SOFUZÂDE MEHMED TEVFÎK EFENDİ Kaddesellâhû Sırrahû’l Azîz

AHMED MÂHİR EFENDİ HAZRETLERİ’NİN HALÎFESİ
SOFUZÂDE MEHMED TEVFÎK EFENDİ Kaddesellâhû Sırrahû’l Azîz

Şİ’R-İ MENSÛR / Sofuzâde Mehmet Tevfik Efendi *

İnsan hava gibi hafîf, su gibi lâtif âteş gibi nazîf toprak gibi şerîf olmazsa insan olmaz.
İnsan hava gibi pür-nûr, su gibi mesrûr, âteş gibi gayûr, toprak gibi sabûr olmazsa insan olmaz.
İnsan hava gibi cevvâl, su gibi seyyâl, âteş gibi fa’al, toprak gibi hammâl olmazsa insan olmaz.
İnsan hava gibi semîh, su gibi ferîh, âteş gibi fasîh, toprak gibi sahîh olmazsa insan olmaz
İnsan hava gibi menşûr, su gibi mensûr, âteş gibi mağrûr, toprak gibi meftûr olmazsa insan olmaz
İnsan hava gibi rakîk, su gibi amîk, âteş gibi dakîk, toprak gibi şefîk olmazsa insan olmaz.
İnsan hava gibi ganî, su gibi muğnî, âteş gibi müstağnî, toprak gibi muğteni olmazsa insan olmaz.
İnsan hava gibi seyyâr, su gibi devvâr, âteş gibi kahhâr, toprak gibi  gaddâr olursa insan olmaz.

****

Bugün 69 yaşımdayım

İhtiyârım elde hâlâ ihtiyârım var benim

Şi’r u inşâda mu’âyyen bir şi’ârım var benim

Bir tahayyülden eder tab ‘ım hemân cûş u hurûş

Sanki bahrim ka’ r-ı irfânım kenârım var benim

Kürreler teşkîl eder ıklîm-i ma’nâdan bütün

Bir ‘acâ’ib âlemim kutbum medârım var benim

Sür’at-i fikrim eder bir demde bin vâdî küşâd

Lâ-mekân-ı ilm ü hikmetde diyârım var benim

Hep benim emrimdedir levh ü kalem fikr i hayâl

Bir nihâl-i lâ-yezâlim berg u bârım var benim

Hangi bir aczin bana te’sîri olmaz kâr-ger

Kâ’inât üzre sipihr-i iktidârım var benim

Çünki Tevfîk aldığını ilm-i ledünnîdir hayât

Lâlezâr-ı sînede her dem bahârım var benim

13 Şubat 1940 /8. Defter, s.103

***

İhtiyârım şimdi ammâ ihtiyârım kalmadı

Neyleyim,meclûb-i dîdârım kararım kalmadı

Artırır hüzn ü hazânım her taraftan rûzgâr

Bir harabe gülşenim bâğ u bahârım kalmadı

Varlığımla başladı tûfân-ı ‘ışk u ibtilâ

Vâdi-i seyl-i hûrûşanım kenârım kalmadı

Sen gibi her dilbere i’lân-ı aşk etsem nola

Müflis-i medyûn-ı sevdâyım ki kârım kalmadı

Benliğimden ayrılıp çıktım nihayet bî-nasîb

Öyle mahv oldum ki matlûbum hasârım kalmadı

Oldum ol sevdâ-ger-i hüsne bilâ-müddet esîr

Bir satılmış bende-i aşkım hıyârım kalmadı

Âteş-endâz olmada Tevfîk gönlüm neyleyim

Yandı gitdi hânmânım ah u zârım kalmadı

23 Eylül 1942/ 9. Defter, s.147

***

 

Reklamlar

yorum

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s