyyat Mecmuası da orada. Beş senedir usandığım mütalaaya tekrar başvuruyorum. Kendimi oyalamak ihtiyacım var.

Lakin “Hayyam” bana ne kadar uzak şeylerden bahsediyor.  Bunlar öyle şeyler ki, ortada büyük muazzam bir ateş yakılmış. bu ateşin aksi etrafa vuruyor. İşte “Hayyam”  bana bu ateşin akislerinden bahsetmeye çalışıyor…Bu gölgelere elinizi  koysanız  avucunuz yanmaz.

Filvaki, renk evrenin  şekl u ulvinin şekli …..fakat nerede o asıl ateşteki azametli hararet?

Nerede bu sönük gökler?

Şarap, kadeh, ebediyet… Bunlar güzel.  fakat ben bunları nerede, nasıl bulayım?  Ve bunlar, benim yeni yeni anladığıma göre,

Ey Hayyam,  senin bildiğin gibi değil! “ben neyim?” “bir hiç!” diyorsun

Sen bu hiçte değilsin. Bir varlık, nasıl bir hiç olur!  Senin daha varlığın manasından haberin yok.

Kitabı baştanbaşa şiddetle bitiriyorum.

Tekrar kavalı mı alıyorum.  Yedi senedir bana dert yoldaşı olan kaval, sen söyle.

Fakat o da bana aradığımı terennüm etmiyor.  Bir iki nefesten sonra onu da, o kadar vakit hemhal olan yoldaşımı da otların arasına fırlatıp atıyorum. Ayaklarımla çiğneyip kırıyorum.

Sonra ağaçların arasında yalnız asabi geziyorum.

2 Mayıs

Bana kavalını kırdırıp “Hayyam”ın kitabını paramparça ettiren, ondan gördüğüm canlı varlık oldu. Sadâsında, nazarlarında öyle bir tesir var ki…. Taş, insan ne bulsa yakıyor.

Sonra dikkat ediyorum, hiç kimseyi ihmal etmiyor. Herkesle o kadar alakadar ki, bir vücut bu kadar kişiyle böyle candan nasıl alakadar oluyor, bunu aklım almıyor.

Benimle bende daha ziyade meşgul oluyor. Sonra ötede bir Süleyman’ın öksürüğünü unutmuyor. onunla konuşmaktan zevk alıyorum. Her mübahaseden sonra mutlaka yeni bir şey öğrendiğimi hissediyorum.

13 Mayıs

Düğün fecirden evvel; Yusuf Cemal; Zehrâ, Zeliha ormana kadar gittik. Bahar açan ağaçların altındaydık.

“Aşk Peygamberi” kendi parçalarından “aşkın doğuşu” nu anlatan bir valsi kemanla çalmaya başladı.

Bazen kendi de teganni ediyordu. Hakikaten harikulâde bir ses… Eğer devamlı olarak söylese hepimiz bayılacağız. Güneş henüz doğmak üzereydi. bulutların kavuştuğu yerde yavaş yavaş görünmeye başladı. “aşkın doğuşu” da bitmişti. Fakat manzara ile bu beste o kadar hem ahenk idi ki,  hepimiz mest olmuştuk.

Ben kendi kendime dalmıştım. birden bire ani bir hıçkırık sesi ile uyandım. Yanımda ani bir hareket oldu.  Zehrâ hıçkırarak kendini “Aşk Peygamberi”nin ayakları altına attı. Zehrâ bütün vücuduyla artık aşkını ilan etmişti.  Başımı çevirdim; gözlerimi kapadım. Köşke doğru yalnız yalnız uzaklaştım. Artık bu deftere bir kelime bile yazmayacağım. Belki de yakarım. 

fakat garib değil mi? şimdi gönlümden gelen bir sadâ  bana diyor ki; sen “Aşk Peygamberi”nde güzellikten başka ne gördün, söyle?

Yoluna kucak kucak çiçek serip tervih [Kokusunu artırma. * Rahatlandırma ] eden yine o olmadı mı? ondan kemâli öğrendik. dünyada güzellik ve fazilet varmış, dedik. Daha ne istiyorsun?

AŞK PEYGAMBERİ- Semiha Cemal 2.Bölüm

Reklamlar

yorum

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s