“YARABBİ, KÖTÜLERE, FESATÇILARA, İSYANCILARA MERHAMET ET! HAYIR SAHİPLERİYLE ALAY EDENLERİN HEPSİNE, BÜTÜN KÂFİR GÖNÜLLÜLERE, KİLİSELERDE BULUNANLARA MERHAMETTE BULUN”

Hz. Pir Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî (Kuddise sırruhu’s-sâmî) Efendim buyurdular:

 O güzele kendi gözünle bakma… isteneni isteyenlerin gözüyle gör!

Kendi gözünü yum..gözünün yerine, ona aşık olanlardan ariyet bir göz edin…

Hattâ âriyet olarak ondan bir göz, bir görüş, al da onun yüzüne, onun gözüyle bak!

Bak da bıkmadan, usanmadan emin ol. İşte ululuk ıssı peygamber, bunun için “Kim kendini Tanrı’ya verirse Tanrı, kendisini ona verir” dedi…

“Onun gözü de ben olurum, eli de, gönlü de… bu suretle devleti, bahtsızlıktan kurtulur” buyurdu.

Ne olursa olsun, kötü ve istenmeyen bir şey bile olsa değil mi ki sana kılavuzluk etti, sevgiline ulaştırdı, sevimlidir, dosttur!

Vâza başladı mı zâlimlere, taş yüreklilere ve itikatsızlara dua eden bir vaiz vardı… mimbere çıktı mı yol kesenlere duaya başlar,

Ellerini kaldırıp “Yarabbi, kötülere, fesatçılara, isyancılara merhamet et!

Hayır sahipleriyle alay edenlerin hepsine, bütün kâfir gönüllülere, kiliselerde bulunanlara merhamette bulun” derdi.

Temiz kişilere hiç dua etmez, kötülerden başkasına duada bulunmazdı.

 Ona “Hiç böyle bir âdet görmedik… sapıklara dua etmek mürüvvet değildir” dediler.

Dedi ki: ” Ben onlardan iyilik gördüm… bu yüzden onlara dua etmeyi âdet edindim.

O kadar kötülükte bulundular, o derece zulüm ve cevir ettiler ki nihayet beni şerden kurtardılar, hayra ulaştırdılar.

Ne vakit dünyaya yöneldimse onlardan eziyetler gördüm, meşakkatler çektim, dayaklar yedim.

Bu yüzden de iyilik tarafına kaçardım… beni o kurtlar yola getirirlerdi.

Benim iyiliğime sebep oldular… ey aklı başında adam, bu yüzden onlara dua etmek, boynumun borcudur benim!”

 Kul dertten, elemden Tanrı’ya sızlanır, uğradığı zahmetten yüzlerce şikayette bulunur.

Tanrı da der ki: Gördün ya, nihayet dert ve zahmet, seni, bana yalvarır bir hale getirdi, seni doğrulttu,

Sen, seni yolundan alıkoyandan, bizim kapımızdan uzaklaştırıp kovandan şikayette bulun!

Hakikatte her düşman senin ilâcındır… sana kimyadır, seni faydalandırır, gönlünü alır senin!

Çünkü ondan kaçar, halvet bucaklarına sığınır, Tanrı lutfundan yardım dilersin.

Dostlarınsa hakikatte düşmanlarındır; onlar seni Tanrı tapısından uzaklaştırır, seni meşgul ederler!

Bir hayvan vardır ki adına porsuk derler… dayak yedikçe şişmanlar, semirir, semirir.

Ona sopayı vurdukça iyileşir. Sopa vuruldukça semirir, büyür…

İşte müminin canı da hakikatten bir porsuktur, o da zahmet ve meşakkatlerle kuvvetlenir, semirir.

Bu yüzden peygamberler eziyetlere, zahmetlere uğradılar… onların çektikleri meşakkat, bütün cihan halkının çektiği meşakkatten daha üstündü, daha artıktı!

Çünkü canları da, bütün canlardan daha büyük, daha üstündü… onun için de onların uğradıkları belâya başka bir taife uğramadı.

Deri, ilâçlarla belâlara uğrar da Taif derisi güzel bir hale girer.

Yoksa ona o acı ve keskin ilaçlar sürülmeseydi pis pis kokar, berbat bir hale gelirdi!

İnsanı da tabaklanmamış deri say… rutubetten nem kapar, çirkin bir hale gelir, ağır ağır kokar!

Sen, ona acı ve keskin ilâçları fazlaca ver de temizlensin, lâtif bir hale gelsin, semirsin!

Buna kudretin yoksa senin dileğin olmaksızın Tanrı bir zahmet verirse ona sabret, ona razı ol!

Çünkü dosttan gelen belâ, sizi temizler… onun bilgisi, sizin tedbirlerinizden üstündür!

Bir adam, belâda sâfa görürse belâ, tatlılaşır… hasta iyileştiğini görünce ilâç, kendisine hoş gelir.

Mat olduğu halde kazandığını görür de ” Ey sözlerine, özlerine inanılır kişiler, beni öldürün!” der.

Bu kötü kişi de başkasına fayda verdi ama kendi hakkında merdut bir adam kesildi.

İmandan gelen merhamet, ondan alındı… Şeytan sıfatı olan kin, ona çattı, sataştı!

Hiddetin, kinin yapılıp düzüldüğü tezgâh oldu… bil ki kin, sapıklığın, kâfirliğin temelidir!

Birisinin İsa aleyhisselâm’dan ”Âlemde bütün güç şeylerin en gücü nedir?” diye sorması

Akıllı birisi, İsa’ya “Âlemde her şeyden daha sarp, daha güç nedir?” diye sordu.

İsa dedi ki: “Ey can, en sarp, en güç şey, Tanrı gazabıdır. Çünkü o gazaptan cehennem bile su gibi titrer!”

 Adam “Peki, bu Tanrı gazabından nasıl aman bulmalı?” deyince İsa şöyle cevap verdi: “Kızdığın zaman kızgınlığına uyamamak gerek!”

Kötü kişi bu kızgınlığın madenidir… onun çirkin kızgınlığı yırtıcı canavarların kızgınlığını da geçer!

O hünersiz kişi, kızgınlıktan vazgeçmekten başka Tanrı’dan ne rahmet umabilir ki?

Gerçi bunların âlemde bulunmamasına imkân yok; bunlar da lâzım bu dünyaya… fakat bu sözü söylemek, onları büsbütün sapıklığa atmaktır!

Dünyada çare yok, sidik de bulunur; bulunur ama arı duru su değildir ya!

Mesnevi-i Şerif, c. IV, b.75-119

 

Reklamlar

yorum

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s