SANATI SANATÇILARDAN KURTARIN!

[hzl: Arthur Rimbaud’un anısına]

(Radikal Teori Karşısında Sanatçılar)

1

Çirkin bir dünyada yaşıyoruz.

Bu çirkinliğin sorumlusu kim?

Çirkin ne?

Eğer bir güzellik satıcısı tarafından soruluyorsa, asıl çirkin olan bu sorudur.

 En çirkin manzara da sanatçıların kendilerini satmasıdır.

Bir meta olarak sanat çirkin bir fikirdir; bir eğlence olarak sanat çirkin bir eylemdir.

Bir memnun etme ve satış mesleği olarak görsel sanatlar çirkin bir iştir.

Sanat alışverişi, sanat koleksiyonculuğu, sanat manipülasyonu, sanat işi çirkindir.

Bir geçim aracı olarak, bir hayatın tadını çıkarma aracı olarak sanat çirkindir.

“Sanatçının da yemek yemesi lazım” ifadesi çirkindir.

 Bir sanatçının yemek ihtiyacı bir başkasından fazla değildir.

Sanatta ekonomik ilişkiler utanç verici ve çirkindir.

Sanatta ticaretçilik, kariyercilik, para yapmacılık, hayatta kalmacılık çirkindir.

Bir iş adamı olarak sanatçı, bir sanatçı olarak iş adamından daha çirkindir.

Sanatçının himaye altına alınmış bir ahmak olarak, bir masum olarak, bir şirket adamı olarak, bir koleksiyon parçası, başarılı adam olarak imajı çirkindir.

 Doğal bir hayvan, bitki, ot, egzotik meyve olarak sanatçı çirkindir.

 Sanatta anti-entelektüalizm çirkindir.

 Sanatta sahte entelektüalizm çirkindir.

 Sanatta özelleştirilmiş entelektüalizm de çirkindir.

Sanat mekanizmasının bir parçası olarak çirkin kültü iğrenç ve çirkindir.

 Anti-sanatın herhangi bir biçimi çirkindir.

 Kolaj, montaj, hurda, performans ve enstalasyon sanatı çirkindir.

 Geometrik sanat dışavurumcu sanattan daha az çirkin değildir.

 Amerikan sanatı, Alman sanatı, İtalyan sanatı, Çin sanatı ve her tür sözde ulusal etiket sanatı çirkindir.

 “Genç sanat” çirkindir.

 Sözde uluslararası çağdaş sanat hem sefil hem çirkindir.

 Tüm bienaller çirkindir.

 Turizm endüstrisinin parçası olarak sanat çirkindir.

 Tüm jüriler ve ödüller çirkindir.

 Kültürel değiş tokuş çirkindir.

 Sergi açılışlarındaki iyi niyet ve neşe maskaralığı çirkindir.

 Müessese ve ona boyun eğmek de aynı ölçüde çirkindir.

Hükümetin sanata sponsor olması çirkindir.

 Sanata kişilerin sponsor olması da çirkindir.

 Sanayide sanat, sanatta sanayi kadar çirkindir.

Sanat ticaretinin hileleri çirkindir.

 Müze sanat pazarlaması, sanat promosyonu, zevk yaratmak, sanat tarihi üretimi çirkindir.

İyi bir şey olarak, kesin bir şey olarak sanat çirkindir.

 Sanatta uyum çağı

(…)

3

Her şeyi sırayla ele almaya çalışalım.

 Sanatçılar konusunda, her zaman doğru olmayan bir şey vardı.

 Sanatçıların projesi, en azından son seferde, teknik olarak hatalı bir şey içerir, yani, birbiri ile çelişkili üç şey yapmak ister: dâhil olan azınlık için maksimum özgürlük sağlamak, dışlanan çoğunluğu hayatta kalma sınırına dek sömürmek ve bir ortak kültür miti ile ikinci grubun ayaklanmasını engellemek.

 Bu dolandırıcılıkta sanatçının rolü, “sanatına orospuluk yaptırmayan (para için olmadığı sürece) adam”dan çok daha fazlasıdır.

 Bu rol bugün olduğu gibi eskiden de büyük ideolojik öneme sahipti: gençlerin isyan etmesini önlemek, onları yatıştırmak, onları konsensüsün kültürel sınırları dâhilinde tutmak.

 Arthur Rimbaud şairlik mesleğinin tüm diğer meslekler gibi sefil bir şey olduğunu keşfettiğinde tiksinti içinde yerini yurdunu terk edip Afrika’ya gitti.

 Bir diğer Arthur’un (Cravan) protestosu daha şiddetliydi.

 Ama inkâr söz konusu olduğunda sanatçıların hafızaları kısa dönemlidir.

 Geçmiş inkârcıları kültürel ikonlara dönüştürürler, yani onları öldürürler.

 Sanatçılar kendilerini kurabiye gibi satmayı tercih ederler.

 Bunda başarılı olmuşlardır.

 Sanat zevkli bir şey olmuştur.

 Sanat eğitimi bir banka işine dönüşmüştür.

 Sanatçılar sosyal basamakları teker teker tırmanmaktadır.

 Alçak hükümetler kirli savaşlara girişmektedir.

 İnsan bu konuda ne yapacağını bilememektedir.

 Sanat eleştirmenlerinin hepsi yozlaşmıştır.

 Sanat dergileri moda dergilerine karışmaktadır.

 Her zamankinden daha büyük ve daha cici sanat kitapları yayınlanmaktadır.

 Müzeler dolup taşmaktadır.

 Eski isyankâr sanat sözleri ölmüştür.

 Sanatçılar gittikçe daha fazla, daha büyük, daha hızlı çalışmaktadır.

 Bazı insanlar hâlâ kitle iletişim araçlarının her şeyi açıklayabildiğini düşünmektedir.

 Cep telefonları hiç bu kadar meşgul olmamıştır.

 Bir sürü para ve şampanya dolaşmaktadır.

 Kitle iletişim araçları sanatçılara aşçılardan daha fazla yer ayırmaktadır.

 Sanatçılar tenkitçidir, her panele katılırlar.

 Her şey harikadır.

Hepiniz sahtekârsınız!

 Çirkinliğin yok edilmesi gerek.

 Yıkım sanatı üzerine eski tez hâlâ yaşamaktadır.

 Bizi baskı altında tutan ve yeryüzündeki her şeyi çirkinleştiren mevcudun yıkımı hemen yapılması gereken bir görevdir.

 Ama diyelim ki sokak isyanları hakkındaki bir film yıkıcı bir katkı sayılabilir mi? Elbette hayır.

 Yıkım sanatı, artık sanat sistemi olan sanatın yıkımına işaret eder ve sanat sistemi büyük siyasi, ekonomik ve sosyal sistemin bir parçasıdır.

 Gerçekten yıkıcı bir proje için sanatçı tüm topluma karşı yürütülen genelleştirilmiş mücadeleye katılmalı, böylece her tür iktidar yapısı tarafından sanatçı olarak tanınmaya son vermelidir: müzeler, galeriler, sanat fuarları, editoryal kitaplar, ceza mahkemeleri, polis, kitle iletişim araçları, akademi.

..

 Bir sanatçı tamamen kabul edilemez, tanınamaz, öngörülemez olmalıdır.

 Her tür sosyal rolü, öncelikle de her tür maske altında sanatçı rolünü reddetmelidir.

 Buna reddeden sanatçı rolü de dâhildir.

 Yıkıcı devrimci eylem Avangard reddediş mitini ve tüm diğer mitlerin, doktrinlerin, ideolojilerin yok edilmesini de kapsar.

Her tür sanat ideolojisine ve tüm diğer çirkinliklere karşı çıkan güzeldir.

 Güzellik yaşam doluluk demektir ya da en azından böyle bir doluluk amacı gütmek.

 Bu durumda güzellik fikri özgürlük fikri ile doğrudan bağlantılıdır.

 Özgürlük tüm sınırların tamamen yok edilmesini içeren yıkıcı bir kavramdır.

 İnsan özgürlüğü gerçekten arzuluyorsa, o yıkımın içerdiği risklerle, hâkimiyetinde yaşadığımız kurulu düzeni yok etmekten kaynaklanacak her tür riskle yüzleşmeye hazır olmalıdır.

 Özgürlük, bizim gerçek işe karışma yeteneğimizden bağımsız olarak gelişeceğini umarak sığınabileceğimiz bir kavram değildir.

 Özgürlük her bireye ve her somut özgürleşme eylemine bağlıdır.

 Özgürlük kişisel bir gündelik mücadele deneyimidir.

Bu yüzden, özgürlük içinde yaşamak için insanın kendi bireyselliğini geliştirmesi gerekir.

 Bu durumda, mevcut toplumun aile, eğitim, ordu, iş, sanat sistemi, vs.  içeren kurumlarının faydası olmaz.

 Tam tersine, bireyselliği baskılarlar, silerler, bireyselliğin yerine geçerler.

 Bireyselliği sosyal rollere indirgerler.

(…)

 

Çirkinliği bertaraf etmek için, sanatçı işe kendisi ile başlamalıdır, çünkü o  yeryüzündeki en çirkin şeylerden biridir.

Başlangıçta, sanatçı “evet” deme gönüllülüğünü bertaraf etmelidir.

 Yüz durumun 99’unda “evet” demek yozlaşmaya, yıldırmaya ve uyuma teslim olmak demektir.

 Aynı zamanda, bir sanatçı “hayır” deme gönüllülüğünü de yok etmelidir.

 1000 durumun 999’unda, “hayır” demek kamufle edilmiş bir “evet”tir, sahte bir protestodur, gizli yıldırma, çıkarların pazarlığa tabi  tutulmasıdır.

Sonra sanatçı kendi üretimini, profesyonel eylemini, statüsünü bertaraf | etmelidir.

 Sanatçının sanatı manipüle edilebilir bir şey olmakla kalmaz, Sanatçının kendisi de manipüle edilmiş bir simge olur ve bu şartlar altında sanatçının ne olduğu, sanatının ne olması gerektiği tartışması toza ‘ dönüşür.

 Bu tartışma her zamanki işin bir parçasıdır.

Aynı zamanda sanatçı (sanatçı olmayı bırakan kişi) genelleştirilmiş mücadeleye katılmalı, devlete, kapitale ve burada şu anda yüz yüze olduğu tüm iktidar ilişkilerine saldırmalıdır.

 Bununla beraber, bu bir partiye, organizasyona ya da ağa katılmak anlamına gelmez.

 Görev hemen saldırmaktır, ama bazı organizasyonal çıkarlar ya da niceliksel büyüme lehine değil.

Özgür bireylerin savunulacak sosyal ya da organizasyonal kimlikleri yoktur.

 Yapıları her zaman resmi olmayan bir niteliğe sahiptir, bu yüzden saldırdıkları zaman kendilerini savunmak, kendi propagandalarını yapmak için saldırmazlar, herkese saldıran çirkin bir düşmanı yok etmek için saldırırlar.

6

Belki de bir fikir olarak sanatın sonu gelmiştir.

 Sonu gelen sanat sistemidir.

Tam tersine sanat -bir kavram ve insan aktivitesi olarak- muhtemelen gelecek dönüşümlere açıktır.

 Ama bu durumda, geleceğin güzel sanatı mevcut sanatçıların çirkin ellerinde değildir.

 Onlar bu bilinmeyen, hayret verici sanatla yüzleşmeden, sanatçılar kendilerini tamamen yıkmalıdırlar.

Bu sorun sanatçıların sorunudur, sanat kurumlarının, eleştirmenlerin, küratörlerin, vs.  değil.

Sanatçılar, yapmaya cesaret edemedikleri her şey kadar yaptıkları her şey için de sorumlu tutulmalıdır.

Alexander Brener, Barbara Schurz

KAYNAK: http://isyananarsi.blogspot.com/2011/07/sanat-sanatclardan-kurtarn.html
PALAS PANDIRAS FANZİN SAYI: 0
mail:papafanzin@gmail.com
 

ac gozunu

Reklamlar

yorum

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s