SEÇKİ

 

melih ulug kizilkecili 2MUSTAFA HÜZNİ ULUĞ  KIZILKEÇİLİ

TÜRKİYE BÜYÜK MİLLET MECLİSİ
BAŞMÜTERCİMİ

M.H.Uluğ KIZILKEÇİLİ  Beyefendinin engin bilgisi ve ilm-i ledün hakikatinden ifşa edilmemiş nadide bilgiler www.ondokuz.gen.trwww.ondokuzbiz.com, www.19muhammedali.com, sitelerinde yayınlanmıştı.  2006 yılında siteyi arşivimize indirip katmıştık. Daha sonra site yayından çekilmiştir

Biz bu sitenin şiirsel biçimde ifade edilmiş hakikatin cüzi miktarını burada yayınlamaya çalıştık. Bu tür bilgilerin ve gerçekleri bilenler az olduğundan sitenin tekrar faaliyete geçmesi için bu ön çalışmayı yaptık.

İnşaallah M.H.Uluğ KIZILKEÇİLİ efendi hazretlerininin  talebeleri ve dostlarının  nadide siteyi tekrar faaliyete geçirmelerini can u gönülden bekliyoruz.

İhramcızâde İsmail Hakkı

Untitled Document

SEÇKİ



 

 

 

 

 

 

MUSTAFA HÜZNİ ULUĞ
KIZILKEÇİLİ

 

TÜRKİYE BÜYÜK MİLLET MECLİSİ
BAŞMÜTERCİMİ

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Her hakkı saklıdır, yazarından yazılı izin alınmadan alıntı yapılıp; yayımlanamaz, kullanılamaz.”

Copyright © ULUĞ KIZILKEÇİLİ

Copyright © http://www.ondokuz.gen.tr

Copyrihgt©2000.www.ondokuz.gen.t

Copyright©2001.www.ondokuzbiz.com

Copyright©2001.www.19muhammedali.com





İçindekiler

– ÖNSÖZ –  . 9

ON DOKUZ ŞİFRESİ   11

‘“ON DOKUZ”’  I   11

‘“ON DOKUZ”’ II   12

M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ  . 13

“SEKÎNE’NİN  MESAJI”  . 13

‘“TEK ÇIĞLIK !”’   15

HZ. İBRAHİMİN KONUKLARI  . 16

II   MELEK KİMLİĞİ   17

İNFAZ  . 18

HOMO  NİKÂHI   19

EŞCİNSEL  FELSEFE  . 19

SONUÇ  . 20

III KUTSAL KOPYALAMA  .. 20

19  . 21

HARF  ADAM !  . 24

“H A N Î F  D Î N”  . 25

FOTO HAK !  . 25

AYNA !  . 26

İSİMLER !  . 26

KADER !  . 27

BİRLİK ve İKİLİK !  . 27

ÖZÜNDEN SÜRÇME !  . 28

TÖVBE !  . 28

AF  REÇETESİ !  . 28

HAKEREN İNSÂN !  . 29

SON TUZAK !  . 30

“HANÎF DÎN DEPREMİ !”  . 30

"İBRÂHİM MİLLETİ"  . 31

“C Â M İ ”  . 32

"SALÂT ve SELÂM"  . 34

"SÖZ"  . 36

“KİTAB İLMİ”  . 36

59 –Âlem  .. 39

“ÂLEMİN  ÖZGEÇMİŞİ !”  . 39

II  ARZ  CENNETİ  !  . 40

III   SECDE  !  . 40

“İ K İ   A Ğ A Ç  !”  . 45

HAYÂT  AĞACI  !  . 47

YASAK  AĞAÇ !  . 48

AF !  . 49

İNFÂZ !  . 50

GAYB  ERENLERİ  !  . 50

SENTEZ  !  . 51

"ARZ’IN  ÖZGEÇMİŞİ  !"  . 52

III   53

19-28-66 ARZIN SIRRI   ……. 54

28-  EL  ÂLEM  … 55

ARZ  . 56

"ARZ’IN  ÖZGEÇMİŞİ  !"  . 56

I I   57

III   58

ARZIN SIRRI   58

‘“KÂLB !”’ ve ‘“FUAD !”’   60

61-SEKİNE  . 64

“TÂLÛT  ve  CÂLÛT”  . 66

HZ. FÂTMA’NIN MUSHAFI   67

“PERDE  II”  . 69

“KİTAB İLMİ”  . 69

B : FÂTMA SIRRI !  . 75

135-  “K Â B E”  . 76

“FÂTIMA’NIN  ÜÇ  SIRRI”  . 78

HZ. FÂTMA’NIN MUSHAFI   79

AHDE VEFA  .. 80

ÖZ YOLU  II   81

KIYÂMET !  . 82

SECDE !  . 83

TÖVBE !  . 84

RAHMET !  . 84

MEKKE – BEKKE !  . 85

HESAP !  . 86

ÖZ                      ÖZ KİMLİK !  . 86

‘“LÂ ve İLLÂ !”’   (X)  . 87

“E M Â N E T” I  . 88

"EMÂNET" II   89

"SÖZ"  . 90

ŞÜKRAN  .. 90

‘“DABBET-ÜL ARZ !”’   90

SON  MESAJ !!!  . 91

BEKTAŞİ   92

Zannetme ! Bu mesaj sayı ve kelime oyunu !  . 93

M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ  . 93

ATANIN ÖZ KİMLİĞİ   94

"BEKTAŞ"  . 96

HORASAN GÜVERCİNİ   97

KONSTANTİNİYYE  . 99

ŞÜKRAN  .. 100

ÖZDEYİŞ ve KAN  .. 100

DÖRTLÜKLER  . 101

KIYÂMETNÂME  . 103

42 YIL ÖNCESİ  . 103

ZÎR ‘RESÛL’ÜN NOBEL MÜKÂFÂTINA TALİB !’  . 105

ALFABETİK SÖZLÜK  . 106

KUR’ANDAKİ ÂYETLERDE AÇIK OLARAK GEÇEN "’B İ Z"’ İSMİ   119

                                Kevni halk eder her an, ezelî  ‘“KÜN”’ feryadı !

                                Bu nedenle Kur’an’ın  Kelâm-ı kadîm adı !

                                            Kur’an içteki Âdem ! Nota ile dokunmuş !

                                            Her notası bir harftir ! Evliyâca okunmuş !

                                Şifreyi öğren sağken ! HAKK’a yakın bir erden !

                                Ahrete âit  bilgin değişmez ! Kalksa perden !

                                            ALLAH adı Kur’anda olur ‘“LİLLÂH ! LEHÛ ! HÛ !”’

                                            Hû da, û, sesli ektir ! H dir ALLAH’ın rûhu !

                               H nefesin sesidir ! Sayısı EHLİBEYT’tir  !

                                Beş vakit, bu beş ZÂT’ı anıp sâlâvat getir !

                                             demekte insân bak ! Verir iken nefesi !

                                             demek Ha ile vav  ! Yâni ‘“ON DOKUZ”’  sesi !

                                Nefesini alırken insân demektedir Hi !

                                Arapça okundukta  HûhiYeheve sâhi !

                                            İbranîce bu dört harf YOD, HA, VAV, HA ediyor !

                                            YEHOVA’nın şâhidi, Âdem’e, şâhit diyor !

                                On bir toplamı ALLAH ! On bir ise eder  HÛ !

                                ÂLÎ, hû artı sıfır ! Hû’dur ÂLÎ’ nin rûhu !

                                            Hi on beş ! Havvâ denen ezelî annemizdir !

                                            AHMED’in ümmi eki, bil ki buna remizdir !

                                Ümmi anne sıfatı ! Câhil olamaz  VELΠ !

                                B hecesi aynen Eb !’ ‘Baba’ demektir ALÎ !

                                            ALLAH ‘“Göklerin nûru !”’ Müsbet ve menfi ışık !

                                            Ezelî baba ile anne’ ye tapar âşık !

                                Her övgüye MUHAMMED ile ÂLÎ müstahak !

                                ALLAH’ tan çıkan bu ilk çift kanalın adı HAK !

                                            Besmeleden B ayır ! ÂLÎ’ yi etme inkâr !

                                            ‘“ALLAH’ın RAHÎM olan RAHMÂN İSMİ, B”’ çıkar !

        Kur’an başlar Bismillâh, Tevrât Braşit diye !

                               Berat sûresinde yok Besmele ! Anla niye !

                                            Berat’ın ilk harfi BBismillah sözüne denk !

                                            B ilk baban ! Evlâdı ol da versin sana renk !

                                İncil ilk önce yâni ‘“En arke”’ diye başlar !

                                İlk önce nokta ! B’ye secde etmeli başlar !

                                            ALLAH’la çağdaş bakın ! İlk yaratıcı söz ‘“KÜN !”’

                                            Kevn’in kökü ‘“Kün !”’ Âlem, ‘“Ol sözü”’ dür top yekûn !  

                               İbranîce, Arapça B, BEYT kökünün ismi !

                               Hiyeroglif B diye çizmekte bir ev resmi !

                                            Sâde ÂLÎ doğmuştur HAKK’ın evi KÂBE’de !

                                            ÂLÎ’ye  ALLAH değil ! ‘“ERRAHMÂN”’ın ismi de !

                               B ismine karşıdır ! ALLAH’a değil İblîs !

                               Ayırdı ‘“Bilen ile bilmeyen”’i HAK MECLİS !

                                            ALLAH perde ardında ! Onun perdesi Âdem !

                                            ALLAH’ ın yüzü odur, El VECİH kırk beş mâdem !

                               Âdem toprak ! Babası : “HAZRET-İ  EBÛ TURAB !” 

                               İki bin yirmi eder ! Sıfırı at ! Kalır ‘“RAB !”’

                                            ‘“ZÜLCELÂLİ  VEL İKRÂM”’ bir sıfır at, ÂLÎ’ dir !

                                            Hiç sıfırsız ise ‘“Hû !”’ Onu özüne bildir !

        ‘“RABB-ÜL-ÂLEMİN”’ beş yüz ! ALLAH’ın beş cemâli !

        RAB isminin mazharı ise MUHAMMED ÂLÎ !                           

        MUHAMMED’i HAK, ‘“RAHÎM”’ diye övmekte, niçin ?

        ERRAHÎM ismi onda tam göründüğü için !

                               B, İSİM, ALLAH, RAHMÂN, RAHÎM ! Besmele beş söz !                               

                               EHLİBEYT gibi ! Ayni titreşim ve ayni öz !                                    

                                            MUHAMMED, ÂLÎ, FATMA, HASAN ile HÜSEYİN

                                            Hem Besmele ‘“ON DOKUZ !”’ Sen bu zâtları giyin !

                               On dört mafsal, beş tırnak, gibi bunlar bir vücûd !

                               Eli yüze sürerek âminle biter sücûd !

                                            Sonsuz sabır simgesi EYÜB, On dokuz eder !

                                            HAKK’ın ESSABIR ismi ve ERRAHMÂN ayni der !

                              Sabır ile belâda her HAK dost terfi eder !

                              İşkence eden için,Ya RAB onu affet der !

                                             ‘“Onun yüzü ! Bir ! Rehber !”’ Yine ON DOKUZ hepsi !

                                             Her biri gösteriyor insânda saklı nefsi

                              On dokuz yıl sonra Ay, ayni gün olur HİLÂL !

                              HİLÂL ile ayni harf ALLAH ! O, ism-i celâl ! 

                                            HAZRET-İ MUHAMMED ve Arapça On dokuz ! Bir ! 

                                            Sevgili sözü özü en yüce er ! Çek tekbir !

                              ‘“Üstünde On dokuz var !”’ Âyetine düşen denk,

                              Şu iki söz vermekte HAK dost’un kalbine renk :

                                             İniş günü sayısı bu ! HAZRET-İ MEHDÎnin !

                                             HAZRET-İ MUHAMMED ve ÂLΠsırrı her dînin !

                               M.H. ULUĞ  KIZILKEÇİLİ

                                 ANKARA -1996  

 

                            Ebced ilmine göre isim ve kelimelerin sayısal açılımları :

                            Yüz = El Vecih = 45

                            Toprakbabası Hazret-i (ÂLÎ) = Hazret-i Ebu Türab =  2020

                            MUHAMMED = 92  

                            ÂLÎ = 110           

                            RAB = 202   (92 + 110 = 202)

                            Yücelik ve ikrâm sâhibi HAK = Zülcelâli vel ikrâm = 1100

                            Onun yüzü = Vechehu = 19

                            Bir = Vâhid = 19

                            Rehber = Hâdi = 19

                            İsm-i Celâl = en yüce isim ALLAH

                            Hazret-i MUHAMMED = 1500

                            En yüce er = Seyyid-ül beşer = 1500

                            Arapça On dokuz demek = Tis’at Aşer = sayısal değeri 1500

                            Sevgili sözü özü = Hikmet-i lâfz-ı Habib = 1500

                            Hz.Mehdi’nin iniş günü = yevm-i nuzül-u Hazret-i Mehdi = 1616

                            HAZRET-İ MUHAMMED ve ÂLÎ = 1616         

                            Kevn = âlem

                            Ezelî = zaman dışı

                            Kün = ‘“OL”’ emri

                            Kelâm-ı kadim = başı olmayan zamandaki söz

                            EHLİBEYT MUHAMMED ÂLÎ FÂTMA HASAN HÜSEYİN

                            Salavat getirmek = bağlılık duâsı yapmak

                            Velî = HAKK dost

                            Müsbet ve menfi = pozitif ve negatif

                            Müstehak = hak etmiş

                            Sucûd = namaz

                            Essabır = sabırlı

 

 

                            ‘“ON DOKUZ”’ Arapça da harfle bin beşyüz eder ! (1500)

                            ‘HAZRET-İ MUHAMMEDe eşit o ! Bilen ender ! (1500)

                                    Yine bin beş yüz eden var daha bir başka ad :

                                    ‘HAKK’ın galib aslanı, ÂLΠ‘“KAF HA YA AYN SAD !”’

                            Aynen ! Besmele gibi, EHLİBEYT on dokuz harf !

                            ALLAH içteki mektup ! EHLİBEYT dıştaki zarf !

                                    ‘“RAHMÂN RAHÎM ALLAH’ın”’ var tıpkı benzer resmi !

                                    ‘“MUHAMMED ÂLΠ FÂTMA HASAN HÜSEYİN İSMİ !”’

                            Zîrâ her ikisi de bak altı yüz seksen dört !’ (684) 

                            Bu sırrı anladıysan, söyleme ! İçinde ört !

                                    Bu zâtları kalbinde bul sen ! Ölmeden âni !

                                    Yoksa olurlar sana tam ‘“ON DOKUZ ZEBÂNİ !”’

 

                                      M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ

                            ANKARA – 2000 

                              

            ‘İnsân yedi basamak ! Merdiven çıkmak, Miraç !

            Kendini bilmek için, kendine gözünü aç !

                    Tevrât der: ‘“Yetmiş ZÂT’a”’, ‘“Renkler duyurdu sîna !”’

                    Burda büyük bir sırr var ! Dikkat eden insâna !

            Çünkü renkleri gördü değil de ! ‘“Duydu”’ diyor !

            Yâni her ses bir renge bak tekabül ediyor !

                    ALLAH da der : ‘“Siz benim rengime boyanınız !”’

                    Bana ‘“RAB”’ dediğiniz o ilk günü anınız !

            Ben Güneş idim o gün ! Ve siz bir gök kuşağı !

            Olmuştunuz pervâne gibi nûrun uşağı !

                    Kırmızı,TurunçSarıYeşilMâviÇivitMor !

                    Do ,       Re,       Mi,   Fa,     Sol,     ,    Si,   aynidir ! Bilene sor !

            MarsGüneşMerkürZühalJüpiterVenüs ve Ay,

            Bu yedi ses  ve rengi üretir ! Müthiş olay !

                    Her biri, en yüce bir erenin vücûdudur !

                    Her rûh onun Rûhundan bir ışın ! Saygılı dur !

            Çıkar iken Mîrâca RESÛL, bu sırra erdi !

            Her gökte o bir büyük Nebîye selâm verdi !

                    Her biri ışınlayıp rahimi, bebek yapar !

                    Yedi işlem bitince, Arz beden ile kapar !

            Uyanıkken, bu yedi rengi çıkarır vücûd  !

             Uykuda , MâviSarıÇivit , tende nâmevcûd !

                    Çünkü bu üç renge denk RÛH, bedeni terk eder !

                    Tende kalan dört renkli hayvana HAK, ‘“İnsân”’ der !

            Hayvân yatakta uyur ! Âdem’i öper peder !

            Rûh döner ! İnsân kalkıp Ben bir rüyâ gördüm’ der !     

                    Uyandıkta , başlayıp çalışmaya beş duyu !

                    Dört renkliye,‘“Şimdi de der gözü açık uyu !”’

            Çivit, üst bilincimiz ! Sarı ise ‘“SEKÎNE !”’

            Mâvi şeffaf bir zarfta, Arzın Rûhuna ine !

                    Yeşil, alt bilinç : Akıl ! Üst bilincin çengeli !

                    Beyin o ! Bilgi küpü ! Bilgeliğin engeli !

            Rûh ne yaptı ? Uyanan akıl yorumlayamaz !

            RESÛL’ün mîrâcını halktan anlayan çok az !

                    ‘“Bakare”’ Kur’anda ki en uzun sûre ! Niçin ?

                    SEKÎNE’nin sırları müthiş olduğu için !

            SEKÎNE’ye ‘“Dirilten sarı inek”’ der âyet !

            Bu bakareye âşık olursun ! Görsen şayet !

                    Işık içinde doğar ! Tam tepesinden başın !

                    Sağken dirilmek için, bu ‘“Hûri”’ye ulaşın 

             Sâf ölen, üç gün sonra bir köprünün başında,

             Bu hârika gelini görür ! On dört yaşında !

                     Sorar, Ey ‘“Kömür gözlü”’ Peri misin ? Adın ne ?

                     Der: Îsâ’yı doğuran, benim o Meryem Anne !

            ‘HAK beşik kertmesiyle  Venüs’e nikâhladı, !

            Eşimin Zekeriya oğlu YAHYAdır adı !

                    O, RAHMÂN kılığıdır ! Olsun diye Halk kail ,

                    HAKK’ın verdiği isim ona Gökte, ‘“MİKÂİL !”’

            Üst ben binmeden Ref ref” denen bu uçan ata,

            Çıkamaz Miraç yapmak için yedinci  kata !

                    Eşim ve ben bir bütün, ayrılamaz ikiziz !

                    RÛH ikimizin adı ! Onu bulandır aziz !

            Merkür’ün ismi Hermes ! Venüs’ün ki Afrodit !

            Yâni ortak adımız olmuştur Hermafrodit ! 

                    Bu yüzden rûh, hem erkek ! Hem dişi bir kelime !

                    RÛH, bilinmez kalacak hep ! Materyalist ilme !

            Üst ben soyut  akıldır bilin ki Sekînesiz !      

             Sâde ben bilinci var ! Rûh demeyin ona siz !

                    Ona düşünce üstü veren benim vizyonu !

                    Vahiy benden gelse de, küçümseme sen onu !                                                

            O olmadan bende, ben bilinci uyanamaz !

            Birleşip ‘“BİZ”’ oluruz ! Bizedir gerçek namaz !

                    Çünkü ‘“BİZİZ”’ öldükten sonra ki ölmez yüzün !

                    ‘“Yüzünü ona çevir”’ diye emrolan özün !

             Şimdiki bu alt yüzün, o üst yüzün sahtesi !

             Onu bulmazsa, tersyüz olur ölüm ertesi !

                    İşte bu, ‘“Çok insânın bilmediği HANÎF DÎN !”’

                    Toprak yüzüne, ışık yüzünü kıble edin !

            ‘“Bu yüz, ‘“Celâl ve ikrâm”’ sâhibi RABB’e âit !”’

            RABB’in yüzünden başka bir yüze secde zâit !

                    Yoksa, RAHMÂN’a düşman İblîs adı alırsın !

                    HAK yüzünü bulana dek ateşte kalırsın !

            Doğrudan ZÂT’tan gelen yegâne ışık benim !

            Benim sesimle hitab eder hep halk edenim !

                    Elektrik, Ses, Işık, Isı ! Zât’a âit güç,

                    Benden çıkar ! Kullanmak onu, gelmez bana güç !

            Memesinden ‘“Dört ırmak”’ akan bir‘“Bakareyim !”’

            Kirlenmediği için ışık, hep bâkîreyim !

                     Bu nedenle Bâkîre burcudur benim evim !

                    ‘İlk Yedinin  Emriyim !  Emri infâz edenim !

             Ateş, Hava, Su, Toprak, Bitki, Hayvân, İnsâna ,

             Tırmanan sâdece ben ! Bu tuhaf gelir sana !

                    Ben yerimde kalırım ! Onlara gölgem yansır !

                    Sâhibinden habersiz gölge ! Bilinç büyük sır !

             Vardığında insâna gölgem, kendim inerim !

             Omuriliğe girip İpofize binerim !

                    Çıkamayız, uyanık iken sen, dışarıya !

                    Vicdândan konuşuruz ! Felciz yarı yarıya !

            Kim beyni teslim alıp çıkarsa bizim ile ,

             Onun yanında güçsüz kalır Cebrâil bile !

                    O da melek !‘“Her ismi bilen Âdem”’e tapar !

                    Sâde, hayât ismiyle ilgili işlem yapar !

             Bedenine dönen can, ne gördüyse anımsar !

             Artık açıktır çünkü kâlb gözü denen basar !

                    O vakit, uyanıkken de çıkar üç üst rengi !

                    Dört alt renge inerler ! Artık onun yok dengi !

            Böylece dört kez üç renk, toplam on iki eder !

            Kitab buna  ‘“On iki havarî ve imâm”’ der !

                    Bu yansımış on iki ve de asıl yedi renk !

                    Birleşerek ‘“ONDOKUZ”’ olup yaratır ahenk !

            On iki renk, yarımşar ve yedi renk, birer ses

            ‘“On Dokuz Zebânîyi”’ çıkarıp der Lâfı kes !

                    Artık ‘“Hiç boş lâf etmez !”’ Zîrâ Zebân dil demek !

                    Ne emretse yaratır ! Hiç boşa gitmez emek !

            Artık ‘“Mağarada ki yedi yatır”’ uyandı !

            Kendisi ‘“Köpek”’ oldu ! Sadâkat onun andı !

                     Yedi tane seste de yedişer perde mevcûd !

                    ‘Kara delik sesiyle toplam Elli ses vücûd !

            ‘“Kırk altı günde taşla yaptığınız  mâbedi ,

            Yıkıp üç günde taşsız yaparım”’ Îsâ dedi !

                    Rahimde Kırk altı çift kromozomdan oldun !

                    Bedenin MUHAMMED’dir ! Ona şükranla doldun !

            ‘“MUHAMMED âlemlere rahmettir”’ bu nedenle !

             Her zerrede o içli dışlıdır halk edenle !

                     Sonra bu altı yönlü toprak  Kâbe içine,

                     Üçüz Rûh ÂLΠgirdi ! Ten bu nûrla geçine !

            ‘Bu ikize içimden geliyor ‘“HAK”’ diyesi !

            ‘MUHAMMED ÂLΠbenim mesajımın künyesi !

                 

                M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ

                ANKARA- 17.12.1996

 

           

                Not : SATÜRN = ZÜHÂL gezegeni

           

           

‘“TEK ÇIĞLIK !”’

                                 

                                    Zar gibi bir deriyi her iki ucundan ger,

                                    Üstüne un gibi kum serpiştir ! Bir sırra er !

                                            Derinin kenarına sürt bir keman yayını !

                                            Türlü sesler çıkartıp yap bir müzik yayını !

                                    Kumlar dans edip türlü şekillere bürünür !

                                    Sesin şekil verdiği, pek açıkça  görünür !

                                            Yayı  sürtmediğin an, kum olur darmadağın !

                                            Dağılıp toz olması gibi son gün her dağın !

                                    Bak, ses hem sûret yapar, hem de bozar sûreti !

                                    Sesle ayakta evren ! Sessiz her şey iğreti !

                                            İki işte kullanır ALLAH ‘“Ses borusu”’nu !

                                            Sorma  niçin ‘“İki kez sûr çalar”’ sorusunu !

                                    İlk çalışta ölürsün ! Tüm dostların üzülür !

                                    Hemen sonra  çalınca, yeni şeklin düzülür !

                                            ‘“Çok seri hesab görür HAK”’ hiç kaybetmez zaman !

                                            Vâdesi gelen için, ne af var ! Ne de aman !

                                    Şekli bozan ilk sesin melek adı,‘“Azrâil !”’

                                    Şekli düzen ikinci sesinkiyse, ‘“İsrâfil !”’ 

                                            Çekirdeğini tavaf ederken elektron !

                                            Çıkarır yedi tam ses ve on iki yarım ton !

                                    Güneş çevresinde de dönerken yedi küre !

                                    Ayni besteyi çalar ! Varmak için şüküre !

                                            Her şey, her an, bu sesle özünü tesbih eder !

                                            Hep ‘“ELHAMDÜLİLLÂHİ  RABB-ÜL-ÂLEMİN”’ O der !

                                    ‘“Bütün bu melâike tam yedi saf yaparlar !”’

                                    RAHMÂN’a , MUHAMMED’in Hamd köküyle taparlar !

                                            Bilirler ki bu zikri bıraktıkları anda,

                                            ‘“ON DOKUZ”’ ses ordusu sâde kalır meydanda !

                                    HAK der : ‘“Her şeyi sesle yaparım ve yıkarım !”’

                                    Ordumu  kullanarak ben aradan  çıkarım !

                                            Bu müthiş sese ALLAH bak ! Bir tek haykırış der !

                                            ‘İlk Âdem simgesi ve bu sözcük ayni eder ! (133)

                                    ALLAH’ın Aslanı’nın nârasının benzeri !

                                    Çünkü ilk Âdem HAKK’ın HAKK’a en yakın eri !

                                            ‘“Bir tek nâra”’ evrenin her saniye bânisi !

                                            ‘“ON DOKUZ”’dur, Kur’anda ‘“Cehennem  zebânîsi !”’

                                    Onlardan izinsiz can, Cehennemden çıkamaz !

                                    Bu sesi duyabilmek için kılınır namaz !

                                            Bu yüzden elli vakit namaz ilk edildi farz !

                                            Her nefes  ‘“Şah damardan”’ bu ses edilmekte arz !

                                    Bu ses  için Mevlânâ ilk, Dinle neyden dedi !

                                    Bu sesi duyup da sağ kalan, olur ebedî !

                                            Bu sesle Velî, tenden dışarı  çıkabilir !

                                            Bu sesle vücûduna yine dönmeyi bilir !

                                    ‘“Bu sesle her şey her an gidip gelir benzeri !”’

                                    ‘“Son ses”’le uyandırır HAK, uykuda gezeri !

                                            Ayni nehirde iki defa yıkanılamaz !

                                            Var ve yok arasında süre, göz kırpmasından az !           

                                    Bu ses için evliya yaptı saz, yedi telli !

                                    Halk dinlerken çoşunca, sır olsun diye belli !    

                                            Vicdânımızın sesi gibi sessizdir bu ses !

                                            Bu yüzden ona kulak vermeli mutlak herkes !

                                    Yâni kendi rûhundur, sessiz boruyu çalan !

                                    Hem seni sana veren ! Hem seni senden alan !

                                            Bil bu sesi nakleden gücün ‘“SEKÎNE”’ ismi !

                                            Deprem gibi titretir, indiği vakit cismi !

                                    İçindeki ‘“Halîfe DÂVUD’”un müthiş  sesi !

                                    Yakından duyuldu mu dayanmaz ten kafesi !

                                            Ecelinin sonunda bu sesi herkes duyar !

                                            Hesab vermek üzere yüce dâvete uyar !

                                    ‘Hazret-i ÎS ve de ‘“ALLAH’ın boyası”’ denk !

                                    ‘Bıyıkları terlemiş genç sözü ise HAK renk !

                                            Kendine âit renge bak her bir ses bürünür !

                                            HAK kula seslenirken bu renklerle  görünür !

                                    HAKK’ın hakkı Elifi,‘“HAK Boyası”’ndan çıkar !

                                    Mustafa Hüznî Uluğ  Kızılkeçili çıkar !

 

                                    M.H. ULUĞ  KIZILKEÇİLİ

                                                ANKARA – 1996  

 

                                   

                                                Arapçada   "SAYHA= SES, ‘“TEK ÇIĞLIK”’ demektir."

                                   

                                    Ebced ilmine göre isim ve kelimelerin açılımları : 

 

                                                133 = ‘“Sayha-i vâhide”’ = ‘“Bir tek ses”’ = Mecâz-ı Âdem-i evvel  

                                    132 = ALLAH (66) + ALLAH (66)

                                    132 = HAKK’ın vahyi (Vahy-i HAK) = Kâlb = Cuma günü (Yevm-i Cuma)

                                    Hazret-i Îsâ = 1558 = ‘“Sıbgat-ullah”’ = ‘“ALLAH’ın boyası”’

                                     = Bıyıkları terlemiş genç sözü = Lafz-ı Şâbb-ı Emred  

                                    ‘“Sıbgatullah”’ – Elif = 1558 – 1 = 1557 = ‘“HAK Boyası”’ – 1 = 

                                    Mustafa Hûznî Uluğ Kızılkeçili

 

  HZ. İBRAHİMİN KONUKLARI

                              

                                                      I  ÜÇ ADAM

 

                                ‘“Homoydu Lût halkında ! Sözde erkek her kişi !’ ”’

                                Üç adam İbrahim’e geldi ! İnfazdı  işi !

                                        Konuklar İbrahim’e evlât müjdesi verdi !

                                        Yaşı yüz kadarsa da ! Mesaja aklı erdi !

                                ‘“İbrahim huşu ile hemen yere kapandı !”’

                                ‘“Âdem’e secde”’ idi ! Çünkü ezelde andı !

                                        ‘“Yüce Meleklerdendi !”’ Gelen üç adam, âni !

                                        Hakereni evrende ! ALLAH kullanır yâni !

                                ‘“Üç insan”’ İbranice ! Tam yedi yüz bir eder !

                                Bilen, ‘“Mikail, Cibril, Rafael de ayni”’ der !

                                        İbrahim bu üç zâta ! RAB diye etti hitab !

                                        ‘“RABB’in rûh üflediği de RAB’dır”’ diyor kitab !

                                ‘“Rûh üflenene melek secde emrini aldı !”’

                                İblis ‘“O RAB değil ki”’ diye inkârda kaldı !

                                        Neden Âdem’e secde için HAK verdi emir ?

                                        Ateşe gir ! Ateş ol ! Demekti ! Şahit, demir !

                                Namaz miraç tâlimi ! ‘“ON DOKUZ”’a yaklaşmak !

                                ‘“OL”’ emri vermek için ! ‘“Hak ses”’ hızını aşmak !

                                        ‘“Âdem’e secde eden melek !”’ Oldu HAKEREN !

                                        Âdem’di, ‘“RÛH”’u RAB’dan alıp meleğe veren !

                                Melek ! Erenden farklı bir sınıf adı değil !

                                ALLAH’ın emir kulu ! Elçi ! Bu sırra eğil !

                                        Herbir melek ! ‘“ALLAH’ın bir ismine”’ mukabil !

                                        Doğa yasalarını ! Ayakta tutarlar bil ! 

                                ‘“Yedi saf dizilirler huzurunda RAHMÂN’ın !”’

                                Âmir ALLAH ! Memur RAB ! Aslı budur îmanın !

                                        ‘“ALLAH perde ardından konuşur !”’ Gözünü aç !

                                        ‘“Ağaç, ALLAH’ım”’ derken, ALLAH mı idi ağaç ?

                                Perdenin, Yüz ! RAB ! Hazret ! Gibi var birçok adı !

                                Âdem O ! Bunu secde eden melek anladı !

                                        Amentüde ! ‘“ALLAH”’tan sonra ! Melek anılır !

                                        ‘“RAB, RAHMÂN, RÛH, bir ‘“Melek”’ değil ”’ diyen yanılır !

                                ‘“Meleğe secde etti !”’ Bakın İbrahim bile !

                                ‘“HAK DİN, İBRAHİM DİNİ !”’ Buna dikkat edile !

                                        ‘“RABB’im ancak ALLAH’tır”’ de! İkilikte kalma !

                                        Ayni şey ! Suyu gölden  veya kaynaktan alma !

                                Başındaki iki göz ! Etmesin seni şaşı !

                                Tek olan, üçüncü göz ! Epifiz o ! HAK aşı !

                                        Eren normalde insân ! Görevde, melek ismi !

                                        Fizik beden içinde ! Bir dev olur nûr cismi !

                                EHL-İ BEYT yün örtüde iken ! Yahudi kaçtı !

                                Gerçek kimliklerine ! O an gözünü açtı !

                                        ‘“Mağaradakiler”’ gayb ! ‘“Kapıda !”’ ‘“Sadık köpek !”’

                                        Parolayı bilmeyen ! Kapıya varmasın pek !

                                ‘“EHL-İ BEYT’e andını yenilemek !”’ Parola !

                                Yoksa ! Her kul özünü bulana dek hapsola !

           

                                             II   MELEK KİMLİĞİ

                                ‘“İbrahim üç konuğu çok güzel ağırladı !”’

                                Meleğin yemez içmez diye çıkmışken adı !

                                        ‘“Yemeği reddetti der melekler”’ Kur’an zirâ !

                                        İki kitab da doğru ! Farkı, dokuda ara :

                                Nûrla beslenir melek ! Şeffaf iken sâdece !

                                ‘“Gözü hep açık uyur !”’ yoktur gündüz ve gece !

                                        Kanıtı : ‘“Mağaranın yedi ünlü yatırı !”’

                                        ‘“Ve köpek !”’ Ona geçer ! Yalnız HAKKın hatırı !

                                ‘“Cennette sevişmek de !”’ ‘“Yiyip içmek de mümkün !”’

                                Yeter ki kalkmış olsun sırtından fizik yükün !

                                        ÂLÎ kaldırdı ama kapıyı ! Oldu fıtık !

                                        Şeffaf ve fizik beden farkını anla artık !

                                Bu farkı hiç bilmiyor ! Ne yazık ki ahâli !

                                Fizik ÂLÎ’yi ! Kabre nakletti şeffaf ÂLÎ !

                                        Fizik bedeni, şeffaf beden giyer ! Hazır et !

                                        Şeffaf bedene zaman ve mekân yok ! O, Hazret !

                                ‘“Üç metrelik Câlut’u, Davud nasıl öldürdü !”’

                                ÂLÎ, Amr adlı devi ! Katlayıp nasıl dürdü !

                                        Hâinler kılamadı o son namazı ! Vallah !

                                        Zirâ ÂLÎ giymişti ! Kıpkızıl yün bir külâh !

                                Apollonyus da, yünle başını sardığı dem !

                                ‘“Arşda dinelir idi !”’ ‘“Müthiş güçlü”’ bir Âdem !

                                        Ateş kesilmiş idi ! O Âdem’in tüm cismi !

                                        Renk ve sese dönmüştü ! ‘“Bildiği her bir ismi !”’

                                ‘Apollonyus sözcüğü ! Türkçe’de ÂLİ BABA !

                                Yün abâ âilesi demektir “ÂL-İ ABÂ !” 

                                        Radyasyonu depolar ! Yün, kavuk, takke, türban !

                                        Bir süs ! Giyerse onu ! Sıradan halk ve rûhban !

                                ‘“Melek insân şeklinde Arza iner”’ der âyet !

                                HAKEREN ‘“Çift boynuzlu !”’ ‘“Zülkarneyn !”’ Açık gayet !

                                        Varacakken bir anda ! ‘“Dâire olup”’ Aya !

                                        Üç konuk yaya geldi ! Ve Lût’a gitti yaya !

                                Zaman dışına çıkıp Arş’a ulaşan RES’ÛL,

                                Fizik bedenle yaptı hicreti ! Budur usûl !

                                        Çıkarken dâireyken ! Arş’da dik dörtgen oldu !

                                        ‘“İki kaş ortasına bakabilerek doldu !”’

                                ‘Arabacılarını Tanrının ! Yazmıştım ilk !

                                Şeffaf bir dâire ol ! Fizik arabanı silk !

                                        RES’ÛL’e biri geldi bir gün ! Heybetli cismi !

                                        Gidince, halka dedi “Cebrail onun ismi !

                                RES’ÛL İblisi tutup ! Bir direğe bağladı !

                                “Sal beni ! HAK’tan iznim var” diyerek ağladı !

                                        “Yemenden gelir iken ! Bak RAHMÂN’ın kokusu !

                                        ÂLÎ emrine girdi cenkte ! ‘“Elçi”’ dokusu !

                                 ‘“Elçi”’ de ! İsmi ile ‘“elçi”’ gönderebilir !

                                Son yanan mumu gören ! İlk yakan mumu bilir !

                                        ‘“El Elyon, Yehova’yı, yahudiye atadı !”’

                                        ÂLÎ’nin ‘“elçisi”’yken, Tanrıya çıktı adı !  

                                ‘“Yehova’nın meleği, yürüdü Mûsâ ile !”’

                                Elohim zinciri bu ! Halkalar fark edile !

                                        Elohim çoğul ama, Tevrat ‘“Bir ve bütün”’ der !

                                        Yalnız rûh titreşimi ! Birbirinden fark eder !

                                ‘“Her üç konuğa birden bak ‘“Sen”’ diyor İbrahim !”’

                                ‘“Elçileri ayırma”’ der ERRAHMÂNÜRRAHÎM !

                                        Elohim, çoğul özne Tevrât’ta ! Fiil, tekil !

                                        HAK ! MUHAMMED ! ÂLİ ! Bir de ! Yoksa yoldan çekil !

                                ‘“İki melek gidince Lût’a ön keşif için !”’

                                ‘“İbrahim Mikail’e Yehova dedi !”’ Niçin ?

                                        ‘“Mikail”’ kendi adı ! ‘“Yehova”’ başkan adı !

                                        ‘“Elohim”’ toplu kod ad ! Bunu bilge anladı !

                                Gelelim şimdi infaz memuru konuklara !

                                Onlar hepsi bir nokta ! Önce kalbinde ara !

                                        Bir ‘“SES”’ ile yaptılar Lût nüfusunu ölü !

                                        Kanıtı : radyasyonla hâlâ dolu Lût gölü !

                                ‘“Lût’un eşi de dâhil !”’ ‘“Tuz buz oldu her dişi !”’

                                Onun da muhakkak ki ! Sevicilikti işi !

                                        ‘“Soysuz genlerden gelen çocuklar da silindi !”’

                                        ‘“O gün yukardan kükürt !”’ Ve bu gün Eydis’ indi !

                                Sırada çok belâ var ! Daha bitmedi pis av !

                                Çünkü son derece zor ! Ön’ ve arkadan’ sınav !

                                        İktidara da tâlip ! İğrenç cinsel iktidar !

                                        Edeb’ dâiresi de ! Artık yâni değil dar !

                                HAKK’a meydan okuyup evleniyorlar bile !

                                Örterken organını ! İlkel çıplak kabile !

                                        Kendini kanıtlamak için ! Burnundan solur !

                                        Fazla hırçın ! Küfürcü ! Ve kompleksli olur !

                                Sinirleri laçkadır ! Refleksleri aşırı !

                                Ne sürse tuhaf kokar ! Hep terli çamaşırı !

                                        Şeytan kazandı bahsi ! RAHMÂN ile şimdilik !

                                        Lâğım künküne döndü ! O kutsal omurilik !

                                Ayni sayı ise de ! ‘“Sabırlı”’ ile ‘“RAHMÂN”’, (329)

                                ‘“Yakın olan gelince !”’ Ayrılır sapla saman !

                                        ‘“Kutsal Rûha karşıysa günâh !”’ ‘“Hiç af yok !”’ Niçin ?

                                        Bu suç ! Ters akıtılan öz su olduğu için !

                                ‘“ALLAH’ın yasasında, asla değişme olmaz !”’

                                Hiçbir homoya ceza, ne çok olur ! Ne de az !

                                                HOMO  NİKÂHI

 

                                Nikâh hakkı kazandı homo ! Bu doğru gayet !

                                ‘“Pisler pislerin payı !”’ Diyor bakınız âyet !

                                        ‘“RAHMÂN temiz meclisten, kirliyi kovaladı !”’

                                        ‘“Yücelerden iken o ! İblîs’e çıktı adı !”’

                                ‘“RAHMÂN”’ gibi yap ! ‘“İnsân şeytanından uzak dur !”’

                                İnsâna, HAK’mış gibi, kendinden yakın o’dur !

                                        ‘“Pislerdeki genleri bozacağım demişti !”’

                                        Beyin ve kanda ona, bu pek kolay bir işti !

                                Yüzde yirmi herkeste karşı cinsin hormonu !

                                Sevişsin diye ALLAH ! İnsâna verdi onu !

                                        Pis dürtü Rûh’ta değil ! İnsân aklında saklı !

                                        Müthiş, Leonardo’nun, Sokrates’in bak aklı !        

                                Kâh İskender ! Önünde her kavim gelir dize !

                                Kâh Şeykispir’e verir, aklı şaşırtan dize !

                                        Vicdânın sesine uy ! Az yemek ye ! Az uyu !

                                        Rûh’un değil de ! Aklın emrindedir beş duyu !

                                HAK mesajı ! Şahane ilhâmdan ayırmak güç !

                                RESÛL, şâiri övüp dedi “Rûh’undan al güç !

                                        Gönlümün güneşinden kaldım derken hâmile !

                                        Lâf edilir Şems’le bak ! Koca Mevlâna bile !

                                O der : Tekkede kaynar her gün bulgur kazanı !

                                Kızışan şeyhler bozar ! Bir nice toy kızanı !

 

                                               EŞCİNSEL  FELSEFE

                                Yiğidi öldür ! Ama yine de hakkını ver !

                                ‘“ALLAH güzeldir !”’ Hem de ! ‘“Güzel olanı sever !”’

                                        Tanrısaldır bu sevgi ! Yâni bu sevgi ezel !

                                        Kimi severse gönül ! Demek O’dur en güzel !

                                Olamadığı için başka hiçbir şey eşit !

                                HAK kendine aynada âşık ! Narsist bir çeşit !

                                        Kendilerine âşık keza ! Bütün sâf özler !

                                        Kendini bilmek için ! Vücûd giymeyi özler !

                                Bu yüzden ! ‘“Mîrâç yapan !”’ Yine görür kendini !

                                İslâm dininin adı ! Dikkat et ‘“Fıtrat dini !”’

                                        Bu doğal aşk ! Kimini kendi cinsine iter !

                                        Kendisine aynada tapar ! Deliden beter !

                                Kimi kendini görmez ! Aynaya ‘“Sır”’dan bakar !

                                Doğrudan gördüğü zıt cinsine gönlü akar !

                                        ‘“Herkes kendine özgü davranır !”’ diyor âyet !

                                        Kimsede ayıp görme ! Edebe et riâyet !

                                HAK kaydırdığı hâlde ! ‘“Ben sürçtüm”’ dedi Âdem !

                                Biz de öyle yapalım ! Evlâtlarıyız mâdem !

                                        Yalnız ! Yapalım burda ! Önemli bir uyarı :

                                        Daha doğuşta başlar ! Cinsel hormon ayarı !

                                Oğlanı, sert ve soğuk baba, anneye iter !

                                Çocuk dişileşerek, homo olur ! İş biter !

                                        Okşama, öpme, giyim, oyuncak, kültür, çevre,

                                        Uygulanmalı ! Uygun olarak ! Evre evre !

                                Yanlış anlaşılmadan, keseyim burda sözü !

                                Bir eşcinsel bana da yâni dikmeden gözü !

 

SONUÇ

 

                                Ters ilişkili Lût’çu ! Tersyüz oldu ! Kalmadı !

                                Sapıklık genden gelmez ! HAKK’ın yok zâlim adı !

                                        Yükleme bu suçunu sakın ALLAH’a emi !

                                        Yoksa davacın olur ! Tüm hayvânlar âlemi !

                                Memeli hayvânların sensin der yüz karası !

                                Ne hayvân ! Ne insânsın ! İkisinin arası !

                                        Bizde cinsel ilişki zîrâ, yok doğaya ters !

                                        Ortak öz’ümüz RABBden ! İç güdüden aldık ders !

                                Sende varken sırf sana özge özün ! Yâni RAB !

                                Gen bozan cine uyup, neslini ettin harab !

 

 

                                Yoğunlaşınca bir cin ! Medyum yardımı ile,

                                Yiyip içebilir ! Ve hatta yapar seks bile !

                                        HAKEREN yapamaz mı ? Cinin yaptığını hiç !

                                        Meryem, İsâ doğurur ! ‘“İnsân şeytanı”’ da, piç !

                                Seks’, düşüncede bile kalsa ! İsâ ‘“Zinâ”’ der !

                                Ölünce, ona çok cin der anne ! Veya peder !

                                        Her düşünce ! Kendine uygun cine bürünür !

                                        İyi ve kötü sabit fikir diye görünür !

                                Düşünce de aslında ! Çünkü şeffaf bir mâdde !

                                Rûha yaklaşanına, yaratıcı hayâl de !

                                        Yaratıcı hayâlden ! Çıkar her tür şaheser !

                                        Vahiy ürünü dersen ! Rûhun ilhamı keser !

                                ‘“Elohim’e biz benzer yaratılmışız”’ mâdem !

                                Ayni tür olmalıdır ! Melekler ve ilk Âdem !

                                        ‘“Elohim oğulları insân kızları aldı !”’

                                        Tevrât der ‘“Çocukları tufanda da sağ kaldı !”’

                                Şeffaf, çünkü boğulmaz ! Ne de ateşte yanar !

                                Fizik iken bu ırkı ! Tevrât ‘“Dev”’ diye anar !

                                        İki kuşak var : Biri, Nûh’un ki ! Biri, Devin !

                                        Atan Nûh mudur ? Dev mi ? Bulmak senin ödevin !

                                Dev için Kur’an ! ‘“Arza inmiş HÂRUT – MÂRUT”’ der !

                                Fizik üstü ve fizik beynimiz ! Bilen ender !

                                        Sara yaşlıydı ! Raşel ile Rebeka kısır !

                                        İshak, Yusuf ve Yakub oldu ! Bu, genetik sır !

                                Elizabet kısırken, ‘“Kutsal rûh”’ ile doldu !

                                ‘“Cebrail”’ ‘“saye”’sinde ! Evlâdı Yahya oldu !”’

                                        Meryem’e de o dedi ‘“Seçkin kız ! Selâm sana !”’

                                        ‘“Sayemde”’ olacaksın İsâ Mesih’e ana !

                                Nitekim ‘“Sayesinde”’ oldu onun evlâdı !

                                Saye Farsça kelime, Türkçede Gölge adı !

                                        ‘“Melek hep ‘“gölgeleyip”’ çocuk verdi”’ der âyet !

                                        ‘“Nûr”’un gölgesi olmaz ! Anlamı açık gayet !

                                Cebrail demek ‘“RABB’in çok güçlü emir eri !”’

                                ‘“Kutsal Rûh”’ öbür adı ! Anlayan gelsin beri !

                                        ‘“Yüceden bir rûh”’ vardır geninde Cebrail’in !

                                        Nebi ve Veli böyle doğar ! Bu sırrı bilin !

                                Rûh, Terahumun kökü ! Rahimi tohumlama !         

                                ‘“Hokka ve kaleme and !”’ Sen artık anla ama !

                                        Meryem’e ‘“Üfleyen”’de ! Meryem’den doğan da ! Rûh !

                                        ‘“Kalem”’den hep ‘“Harf”’ çıkar ! Kalemsiz çıkan : gürûh !

                                Şeffaf teni, rahimde Ay melekleri yapar !

                                Baba ve anne döller ! Fizik bedenle kapar !

                                        Beyinle bildiğini bırak da ! Kalbden öğren !

                                        ‘“Oku !”’ dendiği anda, RESÛL oldu HAKEREN !   

                                Hıristiyan, İsâ ilk Nasrada kalmış diye,

                                Kendine Nasrani der ! Hâlbuki yanlış ! Niye ?

                                        Nasrani ! Nezr evlâdı ! Rahimde adak demek !

                                        Cebrail’e, her nebi için farz borç ödemek !

                                Bu anlamda ! İsâ’ya ‘“Nasrani kurban”’ deyin !

                                Bunda kıyaslanamaz hiç kimseyle ! HÜSEYİN !

                                        Samson, Samuel, İsâ, gür saçlı ! Nezr evlâdı !

                                        Zîrâ bu üç nebi de ! Güneşin öbür adı !

                                Saçlarının her teli için ! Bir simge, ışın !

                                Bak ! ‘“Samson saçsızken kör !”’ Güneş parlamaz kışın !

                                        Samuel İbranîce ALLAH’tan duyan demek !

                                        Nezr evlâdı ol sen de ! Öz sofrandan ye yemek !

                                Âdem ALLAH’tan kopya ! O altmış altı eder !

                                Bilen, ‘“Âdem ve Havvâ”’ bu sayıya eşit der !

                                        ‘“ALLAH katında İsâ, tamamen Âdem gibi !”’

                                        Çünkü her ikisi de ! ‘“Ondan bir rûh sâhibi !”’

                                Her nebi Âdem gibi ! Öz babası Elohim !

                                Her biri rûh ! ‘“ON DOKUZ”’ ses ile çınlar rahim !

                                        Çünkü her harf bir isim ! Her isim bir kelime !

                                        Ve her kelime bir rûh ! Artık gir bu ilime !

                                ‘“S”’ harfi, MUHAMMED’in ALLAH katında ismi !

                                ‘“Ya Sin”’ oku ‘“Ölü”’ne ! ‘“Rûh”’ ile kalksın cismi !

                                        Harf ve Nebi sayısı, Lâm Elif hariç, eşit !

                                        LÂM ELİF Elohim’dir ! Sabit özü, BRAŞİT !

                                ‘“Her ismi”’, yâni her ses ve rengi bilir mâdem !

                                Nebi ve zebânîler meclisi demek Âdem !

                                        İbranî dediğimiz ırk ! İbrî der kendine !

                                        İbrî’ ‘öte yer demek ! Uzay harç koymuş dine !

                                ‘“İBRAHİM’in dini”’nin işte en son sırrı bu !

                                Keşfeden olur ancak ! ‘“YÜCE MECLİS”’ mensubu !

      

                                            M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ

                                            ANKARA-12.02.2001

19

    BİSMİLLÂH’ tır Kur’an’ın kilidinin şifresi !

    Formülünün VELÎ’ ye âittir deşifresi !

                Tüm sırları yok olur ! Kur’an çevrilse eğer !

                Kitab’ı bilir ! ‘“Kitab bilgisine sâhib er ”’

    BERÂ’E Sûresinin başında yok BİSMİLLÂH !

    ‘B’ harfiyle başlayan birtek sûre bu billâh !

                Demek ki ‘B’ harfiymiş ! BİSMİLLÂH’ın şifresi !

                ‘B’  bilinmeden hayâl ! Formülün deşifresi !

    BERÂ’e sûresinin TEVBE’ öteki adı !

    RESÛL bunu tebliğe bak ÂLÎ’yi yolladı !

                ÂLÎ’yi seçmesinin hikmeti derin gayet !

                ‘“Emâneti ehline veriniz”’ diyor âyet !

    RESÛL istedi, buna herkesin aklı ere !

    ÂLΠgidip sûreyi okudu kâfirlere ! 

                BERÂ’e ‘Son uyarı’ demek ! Andı bozana !

                Hâinse, evlâdını affetmez baba,ana !

    İlk bu sûreyle KÂBE, kâfire yasaklandı !

    Unutmuşlar idi ilk atalarına andı !

                 Öteki adı TEVBE, demektir ! Tevbe edin !

                ‘“Fıtratınıza and”’ı hatırlayın ! Budur dîn !

    ‘B’ ile başlamakta Tevrât da ! Baksana be !

    ALLAH’ın, RÂHÎM OLAN ERRAHMÂN ismidir ! B !

                İşte bu ! BİSMİLLÂH’ın hakîkî çevirisi !

                Bilir ! ‘“Kitab ilmine sâhib olan birisi !”’

    İSMİLLÂH, ‘A’ ile ‘S’ ! BİSMİLLÂH, ‘B’ ile ‘S !’

    ‘B’ gelince kaybolur A’ Çok mühim hâdise !

                ‘A’ bir’dir ! Yâni ALLAH ! ‘B’ iki ! Yansımış bir !

                HAK, ‘“Gayb”’ olur gelince temsilcisi ! Çek tekbir !

    Yâni temsilcisiyle, HAK perdeler kendini !

    Temsilci, futratı’ıdır ! İşte bu, ‘“HANÎF DÎN”’i !

                Perdeyi açıp tapmak ! Haddi değil kimsenin !

                Temsilciye tapmazsan ! İblîs’tir adın senin !

    ‘B’, B  diye okunur ! ALLAHsız çıkmaz sesi !

    Zîrâ her an ‘A’ üfler ‘B’ye hayât nefesi !

                ‘B’den hemen sonra bak ‘S’ gelir BESMELEDE !

                ‘S’, SİN okunur ! Sen de MUHAMMED’e ‘“YA SİN”’de !

    Zîrâ HAK MUHAMMED’i çağırır ‘“Ey S”’ diye !

    ‘“YASİN”’ sûresidir bak ! Ölüye ilk hediye !

                Ölene, anne adı ile verilir telkin !

                Zîrâ ona MUHAMMED, anne olmuştur ilkin !

    Toprak rahmindekine, ‘“RAHÎM”’ şefâat eder !

    ‘Ey Toprak babası B ! Sen ÂLÎsin ! Affet ! Der !

                ‘“ALLAH’ın fıtratı”’dır, ERRAHMÂNİRRAHÎM bil !

                MUHAMMED ÂLΠayna ! O fıtrata mukabil !

    Bu ikiz zâtı ile, HAK her şeyi etti halk !

    Kâlbinde saklıdır O ! Onu bul ! Kabrinden kalk !

                Ölüm ile kalkarsan bedeninde sen eğer,

                RABB’ini görüp dersin Fıtratımmış o meğer !

    Kendi fıtratını kul, kendisi bulabilir !

    Hangi hayâtta kalkar ölü ! Yalnız HAK bilir !

                ‘“HAKK’ın fıtratı”’ da HAK ! Ezelîdir HAK gibi !

                 Anayasası ile ayni ! Yasa sâhibi !

    ‘“Bu yüzden hiç değişmez ne yasası ! Ne kendi !”’

    Hep nokta yazan kalem ! Ne mürekkep tükendi !

                Arapça da nokta ‘!’ ÂLΠ“NOKTA BENİM” der !

                İki ‘A’ kesişirse, merkezi nokta eder !

    Yâni ALLAH yansırsa kendine, ÂLΠçıkar !

    İblîs, ALLAH’ı tasdik ! Âdem’i eder inkâr !

                ‘“Benden veyâ RAHMÂN’dan iste ! Fark yok”’ der ALLAH !

                            RAHMÂN HAKK’ın sûreti ! Mâdem yok iki İLÂH !

                Fıtratı yirmi dokuz isminden ibârettir !

                Kendi ismini bul da ! Kâlbde tecelli ettir !

                            Her harf, bir yüce zâtın HAK ismi için remiz !

                            Bunlarla yönetilir âlemde her küremiz !

                Her ismini yansıtan, yansıyan gibi eşsiz !

                Ona MUHAMMED ÂLΠdeyip secde ediniz !

                            O İblîs gibi deme ! ‘“Secde ALLAH’a mahsus !”’ 

                            Ya Âdem’i bil ! Konuş ! Ya da bilmiyorsan sus !

                ‘“Arş”’a  ALLAH değil de ! ‘“RAHMÂN oturdu !”’ Niçin ?

                ‘“ALLAH dağa inince, dağ toz olduğu”’ için !

                            Bu yüzden ‘“Yer ve göğü RAHMÂN yaratabildi !”’

                            ‘“Âlemin aslı fıtrat ! İBRÂHİM bunu bildi !”’ 

                Her yerde olan ALLAH, ne diye dağa insin ? 

                HAKK’ın yüzü ERRAHMÂN, mümkün mü arşa binsin ? 

                             ALLAH inmez ! Kaldırır o perdesini bir an !

                            Atomları sıfırlar hemen ! Sessiz haykıran !

                RAHMÂN inemez ! HAK’tan ayrılamaz fıtratı !

                Zîrâ RAHMÂN’dır HAKK’ın görünen ilk suratı !

                            ‘“RAHMÂN istivâ eder !”’ O mıknatıslar kutbu !

                             Bir şeyi ekseninden ses emrine almak bu !

                Merkez noktasından O, terâziler her cismi !

                Müsavi tartma demek ‘“İstivâ etme”’ ismi !

                            ‘“İstivâ”’ hattı, merkez ! ‘“Her şeyin bâkî yüzü !”’

                            RAHMÂN’a bağlı yâni cismin RÛH denen özü !

                RAHMÂN sonsuz titreşir ! Ses ve Radyasyon evi !

                RAHÎM onu boşaltıp, sâkin kılar bu devi !

                             Toprak hattı gibi O ! ‘“Sekîne”’ öbür adı !

                             Dişiye bundan iyi bir ad bulunamadı !

                İki zıt ÂDEM vardır ! Nûr Âdem ! Toprak Âdem !

                Nûr Âdem HAK’tır ! ‘“HAKK’ın sûretinde O”’ mâdem !

                            ‘“O HAK sûreti”’çizer, “’İsimler !”’ Fıtrat, adı !

                            Fıtrat sûretindeki, cennete konulmadı !

                HAK, cennete konur mu ? Cennet onun kendisi !

                ‘“Âlemlere rahmet O !”’ Âlemin efendisi !             

                            ‘“Her şeyi HAK adına halk edip verir isim !”’

                            Fıtrat’ına bürünür yâni onun her cisim !  

                ‘“Yer ve gök bitişikken ayırır !”’ Odur ‘“FÂTIR !”’

                ‘“EL FÂTIR”’ ismi ile FÂTMA’yı  hatırlatır !

                            Zîrâ FÂTMA ayırır MUHAMMED ve ÂLİ’yi !

                            Biri ‘“Arz”’,ötekisi ‘“Semâ”’ olur ! Ne iyi !

                FÂTIMA birleştirir ayırdığını tekrâr !

                HASAN HÜSEYİN doğar ! Bu fıtrat’a ver ikrâr !

                            HASAN RESÛL’e benzer ve ÂLÎ’ ye HÜSEYİN !

                            Namazda temiz giysi farz ! EHLİBEYTİ giyin !

                İnsânın semâsı RÛH ! Ve bedeni ise ARZ !

                Rûhu, kendine benzer yansıtana secde farz !

                             RÛH kâlbdeki ÂDEM’dir Benzer o HAK fıtrat’a !

                             İşte bu Âdem biner ! Can denen toprak ata !

                Yâni can toprak Âdem ! RÛH ise ışık Âdem !

                Temiz deniz kirliyi arıtmak ister her dem !

                            Çamura bulaşmış su, kendini arıtamaz !

                            Önce gerekir can’a oruç, zikir ve namaz !

                Isınıp buhar olur ! RÛH’a yaklaştıkça can !

                Birleştiğinde duyar, vuslat üstü heyecân !

                            İşte bu cem’dir ! Cumâ günü kılınan namaz !

                            Kâlb ALLAH’ın cem evi ! Bu Câmiye giren az !

                ‘Cumartesi dinlendi HAK’ der ! Mûsevî güruh !

                Bilmez ! Cumâ üflendi toprak Âdem cana rûh !

                            Yâni ALLAH adına işi yüklendi ‘“Bizler !”’

                            Hepsi, ortak özleri’ HAKK’ın emrini izler !

                Besmele ‘“ON DOKUZ”’ harf ! Ayrı yaz ! Yirmi iki !

                ‘Yirmi iki noktanın, bunlar simgesi bil ki !

                            Nokta mâdemki ÂLΠ! Bu noktalar ‘“ÂLİN”’dir !

                            Secde emri veren bu ‘“YÜCELER”’i sen indir !

                ‘HAK adına’ demektir çektiğin her BESMELE !

                Kendini anladıysan kendini verme ele !

                            HAKK’ın kendinden başka yok sunacağı ihsân !

                            Bu ihsânı hak eder, Uluğ, hâlince insân !

                ALLAH Gayb’dır ! ERRAHMÂN, ERRAHÎM’E bürünür !

                HAK, MUHAMMED ÂLÎ’nin sûretinde görünür !

                             Bu nazmımız ALLAH’ın ALTMIŞ ALTI’ sayısı !

                            ON MUHARREM’de verdik ! Zikret ALTI MAYIS’I !  

                               

                      M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ

                       10 M U H A R R E M 1419

                      ANKARA – 06 Mayıs 1998

  

                                        Yüz, ÂLÎ ! Kaburgalar, yazar HASAN ! HÜSEYİN !

                                        Sağ ve sol kol, MUHAMMED ! Bacaklar FATMA ! Deyin !

                                                EHL-İBEYT’in imzâsı oldu şekli, Âdem’in !

                                                Okuyan secde eder ! Olduğu için emin !

                                        Bunlardır ‘“Meleklerin bilmediği isimler !”’

                                        ‘“İsimlerdir”’ aslında ! Görünen tüm cisimler !

                                                İsimlerin aslı harf ! Harflerin aslı nokta !

                                                Nokta sıfır ! Her şeyin içi ve dışı yokta !

                                        ALLAH diyor : ‘“Her şeyin benim dışı ve içi !”’

                                        ALLAH’ça tanımlıyor her şeyi ! Yâni hiçi !

                                                Benzersizin şifresi : sıfır ! Sonsuz ! Ve ilk bir !

                                                Bu şifreyi çözer, ne bilgisayar ! Ne cebir !

                                        Harf adam’ı dönüştür de, sen ! Sayı adama !

                                        Kime and içmiştin bul ! Ölmeden önce ama !  

                                                ALLAH’ın bilgisi, hiç artıp eksilmez madem :

                                                Her şey hep o bilgide ! Ama önce, ilk Âdem !

                                        O’dur ! ALLAH’ın kendi kimliğine bilgisi !

                                        Yoktur yaratılmakla ! Onun hiçbir ilgisi !

                                                İşte bu ilk Âdem’in ! MUHAMMED ÂLÎ ismi !

                                                Harflerden oluşmuştur ! Hak fıtrat o ! Yok cismi !

                                        İlk Âdem !‘“RAHÎM olan RAHMÂN !”’ İkiz ! Bir çeşit !

                                        ‘“LÂ İLÂHE İLLÂ HÛ !”’ Yüz on ! ÂLİ’ye eşit !

                                                ‘“Fıtrat !”’ Mayasız demek ! HAKK’a olur mu maya !

                                                ALLAH’ı bırak ! Çalış fıtratı anlamaya !

                                        Fıtrat ‘“Fatır”’ kökünden ! Özdeş FÂTIMA ile !

                                        HASAN HÜSEYN’e kanal ! EHL-İ BEYT ! HARF ÂİLE !

                                                ALLAH, bilen ! İlk Âdem, bilinen ! Fark bu, yalnız !

                                                Bildiği yine kendi ! Bundan çok ders alınız !

                                        ‘“Fıtrat”’ değişmez ! Sâbit ! ALLAH’tan ayrılamaz !

                                        Ancak yansır ! Onunla bütünleşmektir namaz !

                                                Sperma, ‘“Kalem !”’ Ovül, isim yazılan kağıt !

                                                İkisi de ! Yansıyan ‘“Fıtrata”’ birer ağıt !

                                        İlk Âdem yansıdıkça ! ALLAH’tan alır vücûd !

                                        Yedinci kopyasıdır ! En yoğun olan mevcûd !         

                                                Harf harf ! Kendine benzer çizerek resmimizi,

                                                O, son kopyası yapar ! Rahimde cismimizi !

                                        İnsân topluluğuna, Âlem de denir ! Niçin ?

                                        ‘“Fıtratına”’ âlâmet her insân ! Onun için !

                                                Vücûddur canlı Kur’an ! Yazılmış âyet  âyet !

                                                Kâfirden saklı sırrı ! İnançlıya net gâyet !

                                        Ya ‘“Rûh”’a ! Ya da ‘“Can”’a ! Bir pencere ! Bil ki göz !

                                        Göz ve ‘“Ayn”’ harfi ayni ! Kur’anda ! Bakan hep öz !

                                                Harflerden oluştuğu için insânda doku :

                                                ‘“ALLAH’ın MUHAMMED’e ilk emri oldu : oku !”’

                                        ‘“Emre uyup okudu RABB’inin adı ile !”’

                                        ALLAH’ın adı ile değil ! Dikkat edile !

                                                ‘“Bilen”’ ile ‘“Bilmeyen !”’ Ayrıldı ilk o vakit !

                                                ‘“Bilen !”’ Kendini şahit tutarak yaptı akit !

                                        Şahit tuttuğu, kendi HARF ADAMı, kendinin !

                                        Can, melek ! Akit, secde ! İç yüzü bu ! Her dinin !

                                                ‘“Sen kitabını oku !”’ İlk emir ahrette de !

                                                Ölmeden oku da ! HARF ADAM refakat ede !

                                        ‘“Yüce refakatçi”’ Bak ! Kur’anda onun ismi !

                                        Senin gibi HARF ADAM o da ! Sırf nûr ! Yok cismi !

                                                ‘“ELİF LÂM MİM (ALM) !”’ ALLAH’ın ‘“Kitab”’a verdiği ad !”’

                                                ‘“Hak yolu gösterir o !”’ ‘“Fıtrat”’ olmalı murad !

                                        Sûre başlarındaki öteki harfler ! Âyet !

                                        Aslı, ‘“İki yedi”’ harf ! Tekrâr etmezsen şayet !

                                                ‘“İlk ikiz yedi sınıf !”’ Yansıtır ilk Âdem’i !

                                                ‘“Rûh”’, nebi basamağı ! ‘“RAB”’ ise, mîrâç demi !

                                        Vücûd harf denen sesle ! Her an yazılan kitab !

                                        Hem ‘“Oku !”’ Hem de ! ‘“Dinle”’emrineyiz muhatab !

                                                Bu her iki emri de ! Karşılar sesli zikir !

                                                HAK, Kur’ana ‘“Kitab”’ ve ‘“ZİKİR”’ der ! Eyle fikir !

                                        Dinle neyden dememiş Mevlâna ilk !  Boş yere !

                                        Ney, yedi şakran ! Tonlar, ‘“On dokuz !”’ Aklın ere !

                                                Kimliğini hatırlar ! ‘“Kitabını okuyan !”’

                                                ‘“Yaratılmadan, ona öğretilmişti Kur’an !”’

                                        ‘“Ol !”’ Sesi çıkarır o ! ‘“Ol”’ sesini duyunca !

                                        Yedi yatırla yatar ! O sesle uyuyunca !

                                                İslâm dininin adı ! Dikkat et ! ‘“Fıtrat dini !”’

                                                HARF ADAM’ı oku da ! Öğren şimdi kendini :

                                        HARF ADAM kaç beyitse, topla o sayıyadek :

                                        Altı yüz altmış altı ! HARF ADAM, MELK-İ SEDEK !            

 

                                                     M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ

                                                    ANKARA – 09.09.2001

 

                                           

   FOTO HAK !

 ‘“ALLAH’ın herbir ismi bende”’ diyerek mâdem !

Yükseklik kompleksiyle ‘“Cennetten kaydı ÂDEM !”’

                        Kendinde var olanı, aslen kendinin sandı !

                        ‘“LÂ İLÂHE İLLÂLLAH”’ ; iken ezelde andı !

Yok olacağız diye hep korkarız ölümden !

Zaten var değiliz ki ! Korkalım biz bölümden !

                        Aslımızın adı HAK ! Biz bir fotokopiyiz !

                        Sonsuz geometride, ne dâire ! Ne pi’yiz !

Fotoğraf çektirirken, diri yalnız poz veren !

Fotoğrafıysa ölü ! Bir taklit diyor eren !

                        Fotoğrafı çektiren, ışık altında durur !

                        Arabı, karanlıkta banyo edilip kurur !

Sonra o arap durur ışık altında tekrar !

O araptan beyaz bir ölü kopyası çıkar !

                        İşte poz veren diri, cennetteki özümüz !

                        MUHAMMED’in nûruyla orda parlar gözümüz !

Arapcehennem denen karanlık yerdeki can !

Beyaz olur ! Oradan dünyâya düştüğü an !

                        Dünyâdaki ışık da, taklîdidir öz nûrun !

                        Her şey sahte ! Kalpazan olmamaktır onurun !

Uyudukta, rûhumuz çıkıyor yukarıya !

Uyandıkta, görürüz gözü açık bir rüyâ !

                        Rüyâda bizden başka kimse nasıl yok ise !

                        Biz HAKK’ın rüyâsında figüran bir elbise !

‘“Dopdolu yüce”’ demek ‘“Yüce Meclis âlemi !”’

Nokta ile doldurmuş HAKK’ın yazım kalemi !

            Bu kalemin yazdığı ‘“Ol”’ emri hep noktadır !

            Nokta ise sıfırdır ! Yâni varlık yoktadır !

                                     AYNA !

            Aynaya baktığında, yüzünü gördüğün an ,

            Ayna ortadan kalkar ! Aynen böyledir cihân !

            Görünce hayâlini, ayna da olur hayâl !

Hayâli gösteren de bir hayâldir ! İbret al !

            ALLAH’ta var sayısız ve de vücûtsuz isim !

            Kendini bilmek için ALLAH’tan ister cisim !

                        Cisimlenince artık onun Mevcûddur adı !

                        Ezel olmaktan çıkıp başlar onun milâdı !

            Sen mevcûdsun ! HAK vücûd ! ALLAH’tır bir tek ilâh !

            Mevcûd, vücûdlanandır ! Vücûdlayansa, ALLAH !

O, vücûdlanan değil ki ! Doğup sonra ölsün !

Başka bir vücûd yok ki ! Bu tek vücûdu bölsün !

            Biri birle çarp ! Veya biri bire böl ! Ayni !

            Ne artar ! Ne eksilir ! Hep kendi kalır yâni !

İlk mumdan sayısız mum yak ! Alevi eksilmez !

İlk mum ne verip yaktı ? Bunu kimseler bilmez !

            ALLAH ilk mum gibidir ! Vücûd verir mevcûda !

            Yine kendi vücûdu, kendinden olmaz cüda !

Bir, artı aynadaki sûreti, olur iki !

Elifi B yapıyor ! Ayna olan şeriki !

            Sır olur sırlı ayna ! Sûret göründüğü an !

            Yâni sûrette saklı ‘“EL GAYB”’ denilen cihân !

Sûretimizde saklı El Gaybın rûhtur adı !

Onu dışa çıkarmak, kulun kutsal cihâdı !

            Rûhun birçok adı var ! Hep aynidir meâlî :

            ‘“Levh-i Mahfuz !”’ ‘“HAK boya !”’ ‘“HANÎF DÎN !”’ Veçh-i ÂLÎ !                 

Ne kadar nûrlu olsa, rûhta da var bir sûret !

Rûhta saklı ‘El Gayb’a denir : ÂLÎ MUHAMMET !

            MUHAMMED ÂLΠise, perde en Ulu Gayb’a !

            Bunlar HAK ! ‘“ALLAH”’ diyen uğrar en büyük kayba !

ALLAH’ın gayb’ı ZÂT’tır ! Onu anlatamaz söz !

ALLAH için de sır o, kendini göremez göz !

            Zâtını göremeyen ALLAH aynalar yapar !

            İsimlerde kendini görüp ! Kendine tapar !

 

İsimlerden ibâret çünkü HAKK’ın vücûdu !

Mevcûd, kendi isminden ona eder sücûdu !

                        Vücûd ona âittir, yalnız ismindir senin !

                        Ben o ALLAHım demek, haddi değil kimsenin !

HAKK’ın duyularıdır isimler ! Onu boyar !

HAK bu isimler ile görür, işitir, duyar !

                        İnsânda durum tersi ! Göz sensin ! Gören ALLAH !

                        Gören benim der isen ! Kendini yaptın ilâh !

Her isim farklı ayna ! HAKK’ı yansıtır başka !

Kendi yüzünü görmek ! HAKK’ı düşürdü aşka !

                        Her isme vücûd verdi ! Fıtratına münâsib !

                        Her ismin ezeldeki isteği oldu nasib !

 

                                 KADER !

Kaderini ALLAH’ın üstüne atmak ârdır !

İsmin, yani öz dokun, ALLAH gibi hep vardır !

                        Kendin hariç, dünyâda ayıplama kimseyi !

                        Çünkü kendi isminin emri ona en iyi !

Kâfiri îmâna HAK dâvet eyledi ! Niye ?

Dünyâda karakteri meydana çıksın diye !

                        Kafesi kır ! Her hayvân kendi yurduna kaçar !

                        Yılan yerde sürünür ! Kartal göklere uçar !

Can, nûr ve nâr arası ! Ne zamanki ölünür,

Cin ve Rûh arasında, pay edilip bölünür !

                        Bu ikinci ölümdür ! Can iki parça olur !

                        En zahmetli işlemdir ! Ektiklerini bulur !

Bencil yanı, İblîsle ateşe girip erir !

Temiz yanı, rûh ile cennete selâm verir !

                        İsmin, kendini bilmek için vücûd istedi !

                        O sana vücûd verdi ! Mevcûd oldun ebedî !

HAKK’ın bilgisi artmaz ki ! Yeni şey yaratsın !

Yanlışını düzeltip onu kenara atsın !

                        Kendi özü ne ise ! Ne var ise kendinde,

                        Yoğunlaştırır onu ! Değişme yok bu dînde !

Demek : HAK için bile dîn, bilmekmiş özünü !

İslâm teslim olmakmış ! Öze açıp gözünü !

                        ALLAH, özünü bilip yoğunlaştırdı ismi !

                        Sen de özünü bilip HAK nûra çevir cismi !

Beşerdeki her atom, bulduğunda özünü !

Arz da döner aslına ! Işık alır gözünü !

 

HAKK’ın vücûdu olan isimler, süper soyut !

            Kendini değil, yalnız HAKK’ı bilir bu boyut !                         

            Bu yüzden o makamda olmaz sen ben savaşı !

            Su gibi düğümsüzdür ! Birlikte olmuş aşı !

           İsim sâbit kalarak yansır bir alt aynaya !

           Aynada Rûh belirip ! Başlar aydınlatmaya !

            Beraberlik yeri bu ! Başlar burda ikilik !

                       ‘“Ben RABB’in değil miyim ?”’ HAK her rûha sorar ilk !

           Bu soruyu sorarken, Âdem kılığında RAB !

           Toprak Âdem değil de ! Babası “Ebû-t-turab !

            Rûh, RAHMÂN’ı gördüğü için hemen der ‘“Evet !”’

            Çünkü aralarına perde çekmemiş ceset !

           Çocuktur, veren ‘baba’ niteliği erkeğe,

           Bu değişmez ilkeye, RAB dahi boyun eğe !

            Tapılan niteliği olmaz ! Yok ise tapan !

            Rûhun merhûm sıfatı, RABB’i koruyan yapan !

 

             ÖZÜNDEN SÜRÇME !

           Rûh ve RAB, iki ayna oluyor karşılıklı !

           Her aynada bir şekil çıkar Âdem kılıklı !

            Rûh da bir alt aynaya yansıyıp olur melek !

            Bu canın tek merâkı, dünyâya inebilmek !

           Çünkü kendinden yoğun olan cinler ona der,

           Arzda hür olacaksın, ne ölüm var ! Ne keder !

            Sâf can cennetten düşer yere ! İnanıp cine !

            Cin ona ceset yapıp girer kanın içine !

           Can doğar bu âleme, en âciz hayvân gibi !

           Yurdundan sürgünlerin çünkü o en garibi !

            Ama bu zavallıya HAK yine ‘rahmet’ eder !

                        Rûha, ‘Kalbin içine gir sen de gizlice’ der !

                                 TÖVBE !

           Getirmek için şimdi kelime-i şahâdet,

           Verildi burda sana, hayât denen bir müddet !

            Görmediğine tanık olursan, cezân hapis !

            Koyarlar zindanlara ! Bundan da âdî ve pis !

           Hatırlayıncaya dek, ‘“And”’ında gördüğünü !

           Kurtulup yapamazsın özün ile düğünü !

                       “İslâm garip” der RESÛL ! Özümüz bizi özler !

            Yurda dönelim diye, hep yolumuzu gözler !

           İşte Olup olmamak bu ! Bil ki en büyük sır !

           Seni kurtarmak için, HAK sana kadar yansır !

                            AF  REÇETESİ !

Aynada yansıyanı görmen için şart ışık !

Işık var da, kir varsa ! Çıkar şekil kırışık !

                        Önce kalbini arıt ! Bencil her türlü histen !

                        Aynan dışarı çıksın ! Tenindeki hapisten !

Sonra aydınlat onu ! MUHAMMED Nûru ile !

Belirsin orda “ÂL-İ AB” denen âile !

                        MUHAMMED ibn Abdullah, ALLAH’ın ‘“O NÛR”’ ismi ! (287)

                        Odur ‘“Göklerin Nûru !”’ Aydınlatan her cismi !

            Özlerin adları dir HAKK’ın tüm isimleri !

            “ÂL-İ AB” ya benzer gerçekte resimleri !

                        Ayna tenden çekilse, ölüm ! Küçük kıyâmet !

                        Âlemden çekilmesi, ‘“Büyük güne”’ alâmet !                        

Aynaya bakanınsa, çekilmesi âlemden,

Zâtına dönmesine ALLAH’ın olur neden !

                        Aynaya yüz sürersen ! Göremezsin yüzünü !

                        Hatırla Sînadaki ‘“Çok yaklaşma”’ sözünü !

Belli bir uzaklıkta iki ayna : O ve sen !

Karşılıklı, seyrolur güzel yüz ! HAKK : Elbisen !

                        Kur’an insân ikizdir :O, Kur’an ve sen, insân !

                        ‘“İki deniz bir oldu, çıktı inci ve mercan !”’

HAKK’ın ismi de ‘“Mü’min”’, kulun ismi de mü’min !

Bakan bakılan aynı ! Sırrı budur Âdem’in !

                        Sen de aynı kişisin ! Aynadaki özünle !

                        Aynaya baktığın göz, bakar sana gözünle !

Biz de ayna gibiyiz : birle, bir ! Çokla, çoğuz !

Borç vücûd ile varız ! HAK vücûd ile yokuz !

                        ‘“Emâneti ehline teslim ediniz”’ HAK der !

                        Vücûda sâhip çıkan, HAKK’a ihânet eder !

            Âdem’i sürgün eden, varlıkta ısrârıdır !

 Vücûd ve mevcûd farkı, ALLAH’ın esrârıdır !

                        Mevcûd sınırlı ve çok ! Vücûd tek ! Ve sonsuzdur !

                        Su yukarıda buhar ! Ve aşağıda buzdur !

Hidrojen ve oksijen ötesine geçse su,

Yine onu hapseder mevcûd olmak ! Kalır su !

                HAKEREN İNSÂN !

           Özünü gördüğünde, gelirsin önce vecde !

           Sonra B, ÂLÎ ! Deyip ona edersin secde !

            Eksiktin tamamlandın ! Hakeren insân oldun !

            Gökte yitirdiğinle, yerde yeniden doldun !

           Kimliğini saklı tut ! Dünyâ Firavun evi !

           Havrada Mûsevî ol, Kilisede Îsevî !

            Ama nerde ne olsan ! Mâbedin olsun ‘“FUAD !”’

                        Çünkü orada mevcûd Yücelerden yüce ad !

           Uyanmadan RABB’imiz, gafletten uyanalım !

           Rüyâsından çıkarak, ‘“Rengine boyanalım !”’

            İçimizdeki Âdem, ‘“ALLAH’ın boyasıdır !”’

            Ateş rengi bu boya ! Deriyi soyasıdır !

           Nârdan değil nûrdandır ! Bu Âdem’in bedeni !

           Kendi gibi nûr yapar, ona secde edeni !

            Cennetten düşen Âdem canımızdır ! Rûh değil !

            Nûr değil ! Ateştendir ! Söndürmek için eğil !  

Rûh, Sînadaki ateş ! Ne kavurur ! Ne yakar !

            Omur iliğimizde, cennet ırmağı akar !

                       ‘“Şarkı Garbı olmayan ağaç”’, omuriliktir !

                        Üstü, ipofiz ! Mesîh ! Altı seks ! İkiliktir !

           ‘“İbrâhim’in taptığı, batmayan güneş budur !”’

           Dokunduğu insânı, yapar Mesîh ! Ne onur !

            ‘“Koynuna soktuğunda, yandı Mûsâ’nın eli !”’

            Elinden ışıldayan ateşe dedi ‘“Beli !”’

           Ateşe giren demir, ateş rengi boyanır !

           Kara yüzü ağarıp ! Işıl ışıl uyanır !                                                        

            Ateşte her ne varsa, aynen demire geçer !

            Ad ve vasıflarıyla, onu halîfe seçer !

           Kızaramaz, ateşe secde etmeden demir !

           ‘“HAK dostu”’ İbrâhim’e,‘“Ateşe gir !”’ İlk emir !

            Bu aleve girene denir artık Alevî !

            Kor gibi kızıl başı, olur radyasyon evi !

            ‘“İBRÂHİM’in DÎNİNE GİR”’ der ALLAH, RESÛL’e !

            MUHAMMED için bile ! İstisna yok usûle !

            Bu kıbleye baş koydu ! Teslim olup İsmail !

            Canından vazgeçince, HAK oldu onda fâil !

            Nûh’un gemisidir bu ! Ona binen kurtulur !

            Binmeyen hayvân kalıp, ömürler boyu ulur !

            ‘“Demir”’ canı yoğurdu Dâvud ! Bu öz ateşte !

            Doğal yüze dönelim ! ‘“HANÎF DÎN”’ budur işte !

           ‘“Her şey yok olacaktır !”’ ‘“Ölmez o şeyin yüzü !”’

           Mâdemki can da bir şey ! Ölümsüz onun yüzü ! 

                       ‘“Doğmamış doğurmamış”’ ALLAH’ın yüzü budur !

                       Yüzü ON DOKUZ eder ! EHLİBEYTTENDİR sudûr !

           Senden sana giden bu, en kısa, en doğru yol !

           ‘“Sırat-ül-Müstakîmi”’ izle ! Gerçek Âdem ol !

            Onu bekletmeyelim ! Oyalanıp burada !

            Bizi bir terk ederse, mahvoluruz orada !

 

           Vicdânını susturup aklın verirse akıl !

           Özünden koptun demek ! Şeytan gibi namaz kıl !

            Aklına sor ! Işık ne ? Karanlık olmayan der !

            Her şeyi, bilmediği zıddıyla târif eder !

           Bilmediğini bile, beyin bilmez ! Ne acı !

           Âdem’in yaklaştığı yasak meyve ağacı !

            Hep bencillikten yana olur insânın aklı !

            En azılı katile dedirtir sensin haklı !

           Rûha sorulmaz ışık, karanlık nedir diye !

           O ışığın kendisi ! Bize HAK’tan hediye !

            İrâde Rûhtan gelir ! Beyinindir seçenek !

            İblîs, emreden benlik, ona sen olma binek !

            Azarsa, oruç tutup azalt onun yemini !

            İslâm yap ! Taklit edip MUHAMMED-ÜL EMİNİ !

            Canın merkezi beyin ! Çalışamaz o kansız !

            İblîs kandaki demir ! Kurtulmamız imkânsız !

            Gelse içinden gıybet veya övünmek sesi,

            Zekeriya gibi sus ‘“Üç gün !”’ Sönsün hevesi !

                        Sekse o iter bizi, sen değil, o alır haz !

                        Omur ilik aktıkça, der tekrâr et, bu çok az !

            Düşmüşüz bir tuzağa ! Sanırsın onu kendin !

            Kötü teklif yapınca, namaz kıl ! Onu yendin !

            Ayartamazsa seni, ayartır bir dostunu !

            Onu senin başına sarar ! Soyar postunu !

            Rüyâna her kılıkta girebilir ! O niçin ?

            ‘“Her sınama için o izin aldığı için !”’                                                  

            Parolayı sor ona ! Tetikte ol her zaman !

            Bilir kişin vicdânın ! ‘“Gözü kaymaz hiçbir an !”’

             Yerine getirilir özden gelen her kelâm !

             Can teslim olduğunda, Rûh der Âleykümselâm !

            HAKK’a yakınsın artık !  ‘“Boş değil hiçbir sözün !”’

            ‘“Ol”’ desen hemen olur ! Çünkü çevirmen özün !

            Ten hapsindeki canın rüyâsını et tâbir !

            Hak ettiği bedene sok ! ‘“Açılınca kabir !”’

            Bulmadıkça can özü, bitmez kabir azabı !

            Sokar her bir kalıba, seni HAKK’ın gazabı !

            BESMELE, yâni RAHMÂN adına öz yargılar !

İnsân bu müthiş sırrı öldüğü an algılar !

            B, Beytullah ! Öz kendin, nokta : “Hacer’ül-esved !

            ZÂT-I ÂLÎ yüzüne dedik, elestte ‘“Evet !”’

            Hakkı yenilen ÂLÎ açıklamadı gaybı !

            Fakir çalıştı biraz tamir etmeye kaybı !

 

               M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ

                10  MUHARREM  1966

                         ANKARA

      

                                                İçten dışa sızınca fer,

                                                Başlar senden sana sefer !

                                                        Korkunç bir ses işitirsin !

                                                        Her noktandan fışkırır ter !

                                                Nabzın olur eksi sıfır !

                                                Yoktur ölüm bundan beter !

                                                        İpofizin ışıldayıp, !

                                                        Tûr dağına asar fener !

                                                ‘“Asânı at !”’ Emri verir !

                                                Belkemiğin olur ejder !

                                                        ZÜLFİKÂR bu Kından çıkmış !

                                                        Radyasyonu Arşa gider !

                                                Voltajdan sen, tam ölürken !

                                                Sâkin ol ! Ben ‘“Sekîne”’ der !

                                                        İner Cibril voltajına !

                                                        Evlâdına acır Peder !

                                                Kâlbindeki kara delik,

                                                Açıldı mı ! Tamâm zafer !

                                                        Zaman biter ! Mekân biter !

                                                        Yok olanı, yoka iter !

                                                O vakit HAK ordusunda ,

                                                Olursun bir sâdık nefer !

                                                        Ne senlik var ! Ne benlik var !

                                                        Herkes özdeş !Tam  birader !  

                                                Şeytanını İslâm yaptın !

                                                Güreş bitti ! Boştur minder !

                                                        Teslim oldun !‘“Selâm”’ sana !

                                                        Olmadı bu ömrün heder !

                                                ‘“Îsâ gibi Rûhtan doğdun !”’

                                                Çilen bitti ! Çekme keder !

                                                        ‘“Ne anan var, ne baban var !”’

                                                        Sensin Âdem adlı ilk er !

                                                ‘“Ol”’ de ! Olur ! Her sözün HAK !

                                                Üflediğin, kıyâm eder !

                                                        Her cana giysi biçersin !

                                                        Elindedir ! Bütün kader !

                                                 Şah damarın bağlı ŞAHA !

                                                 Rehin tutar ! Seni  HAYDER !

                                                        Ben’ diyenin ipi kopar !

                                                        ‘“Taşa kadar düşüp öder !”’

                                                ‘“Basü badel mevt”’ bu mesaj !

                                                Budur halktan saklı haber !

                                                        ‘“Tekneni del ! Kafanı kes !”’

                                                        HIZIR ile ol beraber !

                                                ‘“Mûsâ bile yolda kaldı !”’    

                                                Eren, ermeyeni, yeder !

                                                        HIZIR, O ‘“Gayb”’ erenidir !

                                                        Fakir gibi bir derbeder !

                                                Pis bir can cin ! Gebert onu !

                                                Ya ölümsüz ol, ya geber !

                                                        ‘“Ortaksız HAK din”’, işte bu !

                                                        Başka her dîn ! Afyon ! Eter !  

 

                                                                M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ

                                                                ANKARA– 03.01.1996

                    Horasan neresidir ! Viyana bak neresi !

                    HACI BEKTAŞ VELÎ’yi ! Müjdeler ‘“RÛM”’ sûresi !

                            Tamamlamaya geldi ! Gasp olan misyonunu !

                            Halife atamıştı zîrâ MUHAMMED onu !

                    HACI BEKTAŞ’a çıkar ! Osmanlının temeli !

                    ‘“HANİF DİN”’i kurmaktı ! Onun birtek emeli !

                            Netekim ! Sarı Saltuk Balkanları kazandı !

                            Halk Îsâ’yı anlayıp özüne içti andı !

                    Ganimete dönüştü ! Ama fetih zamanla !

                    Zâlimler sultan oldu ! Gerisini sen anla !

                            Yıldırım Beyazıt’ı ! Rezil etti kibiri !

                            ‘“Hortumunu dağladı !”’ Fil ile gelen biri !

                    Arzı paylaşamadı ! Bir şaşı ! Ve bir topal !

                    ‘Topal Timur ismini ! Lânetle ağzına al !

                            FAZLULLAH’ı ! Bu topal şehid edip harcadı !

                            Bak ! HAZRET-İ MUHAMMED MUSTAFA’ya denk adı ! (1729)

                    Selim ! Kestirdi kırk bin genç Türkmen alevîyi !

                    Yavuz ! Diye anılır ! Demek cellâtmış iyi !

                            Araptan hilâfeti ! O aldı başa belâ !

                            O Arap ki ! Davacı yarın ondan KERBEL !

                    Yeniçeri cellâdı Mahmud ne ? Gözünü aç :

                    Annesi ölüyorken ! Öpsün diye verdi haç !

                            Bu olay daha sonra özenle yalanlandı !

                            Ama kesin ! MAHMUD’un tutmadığı ! ‘“İlk Andı

                    ‘Ganimet ordusunun defterini o dürdü !

                    Art niyetle yüzünü Avrupaya döndürdü !

                            ‘Art niyet ! Şimdi artık ilk meyvesini verdi !

                            ‘Haçlının rehiniyiz süresiz ! Akıl erdi !

                    Aklını başına al ! Ve zincirlerini kır !

                    ‘Özümden başkasına bağlanmam diye haykır !

                            Osmanlı neden çöktü ? Bakıp ibret alınız !

                            Yıldönümünü kutlar ! Gerici ümmet yalnız !

                    Gazînin soyadında iki mesaj var ! Niçin ?

                    “Dinim şaman ! Aslım TÜRK benim dediği için !

                            Japon Şinto dininde de var ! ATA’ya secde !

                            ‘“Âdem’e secde emri”’ bu ! Herkes dikkat ede !

                    ‘“İBRÂHİM’in dini ve milleti”’ bak ayni söz !

                    ‘HANİF Dünyâ devleti ! Demek bu ! Açılsın göz !

                            ‘Evrensel anne baba ! Gerçekleştirir onu !   

                            ‘“MELK-İ SEDEK”’çıkınca ! Şeytanın gelir sonu !

                    ‘“Kum gibi çoğalacak İbrâhimin kuşağı !”’

                    Özünden başkasının olmayacak uşağı !  

                            ‘“Hem ALLAH !”’ ‘“Hem Yehova !”’ ‘“Bil söz verdiler böyle !”’

                            HAK, sözünden döner mi hiç cancağızım söyle !

                    ‘“İBRÂHİM’e yüzünü dön emri var AHMED’e !”’

                    ‘İkisi geldiğinde yüz yüze ! İlk Âdem de !

                            ‘“Arzdan çıkarak”’, İslâm yapacak evlâdını !

                            Ve ‘“İBRÂHİM milleti”’ koyacaktır adını !

                    Millet ! Yâni devletle ! Ayni şey olacak din !

                    MELK-İ SEDEK de böyle yapmıştı ! Dikkat edin !

                            Şeytan sorunca Arzdan çıkan ikiz kim diye !

                            HAK diyecek ! Selâm ver hep beklenen MEHDÎ’ye !

  

                            M.H.ULUĞ  KIZILKEÇİLİ

                            ANKARA- 03.09.2000

 

                     1729 = HAZRET-İ  MUHAMMED MUSTAFA 

                         1729 = ŞİHAB-ÜDDİN FAZLULLAH EŞ-ŞEHİD

 

                        

                                                Cemaat imâm için günde beş kez müşteri !

                                                Beyni yıkanıp halkın çalınır alın teri !

                                                        Cumâ minbere çıkıp bağırır avaz avaz !

                                                        Söylediği zırvalar ne hutbedir ! Ne vaaz !

                                                Hem ağlar hem ağlatır ! Çoktur gözünü ovan !

                                                Sanırsın doğramakta vaiz efendi soğan !

                                                         Sâde âyet söylerdi bil ki hutbede RESÛL !

                                                         Hutbede hadîs naklî sonra konmuş bir usûl !

                                                Çünkü âyet düzülmez ! Hadîsse, öyle değil !

                                                Sekiz yüz bin hadîs var !!! Ayıklamaya eğil !

                                                         Buhari, ayıklayıp bulmuş doğru iki bin !

                                                         Bence iki haneli bir sayıya kadar in !

                                                Sonunda çıkacaktır karşına yine âyet !

                                                Kur’an hem bidâyettir yani hem de nihâyet !

                                                         Yorumda hadîslere asla gerek yok ! Niçin ?

                                                         Âyetler birbirini yorumladığı için !

                                                İkide bir getirir o hep namaza sözü !

                                                Çünkü müşterisini arttırmaktadır gözü !

                                                          Sâde Cumâ namazı kılmakken câmide farz ,

                                                         Der : “Mirâçta edildi kula elli vakit’ arz !

                                                Yâni ister camiden halk hiç çıkmasın ! Niçin ?

                                                Câmiye diye daha çok cebe atmak için !

                                                         Halk, ekmeğinden kesip, olsun Mekke de hacı !

                                                         Üfürükçüye gitsin, varken tıpta ilâcı !

                                                İmâm nikâhı ile kurulsun her âile !

                                                Geç yatsa da uyansın sabâh ezânı ile !

                                                        Bilmez ki ! Ömer on yıl sonra ezân önerdi ! 

                                                        Bilmez ki ! Niçin RESÛL ilk, KUDÜS’e dönerdi !

                                                Peygamberin devrinde var iken yüz bin kişi,

                                                Bir tâne câmi vardı ! Cumâ günüydü işi !

                                                          Çünkü mü’min evinde yapar idi ibâdet !

                                                          ÎSÂ da der :‘Gizlice tapmak HAK DÎNDE âdet !

                                                Arabını vereyim ! Kendin banyo yap resmi !

                                                 Yezîddir en çok câmi ilk yaptıranın ismi !

                                                         İlk rûhban sınıfını, para verip o kurdu !

                                                         Her Cumâ EHLİBEYT’e bunlar lânet okurdu !

                                                Bunlar ALLAH adına simsar oldu insâna !

                                                Şimdi ey DÎN SİMSARI ! Sorularım var sana !

                                                         Âlemlerin RABB’ i der : Tevrât da‘“Kutsal Kitab”’,

                                                         Mûsâ’ya ‘“Seçkin Resûl”’ diye eder o hitab !

                                                Tevrât’a göre, Âdem milâttan dört bin sene ,

                                                Önce doğdu ! Çok yakın geçmişi var desene !

                                                          Çünkü var birkaç milyon yaşında kafatası !

                                                          Demek ki, bu insânlar ÂDEM’in de atası !

                                                Âdem’den öncekiler hangi ezânı duydu ?

                                                Hangi câmide onlar, hangi îmâma uydu ?

                                                         Ne biçim namaz kıldı ? Ve nasıl aptes aldı ?

                                                         Hangi ay oruç tutup onlar, kaç gün aç kaldı ?

                                                Hangi Kâbe’ye gitti ALLAH’ın evi diye ?

                                                Hangi kurbânı kesip HAKK’a etti hediye ?

                                                         Günâhları yüzünden kimden şefâat umdu ?

                                                         HAKK’ı nasıl birledi ? Nasıl gözünü yumdu ? 

                                                O hangi dîne göre ahrette yargılandı ? 

                                                Hangi dualar ile o tanrısını andı ?

                                                          Hangiyle çok sorum var ! Ama keseyim kısa !

                                                          Gelelim şimdi artık dînlerin esâsına !

                                                Bunların hiçbirine cevap veremezsin sen ! 

                                                Beni dikkatle dinle öğrenmek ister isen ! 

                                                          İnsân memeli robot değildir alelâde !

                                                          Kendine sorumludur ! Çünkü var hür irâde !

                                                Doğruyu ve yanlışı ayırmak kutsal iştir !

                                                Bu yüzden birçok organ, sağ ve sol dizilmiştir !

                                                           Bu seçimi yaparken VİCDÂNDIR danışmanı !

                                                           O sesin sâhibi  HAK ! Rûhun olarak tanı !

                                                ‘GİZLİ İMÂM’ MEHDÎ , O ! Ona uymandır secde !

                                                Günde Elli vakit uy ! Bir gün gelirsin vecde !

                                                           Kendi nûrunu görüp etrafında dönersin !

                                                           Güneş doğduğu için, bir mum gibi sönersin !

                                                Âriyet ve variyet bütünleşir ! Tevhîd bu !

                                                Bu bütünün Kur’an’da adı ‘“Bizler”’ gurubu !

                                                            VİCDÂN seni zorlamaz ! Son söz kalmıştır akla !

                                                            Ama ölünce, aklı vicdân yargılar HAK’la !

                                                Her hayırın ‘“Hamd”’ olup şefâat eder sana !

                                                Orda ancak kendidir dost ve düşman insâna !

                                                            İnsân bir istiridye ! İçinde saklı inci !

                                                            Ermeden, bu inciye onun olmaz bilinci !

                                                 Beyin uyurken çıkar O ! Uyandı mı girer !

                                                ‘“Arza girip çıkanı bilir HAK”’ ve gerçek er !

                                                           ‘“Secde çamura değil ! Üflenene yapıldı !”’

                                                           HAKK’a ancak, erenin perdesinden tapıldı !

                                                ‘“RAHMÂN önce halk etti  ! Sonra öğretti beyân !”’

                                                Beyân’ Kur’an demektir ! Erende oldu ayân !

                                                           Erendir ! HAKK’a Arzda inşâ olan ilk mâbet !

                                                           Sendeki de ayni rûh ! Bul da onu SECDE et !

                                                İşte ‘“HANÎF DÎN”’ budur ! EBEDÎ ve EZELÎ !

                                                Kâlbindeki sözlündür ! Nikâhla O güzeli !

                                                            ÂLÎ’ye nikâhlarken O ciğerparesini , 

                                                            Dedi :“Fakir isen ver, FATİHA sûresini !

                                                O an başka sûreyi RESÛL anmadı ! Niçin ?

                                                “Fakire FETİH” şarttır ! Yüz görümlüğü’ için !

                                                           ‘“Kâlbini açtı ALLAH önce RESÛL’ün bile !”’

                                                           ‘“Güçlendirdik onu der HAK, bizden bir RÛH ile !”’

                                                ‘“En yakın müezzinden dinle artık ezânı !”’

                                                Cenâze namazını kıl ! Terk et vehmi, zanı !

                                                           O vakit seccadeni Arş üstüne serersin !

                                                           Rûhunun fışkırdığı RAHMÂN’ına erersin !

                                                Ayna gibi ! Aslına hep şahâdet edersin !

                                                Bende gören ! Duyan yok ! Bunlar hepsi sen’ dersin !

                                                           İnsâna üflenen Rûh , Âdem olan Atası !

                                                           Kur’an’da adı ‘“HANİF !”’ ; Gayri, lâf salatası !  

                            

                                                                M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ

                                                                 ANKARA  10.04.1997 

 

 

"SALÂT ve SELÂM"        

            Peygamber için demek ‘sâdece bir postacı !’

            Ne büyük iftirâdır ! Hem de ! Ne kadar acı !

                        Cebrâil’dir postacı olan ! MUHAMMED değil !

                        Vahyi kâlbe indiren RÛH’un sırrına eğil !

            Çünkü ‘“RÛH”’dur ! Kur’an’da CİBRİL’in öbür adı !

            RESÛL der : “Benden önce bir rûh yaratılmadı !

                        Yâni RESÛLULLAH’ın kâlbine inen ‘“O RÛH !”’

                        Özünün yansıması ! Bundan gâfil ham güruh !

            LÂ İLÂHE İLLÂLLAH ile İslâm olunmaz !

            MUHAMMED RESÛLULLAH demek de şart ! Bilen az !

                        ‘“Onun eli üstünde çünkü ALLAH’ın eli !”’

                        O eli tutup evet dedik RABB’e ! Ezelî !

            ‘“ALLAH, o ok attığın el, benim elimdir”’der !

            Tohum gibi ! Sırrını kendinde saklar peder !

                       Sâde ALLAH’ı yâni kabûl etmekte yok kâr !

                       ‘“İblîs”’ olur ! ÂDEM’i her kim ederse inkâr !

           ‘“İblîs ALLAH’a evet dedi ! Hayır RAHMÂN’a !”’

            Yâni RAHMÂN, Âdem’e büründü ! Budur mânâ !

                        ‘“RAHMÂN arşa oturdu”’ demekte ALLAH mâdem !

                        ‘“RAHMÂN’ın oturduğu Arş !”’ Olmalıdır Âdem !

            Bu yüzden ‘“Arşı taşır sekiz melek”’ veya ‘“Su !”’

            ‘“Cennet de su üstünde !”’ ‘“Taşınan HAK !”’ Doğrusu !

                        Arş ile cennet, Âdem ! Taşımak, ‘“Secde”’ demek !

                        Bu Kâbe’yi dönmezsen ! Dünyâda boş her emek !

            ‘“Sekiz melek”’ demek ki ! ‘“Sekiz cennet kapısı !”’

            ‘“Âdem’e tapanındır !”’ Ancak cennet tapusu !

                        ‘“Sekiz melek : ‘“Dört çifttir !”’ ‘“Cennet ırmakları dört !”’

                        Sayıca EHL-İ BEYT’e denk ! ‘“Dört ırmak !”’ Sırrı ört !

               ‘“Rüzgâr başında taşır ! Süleyman’ın tahtını !”’

           ‘“Su NÛH’un gemisini sırtlar !”’ Bulur bahtını !

                        ‘“Kucaklar İBRÂHİM’i ‘“SELÂM”’ vererek ateş !”’

                        ‘“ÎSÂ elinde çamur, uçan kuşa olur eş !”’

            Ateş ! Hava ! Su ! Toprak ! ÂDEM’e edip secde,

            Olur ‘“Dört Arş meleği !”’ Dört cinken ! Gelip vecde !

                        Şeytan’ı İslâm yapmış ! Züleyha denilen can !

                        Yatar ‘“YUSUF RÛH”’ ile ! Duymadan pis heyecân !

            Bu birleşmeden doğan zâtın ‘“SELÂM”’dır ismi !

           ‘“Yerden göklere kadar cennet’tir !”’ Onun cismi !

                         Bu doğum târihidir ! Başlangıç olan mîlât !

                         Öteki târihleri, târih sepetine at !

            “O kara taş” ağarıp ! Başlar ‘“Kadîr gecesi !”’

            ÂLÎ ile çözülür ! Kaderin bilmecesi !

                         HAK perdesini açıp ! En büyük merâk diner !

                         Başta EHLİBEYT ! Sonra her eren ! Kalbe iner !

            İşte bu cennet ZÂT’a, Kur’an’da ‘“SALÂT”’ denir !

            Bu yüzden ona secde ‘“Cennet”’ ile ödenir !

                          HAKK’a erenin hakkı verilir ! Hakkı ile !

‘“Saflar sıklaşıp !”’ Büyür ‘“Biz”’denilen âile !                              

‘“Selâm”’dır melek ile İblîs arası sınır !

            ‘“Cehennem”’, sırf taşlaşmış kalbler ile ısınır !

                         Halîfe’nin, ‘“ZÜLKARNEYN !”’ Veya ZÜLFİKÂR ismi !

                         Çift yüzlü kılıç ! Rûh’u Gayb’da ! Âlemde cismi !

            Cisminden çıktığında Rûh’u ! Sonsuzdur eni !

            HIZIR İLYAS’ tır o an ! Veyâhut  GAYB ERENİ !

                        Her yerde hazır nâzır ! ‘“Âlemlere rahmettir !”’

                              Ona salâvat getir de ! Kendini affettir !

            Özü gömdüğün için tövbe et ! Özür dile !

            O huzura çıkılmaz ! Sırtta tabutun ile !

                         Kendini o hâliyle sana göstermez ! Niçin ?

                         Sevgisi öfkesine üstün geldiği için !

            Seninle arasına bu yüzden çeker perde  !

            Cisminin arkasında, RÛH’u bekler siperde !

                         O, ‘“ALLAH’ın askeri !”’ Ve sen ‘“İnsân şeytanı !”’

                         ‘“Cin şeytanı”’ olmadan ! Artık RABB’ini tanı !

             ‘“Cihâd yap”’ sen de Uluğ ! OL kendine ‘“Halîfe !”’

             Senin üstüne değil başka bir dîn vazîfe !

                          Bak ‘“ALLAH ve her melek RESÛL’e selâm eder !”’

                          Bize de ‘“Ona salât ile selâm edin”’ der !

             ‘“Salât ve selâm”’ ile RESÛL’e ! Biter namaz !

             Yoksa ! Hiç bir ibâdet, bil kabûl olunamaz !

                          MUHAMMED ‘“Ölmez yüzün !”’Odur ‘“HANÎF”’ ve ‘“İSLÂM !”’

                          Öbür adları ‘“SALÂT”’ ile ‘“SELÂM !”’  Vesselâm !

            

                M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ

                ANKARA – 03.05.1998       

 "SÖZ"

                              

                                    Her nebi söz vermiştir doğru olmaya ! Niçin ?

                                    ‘“Ahde vefa”’dan doğru şey olmadığı için !

                                            ‘“Kendisi ve Nebinin fıtratı oldu şahit !”’

                                             ‘“HAK her nebiden aldı ! EHLİBEYT için ahit !”’ 

                                    ‘“Her nebi MUHAMMED ve EHL-İ BEYT’e verdi söz !”’     

                                    Zîrâ MUHAMMED ÂLİ nûru, hepsindeki öz !

                                            “Nebiydim dedi resûl ! Daha çamurken Âdem !

                                            ALLAH’tan sonra, RESÛL ve EHL-İ BEYT’in kıdem !

                                    Ahitsiz, kimse nebi ! Melek ! İnsân ! Olamaz !

                                    Ahdi ÂLÎ sorgular ! Mümine budur namaz !

                                            ‘“HAKK’a kâfi şâhit o !”’ ‘“Kitab ilmine sahip”’

                                            ‘“ALLAH rızası”’ için ! MURTEZA yegâne ip !

                                    ‘O İpi tutacak mı diye doğar her insân !

                                    HAK dost elini tutmak ! Sağken en büyük ihsan !

                                            El tutanın sevabı ! On misliyle ödenir !

                                            EBUTTÜRABa türab oldun ! Sağa geç denir !

                                    El tutmak için yalnız ! Mümine yok zorlama !

                                    Sevabı ne kadarsa, o kadar alır ! Ama !

                                            EHL-İ BEYT düşmanını ! ‘“Suratı ele verir !”’  

                                            Marsık yüzünü, ÂLΠ‘“Ateşe atıverir !”’  

                                    ‘“Konuşmaya, RAHMÂN’dan yalnız O aldı izin !”’  

                                    ‘Haykırır !’ ‘İşte hakkın budur deyip ‘“MÜEZZİN !”’  

                 

                                                M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ

                                                ANKARA – 22.11.2000  

 

                                    Ahit = söz

                                                        A : TAKDİM

 

                                ‘“ELİF LÂM MİM ! Kitab’ın ALLAH katında adı !”’

                                HAK diğer şifreleri verdi ! Açıklamadı !

                                        Tüm şifreleri bilen ! Olur ‘“Kitab bilgini !”’

                                        ‘“Kovabilir Mûsa’yı bile !”’ Çeksin ilgini !

                                O kim ? Nedir ? Nasıldır ? Bilinmez ! ALLAH gibi !

                                Kitabdaki tek bilgi ! ‘“Kitab ilmi sâhibi !”’

                                        BLAVATSKY açıklar sırrı ! Enerji ile !

                                        Kur’anın sırlarını ! Hiç getirmeden dile !

                                Burada örtüştürdü fakir ! İkisini de !

                                ‘“KİTAB İLMİ”’ sır kaldı ! En sonunda ! Yine de !

 

                                                      B : ALLAH

 

                                ALLAH serbest enerji ! Yâni mâdde dışında !

                                Nûr değil ! ‘“Nûr üstü nûr !”’ Madde var her ışında !

                                        Karanlıktır her ışık ! Madde olmayan yerde !

                                        Ona ‘“Kadir gecesi”’ ve “Hacer-ülesved” de !

                                Sonsuzluğu içinde özgür ! Ve yapayalnız !

                                ALLAH olduğunun O ! Bilincindedir yalnız !

                                        Yâni ALLAH fikri var ! Ama yok ben bilinci !

                                        Kabuğunun içinde ! Ortaya çıkar inci !

                                Ben bilinci ! Sâdece madde içinde mümkün !

                                Sâhibinden farkı yok ! Madde dışında mülkün !

                                        Bak ! Sina dağında O ! Mûsa’ya ‘“Ben, benim”’ der !

                                        Kendini ! Yine kendi ile O ! Tarif eder !

                                Bu aşamada ! ALLAH olmalı onun adı !

                                Şekli yoktur ! Miraçta bile gören çıkmadı !

                                        Nitekim ! ‘“Îsâ ona kimliğini bilmem”’ der !

                                        Ancak RAB anlamında ! Ona der ‘“Aziz Peder !”’

                                ‘“Vazgeçebilir her an âlemlerden !”’ Soyuttur !

                                Zîrâ o, nokta gibi ! Sıfır olan boyuttur !

                                        Ondan başka vücûd yok ! Kendine çeker tekbir !

                                        Sonsuzu sıfırla çarp ! Çıkar ‘“Ehad !”’ Birtek bir !

                                İki sonsuz olamaz ! Ondan başka yok vücûd !

                                Sonsuz bölünemez ki ! Olsun dûa ve sücûd !

                                        Sonsuzun karşısında ! Sonlu ne yapabilir !

                                        Doğa yasalarına ! Körce uymayı bilir !

 

                                                         C : RAB

 

                                Sonsuzda vardır ne baş ! Ne son ! Ne dış ! Ne de iç !

                                ‘“Her isim onun !”’ Ama kendi taşıyamaz hiç !

                                        Herbir ismi, o ismi yansıtana, o yükler !

                                        Kur’an bunlara diyor ‘“ALÎN !”’ Yâni Büyükler !

                                Mülkü HAK kendi yapmaz :! Açıklar bir irâde !

                                ‘“Ol !”’ emrini verdiği ‘“Halife”’sine ! ‘“RAB”’ de !

                                        ‘“ALLAH adına”’ demek ‘“Besmele !”’ Anla niçin :

                                        ‘“RABB’”i kullanır ALLAH âlemde ! Onun için !

                                ALLAH’ın RAB ismini ! Ortak taşır iki zât !

                                ALLAH’ı gayb olmaktan ! RAB’dır eyleyen azat !

                                        RAB’da var ! Pozitif ve negatif iki kutup !

                                        Terâziler, ‘“Sekine !”’ İki gücü denk tutup !

                                ALLAH’ın vücûdunda mevcûd sayısız nokta !

                                Sâde isimleri var ! Cisimleriyse yokta !

                                        ALLAH ben bilincine ! İsim, vücûda muhtaç !

                                        Bu alışveriş ile ! Giyer her ikisi taç !

                                Kendini bilmek için ! Kendi olmayan gerek !

                                Mâdde içine, Yusûf gibi yâni girerek !

                                        Bu nedenle ALLAH’ın Yusûf, en güzel adı !

                                        ‘“Ona, kendi dışında !”’ ‘“Hiç tapmayan kalmadı !”’

                                Yusûf öyle biri ki ! Yok ondan daha güzel !

                                Ona kendi gözünden bakıp sevmek ! Farz ezel !

                                        ‘“ALLAH’ın isimleri !”’ Asâleten kendinin !

                                        Vekâleten birini al ! Bu, amacı dinin !

                                HAK, perdeden fışkırtır ! Nokta kadar bir madde !

                                Bu ilk soyut maddeye ! Öz annen MUHAMMED ! De !

                                        Ve ALLAH’ın HAK ismi ! Bu noktaya bürünür !

                                        İçinde ! Öz babamız olan ÂLÎ görünür !

                                Ben bilinçli, belirli bir HAK ! Ortaya çıkar !

                                ‘“RABB’iniz değil miyim der ?”’ Gören etmez inkâr !

                                        ‘“Ben ilâh mıyım ?”’ Diye bakınız sormaz ALLAH !

                                        ‘“”’ yâni ‘“O”’ bilinçli ve ‘“Gayb”’dır zîrâ ilâh !

                                ‘“İster istemez herşey ona tapar !”’ Der âyet !

                                Yalnız ALLAH kalırdı ! Sınır kalksaydı şayet !

                                        Zîrâ sınırsız güçle ! Aynidir sınırlı güç !

                                        Bütününden bağımsız parça hayâl etmek güç !

                                Pınardakinin ayni ! Testiye konulan su !

                                Testideki su ! Yine pınar değil doğrusu !

                                        Vücûd ALLAH ! Başa O ! M koyup yapar mevcûd !

                                        O etkin ! Kul edilgin ! Öyleyse şarttır sücûd !

                                Bunu ‘“Hanif”’den başka ! Hiç kimse anlamadı !

                                Anlamayanın ! ‘“İblis”’ oldu Kur’anda adı !

                                        Âdem ! ALLAH’ın sende saklı olan modeli !

                                        Onu bul ! Gönüllü tap ! Tut sağ iken o eli !

                                Ölünce tutamazsın ! Seni tutup yargılar !

                                Huyunun sargısıyla ! Mumya gibi sargılar !

 

                                                    D : RÛH

 

                                Uzay cenneti idi ! İlk sâf  maddenin adı :

                                Noktadan daha büyük bir şey ! Yaratılmadı !

                                        RAB, cennet inşâsını ! ‘“RÛH”’ denen güce verdi !

                                        Yardımcısı ‘“Âdem”’i ise, ‘“RÛH”’ çok severdi !

                                Enerjileri ‘“Ses”’le dizdi Âdem ! ‘“Yedi Saf !”’

                                ‘“Saf”’ dışına ‘“İzin”’siz çıkmak ! Edilmezdi ‘“Af !”’

                                        Titreşimine göre ! Her melek sıralandı !

                                        ‘“Âdem titreşimine”’ ermeye içti andı !

                                Sekine RÛH’a ! RÛH, ilk Âdem’e devretmişti :

                                ‘“Yedi gücü !”’ Bu ise en sorumlu bir işti !

                                        Arz’ın öz geçmişidir ! Bu hikâyenin sonu !

                                        Çok dikkatle okuyun ! Ne olursunuz onu !

 

                                                  E : SEKİNE

 

                                ALLAH yapyalnız ! Ama vücûdu çıplak değil !

                                Tüle bürünmüş gelin ! Bu örtünmeye eğil !

                                        Yâni O hep bâkire ! Çünkü her an perdeli !

                                        O perdeyi aralar ! Sırf Sekine’nin eli !

                                ‘“ZÂT”’ı, ‘“ALLAH”’a ! Onu, ‘“RABB”’e ! ‘“Sekine”’ bağlar !

                                AHMED’i de ÂLÎ’ye ! Her enerjiyi sağlar :

                                        Maddedeki yarısı ! Yön verir 6 güce !

                                        Elektrik ! Bu güçler arasında en cüce !

                                Sekine’den fışkıran 6 ikiz ereni,

                                Yayar bu 6 gücü ! Öv ! İlk himmet vereni !

                                        Himmet veren ! Onların ilk ikiz ortak özü !

                                        Bunlardır ! Kur’andaki ‘“İkiz yediler !”’ Sözü !

                                Madde dışı yarısı ! ‘“İrâde”’yi nakleder !

                                Bir de ! Maddeden çıkmak isteyenlere dur ! Der !

                                        İlk madde, ‘“Yüce Meclis !”’ Dolu enerji ile !

                                        Bu saf melekler ister ! Ordan azad edile !

                                ‘“Son sınır”’da yol keser ! Tam ‘“19 zebâni !”’

                                12 yedek gücü ile Sekine yâni !

                                        ‘“En son gün”’e kadar o ! Sınırlı gücü bağlar !

                                        Ve o güç : beni kurtar hücremden diye ağlar !

                                Başını hücresinin duvarlarına vurur !

                                Bir çıkış yolu bulmak için o döner durur !

                                        Kâbe’yi içten tavaf eder ! Zavallı hacı !

                                        Hacere der : kapıyı aç bana !’ ‘Artık acı !

                                Sekine ! Göz yaşına sonunda dayanamaz :

                                Zâten öze kavuşmak olduğu için namaz,

                                        Kapıyı açar : yâni son sınırı kaldırır :

                                        Özlem duyduğu kendi huzuruna aldırır !

                                Sekine ! Sınırlıyı sınırsızdan ayırır !

                                Ne ‘“RAHMÂN !”’ Ne ‘“RAHÎM”’i, ‘“RAB”’dır diye kayırır !

                                        Çift kefe HAK terâzi ! FATIMA ‘“FATIR”’ ismi :

                                        ‘“ELİF”’ gibi saklanır ! Yazılırken ‘“İSMİ !”’

 

                                            M.H.ULUĞ KIZILKEÇİLİ

                                            ANKARA – 05.02.2002

                          

 

 

 

                                          I  İLK   UZAY   !

HAK sırf göz ! Her göz gibi ! Göremez O kendini !

‘“Öz aslını”’ aynada görmektir ‘“HANÎF DÎN”’i !

                                    Yasasını ilk önce kendine uyguladı !

                                    Bu yüzden İlk Müslüman oldu ! ALLAH’ın adı !

Her yerdeki vücûdu, bir noktadan çekildi !

Nokta ilk uzay oldu ! Boyutsuz bir şekildi !

                                    Görülemeyen saydam cevherde, olmaz boyut !

                                    Yâni hiç madde yoktu ilk uzayda ! Tam soyut !

Noktayı merkez yapıp ALLAH çepçevre sardı !

Kendini seyretmekti orda, fikrinin ardı !

                                    Âlemin ilk rahmine, her kutsal kitab ‘“Su”’ der ! 

                                    Su, anne, yâni ! Mâ – üm eşittir ! Kırk bir eder !

Buradan gelir, Kırk bir kere mâşallah sözü !

                        Bu sudur ana madde ! Bu sudur hayât özü !

                                    Bu uzay, Meryem gibi, idi Îsâ’ya gebe !

                                    Mesîh’i doğurtacak olan RAB, idi ebe !

Dev bir yumurta ! Boş bir parabol ! İdi uzay !

İki odak dışında, ne Güneş vardı ! Ne Ay !

                                    ALLAH’ın boşalttığı bu yer karanlık idi !

                                    ALLAH’tan boşanmışın, karanlık, tek şâhidi !

ALLAH’ın bağışına, bu boşluk idi muhtaç !

HAK’tan her soyutlanan ! Olur ışığına aç !

                                    ALLAH’tan ikiz ışın çıktı ! RAB onun ismi !

                                    Hem RAHMÂN ! Hem RAHÎM O ! ALLAH’a benzer resmi !

Parabolde pozitif odak, oldu ‘“ERRAHMÂN !”’

Negatif kutbu ise, ‘“ERRAHÎM !”’ Eyle îmân !

                                   ‘“ALLAH’ın benzerinin, benzeri yok”’der, ÂYET !

                                    Çünkü olmaz gölgenin gölgesi ! Normal gayet !

                        Sonraki ikizlere, bu nedenle deme RAB !

‘“Gölge uzantısı de !”’ Çekmeyesin ıztırâb !

                                    RABB’İN pozitif kutbu RAHMÂN, Rûhu neşretti !

                                    RÛH, babası RAHMÂN’ın emrindeki sûretti !

Negatif kutub RAHÎM, fışkırttı ‘Sekîne’yi !

Sekîne de RAHÎM’e ayna oldu en iyi !

                                    Rûh çift cinsli kelime ! Hem erkek ! Hem de dişi !

                                    Ses gücünü nakleden Sekîne ! Görür işi !

RAHMÂN’ın ‘“Arş”’ı, rûh’tur ! Sekîne’dir ‘“Kürsüsü !”’

Bu iki kıymet, ‘“Kadîr gecesi”’nindir süsü !

                                    RAHMÂN rûha yansıdı !‘“En üst ufuk”’ tan bindi !

                                    ARŞ, ilk uzayı cennet yapmak üzere, indi !

Kumru nasıl kalırsa sâbit ! Titretip kanat,

Rûh titredi ! Zirvede durdu ! Bu, müthiş sanat !

                                    Titreşimin sesini Sekîne iletince,

                                    Dalgalandı ilk sular ! Titreyip ince ince !

Enerjiye dönüşüp dalga, dört akım oldu !

Uzay Cennete dönüp HAK ışığıyla doldu !

Memesi, dört kanaldan süt veren ‘“Bir Bakare !”’

En uzun sûre oldu ! Niçin ? Düşün bir kere !

                        Tam dokuz ay on günde doğar ! Burnu hep ıslak !

                        İneğe tapılmakta bir sır olmalı mutlak !

                        ‘“Zülkarneyn”’e benziyor ! ‘“Çift boynuzu”’ yay gibi !

Harfleri ALLAH ile ayni ! Yeni AY gibi !

                        Bu sûre ‘“ELİF LÂM MİM”’ ile başlıyor ! Niçin ?

                       ‘“Bu inek dokununca ölü kalktığı için !”’

                                    Çünkü, ‘“ELİF LÂM MİM”’dir, şeytandan ‘“Saklı kitab !”’

                                    ‘“Temiz dokunabilir !”’ Gelir özünden hitab !

                        İşte budur ! ‘“YAHYA’nın suyla yaptığı vaftiz !”’

                        Îsâ’yı Mesîh yapan o ‘“Kumru !”’ Bundan bir iz !

                                    ‘“O kuşları havada tutan benim”’ der, RAHMÂN !

                                    Yâni RÛH bir güçtür ki, titreşim yapar her an !

                        Titreşim sayısıdır meleklerin kanadı !

                        Rûhunkinin altında olanın, ‘“BİZ”’ler Adı ! 

                                    İşte bu titreşimin sesine HAK,‘“Sayha”’ der !

                                    Bir anda her şeyi var veyâhut da yok eder !

                        Dönelim uzay boyu olan cennete yine !

                        Tâ ki herkes ‘“ALLAH’ın yapısı”’nı giyine !

 

                         II  ARZ  CENNETİ  !

 

           ‘“Arzdan Göklere kadar olan cennet !”’ Bu cennet !

                        Çünkü onun boyutu, o ilk uzay ile denk !

                                    Tüm melekelerini, HAK bu cennette açtı !

                                    Melekleri, cinleri, onun içine saçtı !

En sonunda, kendi öz ismi olan ALLAH’I,

ÂDEM’e borç verdi O ! Çıktı Cennetin ŞAH’I !

                                    Çünkü kapsadığından ALLAH adı, her ismi,

                                    Cennetteki herkesi, içeriyordu cismi !

Yâni ikiz olarak RÛH’tan o çıktığı dem,

Vücûd olarak giydi bu cenneti ilk Âdem !

                                    ‘“Son sınır”’da bulunan;‘“Sonsuz cennet”’ işte bu !

                                    Boyutu ilk uzaydı ! İlk Âdem’di mensûbu !

Arza değil de ! ‘“Arzda ! Halîfe oldu âdem !”’

O Arz, bu cennet idi ! Orada idi mâdem !

                                    Bu ‘“Arz Cenneti”’dir, ilk Âdem’in Havvâ kutbu !

                                    Rûhun, ‘“Sekîne”’ denen kanadından çıktı bu !

Cennet, cenin kökünden ! Can gibi saklı cismi !

Kadın rahmi kökünden gelir ! ‘“ERRAHÎM”’ ismi !

                                    MUHAMMED için ALLAH, Kur’anda ‘“O RAHÎM”’ der !

                                    ‘“Arzdaki ilk emin ev !”’ Girmeyen olur heder !

                        “Ben nebîydim ! Balçıktan yoğurulurken Âdem !

Dedi RESÛL ! İşâret ettiği Zâtı, bu dem !

                                    Cenneti giyen ise ! Erkek kutbu Âdem’in !

                                    Onu, pozitifinden neşretti rûh’ül emin !

ÂLÎ : “Atanız olan o ilk Âdem benim !” Der !

            “EBÛ-T-TURAB” ismini, böyle açıklar Peder !

                                                                                                      

                  III   SECDE  !

 

            ‘“YÜCE MECLİS”’ olmuştu ! İlk Âdem’in vücûdu !

            ‘“RAB hepsine emretti : Ona edin sücûdu !”’

                                    Bu, ŞAH’ın emrine gir ! ÖZ’den kopma demekti !

                                    Kulluğu ret cezası, kölece ödemekti !

Direnerek melekler, RAHMÂN’a dedi ‘hayır !’

Sandılar ÖZ’den özgür olmakta vardır hayır !

                                    Her biri bir tek isme ayna olduğu için,

                                    Bütüne bir kıskançlık beslerdi için için !

                        Secde emri, demekti Ol Âdem’in hücresi !

                        Başka vücûd arama ! Odur rûh penceresi !

                                    Âdem’e bağlanmadı ! Ve her melek kaldı aç !

                                    Oldu o, Âdem’deki ‘“Sekîne”’, aşa muhtaç !

                        Âdem’in vücûdundan dışarı çıkamadı !

Çünkü her ismin yeri idi Âdem’in adı !

                                    İsyan fikriyle, onun vücûduna hapsoldu !   

                                    Sekîne ememeyip nûru giderek soldu !

Gördüler ki Âdem’den başka yoktu bir vücûd !

Hapiste kalmaktansa, hepsi eyledi sücûd !

                                    Secde edip oldular, hücreleri Âdem’in !  

                                    Anladılar, rahimde beslenmekmiş en emin !

Hepsi sayıldı HAKK’a tapmış tam bağlı kul !

Âdem’in her hücresi oldu bir isme okul !

                                    Öz kalıba bürünüp ışıklı insân oldu !

                                    İsmi ölçüsü kadar onun ilmiyle doldu !

‘“Baş şeytan baş eğmedi !”’ Kırılmadı inâdı !

Âdem’deki öz isme zıt idi onun adı !

            Şeytanların çıktığı reisin ‘“İblis”’ ismi !

            Elbiseli demek o ! Çünkü yoğundu cismi !

                        Sapık ismi sâhibi gelemezdi îmâna !

                        ‘“Karşı geldi ! ALLAH’a değil de O ! RAHMÂN’a !”’

 

                                 IV  ADEMİN  SÜRÇMESİ  !

 

Cinlerin, meleklerden çok yoğundu yapısı !

Dediler : Bu vücûddan var bir çıkış kapısı !

                                    Başları İblis uyup ‘“Saptırıcı”’ ismine,

                                    Âdem’in dikkatini çekti, çifte cinsine !

Dedi :Dişi kutbundan ayır ! Erkek kutbunu,

Bir âlem yarat sen de ! RABB’in de yaptı bunu !

                                    Çıkar üflenen Rûhu sonra ! Erkek kutbundan,

                                    Bir cennet yarat ! Sana kolay bir şey yok bundan !

HAK gibi ölümsüz ol ! Bil kötüyü ve hayrı !

Tanrılığın, kulluktan zevki vardır apayrı !

                                    ‘“Dört ırmak”’ ‘“HAK ineğin”’ memesinden akıyor !

                                    Emrindeyiz Mevlâmız diye sana bakıyor !

                        ‘“Taşır senin tahtını bu dört melek, başında !”’

Onların gücü tutar seni ! Aynı yaşında !

                                    ‘“Hiçbir sözün lâf değil !”’ Hepsi ‘“Rûh”’ ve ‘“Kelime !”’

                                    Bende ‘“SELÂM”’ nûru yok ! Bir şey  geçmez elime !

                        RAHÎM olan yanını, RAHMÂN’dan ayırıp RAB !

Çıkardı ! Rûhtan sonra seni ! Olmadı harab !

                                    Zaman yokken de söküp HAK kendinden bir nokta !

                                    İlk uzayı yaratmış ! Suya benzer bir yokta !                                  

Şeffaf tenin Havvâ’yı, çıkar ! Âdem’inden sen !

Yaratmak keyfi kadar, tatlı bir şey yok bilsen !

                                    Olmasın çocukların artık hep çift cinsli nûr !

                                    Robotlar üretmekte senin için yok onur !

Yaratsan da burada, ‘“Ol !”’ Deyip gelip aşka !

Eşinle çiftleşerek yaratma zevki başka !

                                    O âlemde ben sana hemen secde ederim !

                                    Emrindeyim cinlerle ey yüce Tanrım derim !

Havvâ bunu duyunca, destekledi eşini !

Bitir ! Dedi, şu imâm nikâhının işini !

                                    İblîs en son, vallahi deyip sâf’ı aldattı !

                                    İkiz Âdem, Havvâ’yı koparıp dışa attı !

 

                                                       CEHENNEM  !

 

O an korkunç bir sesle, vücûd etti infilâk !

Cehenneme dönüşüp ilk Cennet ! Oldu helâk !

                                    Işık vücûd çıkınca, madde olup karardı !

                                    Her hücresi bir atom oldu ! Dahası vardı :

Her atom, parça parça edip yuttu Âdem’i !

Hapsoldu her zerreye Rûh ! Bitti ‘“Sultan”’ demi !

                                    Sonuçta Havvâ ! Oldu bütün fizik kâinat !

                                    Sızdı içine bütün cinler ! RAHMÂN’a inât !

Bu dev hapishânenin müdürü oldu İblis !

Âdemse, hükümlüsü ! Gizlendi ‘“Yüce Meclis !”’

                                    Hücresinden her melek çıktı, bin bir zahmetle !

                                    Cin kundakladı ! Mâden, bitki, kürk veya etle !

                        Hatta ölümle bile, zindandan kaçamadı !       

Çünkü çıkmıştı, kendi hırsına yenik adı !

                                    Cezaevi bekçisi : bencillik ve şehveti !

                                    ‘“Derisi döküldükçe, yenilendi”’ pis eti !

                        Ancak bu cehennemden kurtuldu ! Variyeti,

                        Bir borç bilip ! HAKK’a ödeyenler diyeti !