III. İLÂHİ -YUNUS EMRE

Fâilâtün fâilâtün fâllâtün

Eşkere küdum (1) bu gün pinhânumı

Can vırüben buldum ol cânânumı

Can gönül hayran kılupdur ma’şuka

Ma’şuk ile sürerem devrânumı

*

Derd gerekdür derd gerekdür derd gerek

Kim gerek derde virem dermânumı

Bi mekânam anun içün dünyede(2)

Kimsene bilmez benüm mekânumı

*

Kânı buldum-u niderem ayruğı

Yağmaya virdüm bu gün dükkânumı

Top benim çevgânı aldum çalaram

Kim ala bu topdan çevgânumı (3)

*

Yir benümdür gök benümdür arş benüm

Gör nicesi germüşem sayvânumı

Yunus oldıysa adum pes ne aceb

Okuyalar bu benüm [4] dîvânumı

Sh:100

[1] buldum/kıldum

[2]Bî mekânum ben cihanda anunçün:

[3] meydanımı

[4] defter ü

Kelimeler:

Âşikâre/âşkâre/eşkere(f):Belli meydanda, açık, bedihi.Bu kelime Yunus’un dilinde genel olarak “eşkere” şekline dönüşmüştür.

Pinhan: f. Gizli, saklı, hafi, mahfi, mestur, müstetir

Bi mekânam: Mekansızım

Ayruk: 1. farklı, değişik 2. varlıklı, zengin

Çevgan: f. Cirit oyunlarında atlıların birbirlerine attıkları değnek. * Baston, ucu eğri değnek

Yir: yeryüzü

Sayvan: isim Farsça  Evlere bitişik, önü açık, direkler üzerine oturtulmuş, üzeri örtülü yer.

Kaynak: Abdülbakiy GÖLPINARLI, Yunus Emre Divanı-— Metinler, Sözlük, Açılama —Cilt :1 — 2, 1943, Ahmet Halit Kitabevi, İstanbul

 

BAŞA DÖN

 

Reklamlar