TAŞ’IM BENİM, BENİMDİR TAŞ

 

“Taşı’ımı put yapanlar tanrıya taparlardı.”

Tanrıyı seviyorum.

İnsan mükemmelse her an, secde eder diyorum

Emanet verilecek  denildiğinde,

dayanamam diyen taşı da biliyorum.

Tanrı’m, anasırı değil taşı kutsal kıldın

İsmail, anasıyla kurban oldu.

Kâbe kıldın Hacer’i.

Yaratılmışların Efendisine öptürdün.

Taşım,

Seninle olmak ve hayat bulmak,

seni sevmektir benim dinim imanım

Tanrı olanlar için mi?

Taş kalpli diyorlar,

Bende dönüp duruyorum.

Geceyi açan, gündüzümü karartan seyrinle

Ey sevgili,

yerlere uzanmışken, senin

üzerinde akarken bedenim,

Beni nasıl incitiyor.

Ruh olabilsem, hava olabilsem ya da rüzgar,

İncinmeden nasıl gidebilirim, diyorum.

Sen incinmezsin.

Tanrı  incinmez ki.

Fakat ben korkuyorum.

Üzülmemden, üzüleceğin için.

Eğer sen kalbini yere indiriyorsan,

bana da toprak olmak düşer.

Toprak olur, sarmalarım seni,

Fakat kokuşmum halimi biraz hoş gör.

Tanrım,

biçareni seller ile dağıtıp perişan etme,

uzaklara atarsan beni

saldâ’lığını kıskanırlar.

Yüreğimden kopan nameleri,

parlayan şimşeğe çevirme

Divane olur. Seni incitirler.

Ben seni sen olarak hiç görmedim ki.

Kulluğumu kabul eder misin?

İhramcızâde İsmail Hakkı

Not:  صَلْداًۜSert taş: Bakara, 264

BAŞA DÖN

 

Reklamlar

yorum

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s