SENDE TUTULURSUN

206

Bunca sevginle, bunca merhametinle beraber gene de öfkelisin; fakat gönül vermişim sana ben.

Bütün bu sırçalar yurdunu, “Beni hiç mi hiç göremezsin” diye birbirine vurmuş, kırmış-geçirmişsin.

Dünyâ yurdu depremler içinde; çünkü varını-yoğunu evden taşıyorsun sen.

Yüz binlerce hasta, senin yüzünden ağlıyor; sensiz yaşıyamazlar, bunu sen de biliyorsun.

Dünyâ gece sanki; sense bir güneşsin; halk, tamamiyle şekilden, kalıptan ibâret, sensin can.

Geçim derdine düşmüşlerdir de candan haberleri yoktur amma

Can, yerinden kımıldadı mı, feryâda-figana başlarlar.

Güneş tutuldu mu, ne zevk kalır, ne neş’e.

Sh:362

Kaynak: MEVLÂNÂ CELÂLEDDİN- DÎVÂN-I KEBÎR V, Hazırlayan: Abdülbâkiy GÖLPINARLI, Kültür Bakanlığı, 1992, Ankara

BAŞA DÖN

 

Reklamlar

yorumda sahte e-posta yazanlara cevap verilmez.

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s