HAFIZ DİVÂNI ŞİRÂZİ (FARSÇA)

کتابخانه فارسی  / 

ديوان حافظ  / 

غزليات

غزليات

  1. شماره ١: الا يا ايها الساقي ادر کاسا و ناولها
  2. شماره ٢: صلاح کار کجا و من خراب کجا
  3. شماره ٣: اگر آن ترک شيرازي به دست آرد دل ما را
  4. شماره ٤: صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را
  5. شماره ٥: دل مي رود ز دستم صاحب دلان خدا را
  6. شماره ٦: به ملازمان سلطان که رساند اين دعا را
  7. شماره ٧: صوفي بيا که آينه صافيست جام را
  8. شماره ٨: ساقيا برخيز و درده جام را
  9. شماره ٩: رونق عهد شباب است دگر بستان را
  10. شماره ١٠: دوش از مسجد سوي ميخانه آمد پير ما
  11. شماره ١١: ساقي به نور باده برافروز جام ما
  12. شماره ١٢: اي فروغ ماه حسن از روي رخشان شما
  13. شماره ١٣: مي دمد صبح و کله بست سحاب
  14. شماره ١٤: گفتم اي سلطان خوبان رحم کن بر اين غريب
  15. شماره ١٥: اي شاهد قدسي که کشد بند نقابت
  16. شماره ١٦: خمي که ابروي شوخ تو در کمان انداخت
  17. شماره ١٧: سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت
  18. شماره ١٨: ساقيا آمدن عيد مبارک بادت
  19. شماره ١٩: اي نسيم سحر آرامگه يار کجاست
  20. شماره ٢٠: روزه يک سو شد و عيد آمد و دل ها برخاست
  21. شماره ٢١: دل و دينم شد و دلبر به ملامت برخاست
  22. شماره ٢٢: چو بشنوي سخن اهل دل مگو که خطاست
  23. شماره ٢٣: خيال روي تو در هر طريق همره ماست
  24. شماره ٢٤: مطلب طاعت و پيمان و صلاح از من مست
  25. شماره ٢٥: شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست
  26. شماره ٢٦: زلف آشفته و خوي کرده و خندان لب و مست
  27. شماره ٢٧: در دير مغان آمد يارم قدحي در دست
  28. شماره ٢٨: به جان خواجه و حق قديم و عهد درست
  29. شماره ٢٩: ما را ز خيال تو چه پرواي شراب است
  30. شماره ٣٠: زلفت هزار دل به يکي تار مو ببست
  31. شماره ٣١: آن شب قدري که گويند اهل خلوت امشب است
  32. شماره ٣٢: خدا چو صورت ابروي دلگشاي تو بست
  33. شماره ٣٣: خلوت گزيده را به تماشا چه حاجت است
  34. شماره ٣٤: رواق منظر چشم من آشيانه توست
  35. شماره ٣٥: برو به کار خود اي واعظ اين چه فريادست
  36. شماره ٣٦: تا سر زلف تو در دست نسيم افتادست
  37. شماره ٣٧: بيا که قصر امل سخت سست بنيادست
  38. شماره ٣٨: بي مهر رخت روز مرا نور نماندست
  39. شماره ٣٩: باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است
  40. شماره ٤٠: المنه لله که در ميکده باز است
  41. شماره ٤١: اگر چه باده فرح بخش و باد گل بيز است
  42. شماره ٤٢: حال دل با تو گفتنم هوس است
  43. شماره ٤٣: صحن بستان ذوق بخش و صحبت ياران خوش است
  44. شماره ٤٤: کنون که بر کف گل جام باده صاف است
  45. شماره ٤٥: در اين زمانه رفيقي که خالي از خلل است
  46. شماره ٤٦: گل در بر و مي در کف و معشوق به کام است
  47. شماره ٤٧: به کوي ميکده هر سالکي که ره دانست
  48. شماره ٤٨: صوفي از پرتو مي راز نهاني دانست
  49. شماره ٤٩: روضه خلد برين خلوت درويشان است
  50. شماره ٥٠: به دام زلف تو دل مبتلاي خويشتن است
  51. شماره ٥١: لعل سيراب به خون تشنه لب يار من است
  52. شماره ٥٢: روزگاريست که سوداي بتان دين من است
  53. شماره ٥٣: منم که گوشه ميخانه خانقاه من است
  54. شماره ٥٤: ز گريه مردم چشمم نشسته در خون است
  55. شماره ٥٥: خم زلف تو دام کفر و دين است
  56. شماره ٥٦: دل سراپرده محبت اوست
  57. شماره ٥٧: آن سيه چرده که شيريني عالم با اوست
  58. شماره ٥٨: سر ارادت ما و آستان حضرت دوست
  59. شماره ٥٩: دارم اميد عاطفتي از جانب دوست
  60. شماره ٦٠: آن پيک نامور که رسيد از ديار دوست
  61. شماره ٦١: صبا اگر گذري افتدت به کشور دوست
  62. شماره ٦٢: مرحبا اي پيک مشتاقان بده پيغام دوست
  63. شماره ٦٣: روي تو کس نديد و هزارت رقيب هست
  64. شماره ٦٤: اگر چه عرض هنر پيش يار بي ادبيست
  65. شماره ٦٥: خوشتر ز عيش و صحبت و باغ و بهار چيست
  66. شماره ٦٦: بنال بلبل اگر با منت سر ياريست
  67. شماره ٦٧: يا رب اين شمع دل افروز ز کاشانه کيست
  68. شماره ٦٨: ماهم اين هفته برون رفت و به چشمم ساليست
  69. شماره ٦٩: کس نيست که افتاده آن زلف دوتا نيست
  70. شماره ٧٠: مردم ديده ما جز به رخت ناظر نيست
  71. شماره ٧١: زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نيست
  72. شماره ٧٢: راهيست راه عشق که هيچش کناره نيست
  73. شماره ٧٣: روشن از پرتو رويت نظري نيست که نيست
  74. شماره ٧٤: حاصل کارگه کون و مکان اين همه نيست
  75. شماره ٧٥: خواب آن نرگس فتان تو بي چيزي نيس
  76. شماره ٧٦: جز آستان توام در جهان پناهي نيست
  77. شماره ٧٧: بلبلي برگ گلي خوش رنگ در منقار داشت
  78. شماره ٧٨: ديدي که يار جز سر جور و ستم نداشت
  79. شماره ٧٩: کنون که مي دمد از بوستان نسيم بهشت
  80. شماره ٨٠: عيب رندان مکن اي زاهد پاکيزه سرشت
  81. شماره ٨١: صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت
  82. شماره ٨٢: آن ترک پري چهره که دوش از بر ما رفت
  83. شماره ٨٣: گر ز دست زلف مشکينت خطايي رفت رفت
  84. شماره ٨٤: ساقي بيار باده که ماه صيام رفت
  85. شماره ٨٥: شربتي از لب لعلش نچشيديم و برفت
  86. شماره ٨٦: ساقي بيا که يار ز رخ پرده برگرفت
  87. شماره ٨٧: حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت
  88. شماره ٨٨: شنيده ام سخني خوش که پير کنعان گفت
  89. شماره ٨٩: يا رب سببي ساز که يارم به سلامت
  90. شماره ٩٠: اي هدهد صبا به سبا مي فرستمت
  91. شماره ٩١: اي غايب از نظر به خدا مي سپارمت
  92. شماره ٩٢: مير من خوش مي روي کاندر سر و پا ميرمت
  93. شماره ٩٣: چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت
  94. شماره ٩٤: زان يار دلنوازم شکريست با شکايت
  95. شماره ٩٥: مدامم مست مي دارد نسيم جعد گيسويت
  96. شماره ٩٦: درد ما را نيست درمان الغياث
  97. شماره ٩٧: تويي که بر سر خوبان کشوري چون تاج
  98. شماره ٩٨: اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح
  99. شماره ٩٩: دل من در هواي روي فرخ
  100. شماره ١٠٠: دي پير مي فروش که ذکرش به خير باد
  101. شماره ١٠١: شراب و عيش نهان چيست کار بي بنياد
  102. شماره ١٠٢: دوش آگهي ز يار سفرکرده داد باد
  103. شماره ١٠٣: روز وصل دوستداران ياد باد
  104. شماره ١٠٤: جمالت آفتاب هر نظر باد
  105. شماره ١٠٥: صوفي ار باده به اندازه خورد نوشش باد
  106. شماره ١٠٦: تنت به ناز طبيبان نيازمند مباد
  107. شماره ١٠٧: حسن تو هميشه در فزون باد
  108. شماره ١٠٨: خسروا گوي فلک در خم چوگان تو باد
  109. شماره ١٠٩: دير است که دلدار پيامي نفرستاد
  110. شماره ١١٠: پيرانه سرم عشق جواني به سر افتاد
  111. شماره ١١١: عکس روي تو چو در آينه جام افتاد
  112. شماره ١١٢: آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرين داد
  113. شماره ١١٣: بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشاني داد
  114. شماره ١١٤: هماي اوج سعادت به دام ما افتد
  115. شماره ١١٥: درخت دوستي بنشان که کام دل به بار آرد
  116. شماره ١١٦: کسي که حسن و خط دوست در نظر دارد
  117. شماره ١١٧: دل ما به دور رويت ز چمن فراغ دارد
  118. شماره ١١٨: آن کس که به دست جام دارد
  119. شماره ١١٩: دلي که غيب نماي است و جام جم دارد
  120. شماره ١٢٠: بتي دارم که گرد گل ز سنبل سايه بان دارد
  121. شماره ١٢١: هر آن کو خاطر مجموع و يار نازنين دارد
  122. شماره ١٢٢: هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد
  123. شماره ١٢٣: مطرب عشق عجب ساز و نوايي دارد
  124. شماره ١٢٤: آن که از سنبل او غاليه تابي دارد
  125. شماره ١٢٥: شاهد آن نيست که مويي و مياني دارد
  126. شماره ١٢٦: جان بي جمال جانان ميل جهان ندارد
  127. شماره ١٢٧: روشني طلعت تو ماه ندارد
  128. شماره ١٢٨: نيست در شهر نگاري که دل ما ببرد
  129. شماره ١٢٩: اگر نه باده غم دل ز ياد ما ببرد
  130. شماره ١٣٠: سحر بلبل حکايت با صبا کرد
  131. شماره ١٣١: بيا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد
  132. شماره ١٣٢: به آب روشن مي عارفي طهارت کرد
  133. شماره ١٣٣: صوفي نهاد دام و سر حقه باز کرد
  134. شماره ١٣٤: بلبلي خون دلي خورد و گلي حاصل کرد
  135. شماره ١٣٥: چو باد عزم سر کوي يار خواهم کرد
  136. شماره ١٣٦: دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد
  137. شماره ١٣٧: دل از من برد و روي از من نهان کرد
  138. شماره ١٣٨: ياد باد آن که ز ما وقت سفر ياد نکرد
  139. شماره ١٣٩: رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد
  140. شماره ١٤٠: دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد
  141. شماره ١٤١: ديدي اي دل که غم عشق دگربار چه کرد
  142. شماره ١٤٢: دوستان دختر رز توبه ز مستوري کرد
  143. شماره ١٤٣: سال ها دل طلب جام جم از ما مي کرد
  144. شماره ١٤٤: به سر جام جم آن گه نظر تواني کرد
  145. شماره ١٤٥: چه مستيست ندانم که رو به ما آورد
  146. شماره ١٤٦: صبا وقت سحر بويي ز زلف يار مي آورد
  147. شماره ١٤٧: نسيم باد صبا دوشم آگهي آورد
  148. شماره ١٤٨: يارم چو قدح به دست گيرد
  149. شماره ١٤٩: دلم جز مهر مه رويان طريقي بر نمي گيرد
  150. شماره ١٥٠: ساقي ار باده از اين دست به جام اندازد
  151. شماره ١٥١: دمي با غم به سر بردن جهان يک سر نمي ارزد
  152. شماره ١٥٢: در ازل پرتو حسنت ز تجلي دم زد
  153. شماره ١٥٣: سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد
  154. شماره ١٥٤: راهي بزن که آهي بر ساز آن توان زد
  155. شماره ١٥٥: اگر روم ز پي اش فتنه ها برانگيزد
  156. شماره ١٥٦: به حسن و خلق و وفا کس به يار ما نرسد
  157. شماره ١٥٧: هر که را با خط سبزت سر سودا باشد
  158. شماره ١٥٨: من و انکار شراب اين چه حکايت باشد
  159. شماره ١٥٩: نقد صوفي نه همه صافي بي غش باشد
  160. شماره ١٦٠: خوش است خلوت اگر يار يار من باشد
  161. شماره ١٦١: کي شعر تر انگيزد خاطر که حزين باشد
  162. شماره ١٦٢: خوش آمد گل وز آن خوشتر نباشد
  163. شماره ١٦٣: گل بي رخ يار خوش نباشد
  164. شماره ١٦٤: نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد
  165. شماره ١٦٥: مرا مهر سيه چشمان ز سر بيرون نخواهد شد
  166. شماره ١٦٦: روز هجران و شب فرقت يار آخر شد
  167. شماره ١٦٧: ستاره اي بدرخشيد و ماه مجلس شد
  168. شماره ١٦٨: گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد
  169. شماره ١٦٩: ياري اندر کس نمي بينيم ياران را چه شد
  170. شماره ١٧٠: زاهد خلوت نشين دوش به ميخانه شد
  171. شماره ١٧١: دوش از جناب آصف پيک بشارت آمد
  172. شماره ١٧٢: عشق تو نهال حيرت آمد
  173. شماره ١٧٣: در نمازم خم ابروي تو با ياد آمد
  174. شماره ١٧٤: مژده اي دل که دگر باد صبا بازآمد
  175. شماره ١٧٥: صبا به تهنيت پير مي فروش آمد
  176. شماره ١٧٦: سحرم دولت بيدار به بالين آمد
  177. شماره ١٧٧: نه هر که چهره برافروخت دلبري داند
  178. شماره ١٧٨: هر که شد محرم دل در حرم يار بماند
  179. شماره ١٧٩: رسيد مژده که ايام غم نخواهد ماند
  180. شماره ١٨٠: اي پسته تو خنده زده بر حديث قند
  181. شماره ١٨١: بعد از اين دست من و دامن آن سرو بلند
  182. شماره ١٨٢: حسب حالي ننوشتي و شد ايامي چند
  183. شماره ١٨٣: دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند
  184. شماره ١٨٤: دوش ديدم که ملايک در ميخانه زدند
  185. شماره ١٨٥: نقدها را بود آيا که عياري گيرند
  186. شماره ١٨٦: گر مي فروش حاجت رندان روا کند
  187. شماره ١٨٧: دلا بسوز که سوز تو کارها بکند
  188. شماره ١٨٨: مرا به رندي و عشق آن فضول عيب کند
  189. شماره ١٨٩: طاير دولت اگر باز گذاري بکند
  190. شماره ١٩٠: کلک مشکين تو روزي که ز ما ياد کند
  191. شماره ١٩١: آن کيست کز روي کرم با ما وفاداري کند
  192. شماره ١٩٢: سرو چمان من چرا ميل چمن نمي کند
  193. شماره ١٩٣: در نظربازي ما بي خبران حيرانند
  194. شماره ١٩٤: سمن بويان غبار غم چو بنشينند بنشانند
  195. شماره ١٩٥: غلام نرگس مست تو تاجدارانند
  196. شماره ١٩٦: آنان که خاک را به نظر کيميا کنند
  197. شماره ١٩٧: شاهدان گر دلبري زين سان کنند
  198. شماره ١٩٨: گفتم کي ام دهان و لبت کامران کنند
  199. شماره ١٩٩: واعظان کاين جلوه در محراب و منبر مي کنند
  200. شماره ٢٠٠: داني که چنگ و عود چه تقرير مي کنند
  201. شماره ٢٠١: شراب بي غش و ساقي خوش دو دام رهند
  202. شماره ٢٠٢: بود آيا که در ميکده ها بگشايند
  203. شماره ٢٠٣: سال ها دفتر ما در گرو صهبا بود
  204. شماره ٢٠٤: ياد باد آن که نهانت نظري با ما بود
  205. شماره ٢٠٥: تا ز ميخانه و مي نام و نشان خواهد بود
  206. شماره ٢٠٦: پيش از اينت بيش از اين انديشه عشاق بود
  207. شماره ٢٠٧: ياد باد آن که سر کوي توام منزل بود
  208. شماره ٢٠٨: خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود
  209. شماره ٢٠٩: قتل اين خسته به شمشير تو تقدير نبود
  210. شماره ٢١٠: دوش در حلقه ما قصه گيسوي تو بود
  211. شماره ٢١١: دوش مي آمد و رخساره برافروخته بود
  212. شماره ٢١٢: يک دو جامم دي سحرگه اتفاق افتاده بود
  213. شماره ٢١٣: گوهر مخزن اسرار همان است که بود
  214. شماره ٢١٤: ديدم به خواب خوش که به دستم پياله بود
  215. شماره ٢١٥: به کوي ميکده يا رب سحر چه مشغله بود
  216. شماره ٢١٦: آن يار کز او خانه ما جاي پري بود
  217. شماره ٢١٧: مسلمانان مرا وقتي دلي بود
  218. شماره ٢١٨: در ازل هر کو به فيض دولت ارزاني بود
  219. شماره ٢١٩: کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود
  220. شماره ٢٢٠: از ديده خون دل همه بر روي ما رود
  221. شماره ٢٢١: چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود
  222. شماره ٢٢٢: از سر کوي تو هر کو به ملالت برود
  223. شماره ٢٢٣: هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود
  224. شماره ٢٢٤: خوشا دلي که مدام از پي نظر نرود
  225. شماره ٢٢٥: ساقي حديث سرو و گل و لاله مي رود
  226. شماره ٢٢٦: ترسم که اشک در غم ما پرده در شود
  227. شماره ٢٢٧: گر چه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود
  228. شماره ٢٢٨: گر من از باغ تو يک ميوه بچينم چه شود
  229. شماره ٢٢٩: بخت از دهان دوست نشانم نمي دهد
  230. شماره ٢٣٠: اگر به باده مشکين دلم کشد شايد
  231. شماره ٢٣١: گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آيد
  232. شماره ٢٣٢: بر سر آنم که گر ز دست برآيد
  233. شماره ٢٣٣: دست از طلب ندارم تا کام من برآيد
  234. شماره ٢٣٤: چو آفتاب مي از مشرق پياله برآيد
  235. شماره ٢٣٥: زهي خجسته زماني که يار بازآيد
  236. شماره ٢٣٦: اگر آن طاير قدسي ز درم بازآيد
  237. شماره ٢٣٧: نفس برآمد و کام از تو بر نمي آيد
  238. شماره ٢٣٨: جهان بر ابروي عيد از هلال وسمه کشيد
  239. شماره ٢٣٩: رسيد مژده که آمد بهار و سبزه دميد
  240. شماره ٢٤٠: ابر آذاري برآمد باد نوروزي وزيد
  241. شماره ٢٤١: معاشران ز حريف شبانه ياد آريد
  242. شماره ٢٤٢: بيا که رايت منصور پادشاه رسيد
  243. شماره ٢٤٣: بوي خوش تو هر که ز باد صبا شنيد
  244. شماره ٢٤٤: معاشران گره از زلف يار باز کنيد
  245. شماره ٢٤٥: الا اي طوطي گوياي اسرار
  246. شماره ٢٤٦: عيد است و آخر گل و ياران در انتظار
  247. شماره ٢٤٧: صبا ز منزل جانان گذر دريغ مدار
  248. شماره ٢٤٨: اي صبا نکهتي از کوي فلاني به من آر
  249. شماره ٢٤٩: اي صبا نکهتي از خاک ره يار بيار
  250. شماره ٢٥٠: روي بنماي و وجود خودم از ياد ببر
  251. شماره ٢٥١: شب وصل است و طي شد نامه هجر
  252. شماره ٢٥٢: گر بود عمر به ميخانه رسم بار دگر
  253. شماره ٢٥٣: اي خرم از فروغ رخت لاله زار عمر
  254. شماره ٢٥٤: ديگر ز شاخ سرو سهي بلبل صبور
  255. شماره ٢٥٥: يوسف گمگشته بازآيد به کنعان غم مخور
  256. شماره ٢٥٦: نصيحتي کنمت بشنو و بهانه مگير
  257. شماره ٢٥٧: روي بنما و مرا گو که ز جان دل برگير
  258. شماره ٢٥٨: هزار شکر که ديدم به کام خويشت باز
  259. شماره ٢٥٩: منم که ديده به ديدار دوست کردم باز
  260. شماره ٢٦٠: اي سرو ناز حسن که خوش مي روي به ناز
  261. شماره ٢٦١: درآ که در دل خسته توان درآيد باز
  262. شماره ٢٦٢: حال خونين دلان که گويد باز
  263. شماره ٢٦٣: بيا و کشتي ما در شط شراب انداز
  264. شماره ٢٦٤: خيز و در کاسه زر آب طربناک انداز
  265. شماره ٢٦٥: برنيامد از تمناي لبت کامم هنوز
  266. شماره ٢٦٦: دلم رميده لولي وشيست شورانگيز
  267. شماره ٢٦٧: اي صبا گر بگذري بر ساحل رود ارس
  268. شماره ٢٦٨: گلعذاري ز گلستان جهان ما را بس
  269. شماره ٢٦٩: دلا رفيق سفر بخت نيکخواهت بس
  270. شماره ٢٧٠: درد عشقي کشيده ام که مپرس
  271. شماره ٢٧١: دارم از زلف سياهش گله چندان که مپرس
  272. شماره ٢٧٢: بازآي و دل تنگ مرا مونس جان باش
  273. شماره ٢٧٣: اگر رفيق شفيقي درست پيمان باش
  274. شماره ٢٧٤: به دور لاله قدح گير و بي ريا مي باش
  275. شماره ٢٧٥: صوفي گلي بچين و مرقع به خار بخش
  276. شماره ٢٧٦: باغبان گر پنج روزي صحبت گل بايدش
  277. شماره ٢٧٧: فکر بلبل همه آن است که گل شد يارش
  278. شماره ٢٧٨: شراب تلخ مي خواهم که مردافکن بود زورش
  279. شماره ٢٧٩: خوشا شيراز و وضع بي مثالش
  280. شماره ٢٨٠: چو برشکست صبا زلف عنبرافشانش
  281. شماره ٢٨١: يا رب اين نوگل خندان که سپردي به منش
  282. شماره ٢٨٢: ببرد از من قرار و طاقت و هوش
  283. شماره ٢٨٣: سحر ز هاتف غيبم رسيد مژده به گوش
  284. شماره ٢٨٤: هاتفي از گوشه ميخانه دوش
  285. شماره ٢٨٥: در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش
  286. شماره ٢٨٦: دوش با من گفت پنهان کارداني تيزهوش
  287. شماره ٢٨٧: اي همه شکل تو مطبوع و همه جاي تو خوش
  288. شماره ٢٨٨: کنار آب و پاي بيد و طبع شعر و ياري خوش
  289. شماره ٢٨٩: مجمع خوبي و لطف است عذار چو مهش
  290. شماره ٢٩٠: دلم رميده شد و غافلم من درويش
  291. شماره ٢٩١: ما آزموده ايم در اين شهر بخت خويش
  292. شماره ٢٩٢: قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع
  293. شماره ٢٩٣: بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع
  294. شماره ٢٩٤: در وفاي عشق تو مشهور خوبانم چو شمع
  295. شماره ٢٩٥: سحر به بوي گلستان دمي شدم در باغ
  296. شماره ٢٩٦: طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به کف
  297. شماره ٢٩٧: زبان خامه ندارد سر بيان فراق
  298. شماره ٢٩٨: مقام امن و مي بي غش و رفيق شفيق
  299. شماره ٢٩٩: اگر شراب خوري جرعه اي فشان بر خاک
  300. شماره ٣٠٠: هزار دشمنم ار مي کنند قصد هلاک
  301. شماره ٣٠١: اي دل ريش مرا با لب تو حق نمک
  302. شماره ٣٠٢: خوش خبر باشي اي نسيم شمال
  303. شماره ٣٠٣: شممت روح وداد و شمت برق وصال
  304. شماره ٣٠٤: داراي جهان نصرت دين خسرو کامل
  305. شماره ٣٠٥: به وقت گل شدم از توبه شراب خجل
  306. شماره ٣٠٦: اگر به کوي تو باشد مرا مجال وصول
  307. شماره ٣٠٧: هر نکته اي که گفتم در وصف آن شمايل
  308. شماره ٣٠٨: اي رخت چون خلد و لعلت سلسبيل
  309. شماره ٣٠٩: عشقبازي و جواني و شراب لعل فام
  310. شماره ٣١٠: مرحبا طاير فرخ پي فرخنده پيام
  311. شماره ٣١١: عاشق روي جواني خوش نوخاسته ام
  312. شماره ٣١٢: بشري اذ السلامه حلت بذي سلم
  313. شماره ٣١٣: بازآي ساقيا که هواخواه خدمتم
  314. شماره ٣١٤: دوش بيماري چشم تو ببرد از دستم
  315. شماره ٣١٥: به غير از آن که بشد دين و دانش از دستم
  316. شماره ٣١٦: زلف بر باد مده تا ندهي بر بادم
  317. شماره ٣١٧: فاش مي گويم و از گفته خود دلشادم
  318. شماره ٣١٨: مرا مي بيني و هر دم زيادت مي کني دردم
  319. شماره ٣١٩: سال ها پيروي مذهب رندان کردم
  320. شماره ٣٢٠: ديشب به سيل اشک ره خواب مي زدم
  321. شماره ٣٢١: هر چند پير و خسته دل و ناتوان شدم
  322. شماره ٣٢٢: خيال نقش تو در کارگاه ديده کشيدم
  323. شماره ٣٢٣: ز دست کوته خود زير بارم
  324. شماره ٣٢٤: گر چه افتاد ز زلفش گرهي در کارم
  325. شماره ٣٢٥: گر دست دهد خاک کف پاي نگارم
  326. شماره ٣٢٦: در نهانخانه عشرت صنمي خوش دارم
  327. شماره ٣٢٧: مرا عهديست با جانان که تا جان در بدن دارم
  328. شماره ٣٢٨: من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم
  329. شماره ٣٢٩: جوزا سحر نهاد حمايل برابرم
  330. شماره ٣٣٠: تو همچو صبحي و من شمع خلوت سحرم
  331. شماره ٣٣١: به تيغم گر کشد دستش نگيرم
  332. شماره ٣٣٢: مزن بر دل ز نوک غمزه تيرم
  333. شماره ٣٣٣: نماز شام غريبان چو گريه آغازم
  334. شماره ٣٣٤: گر دست رسد در سر زلفين تو بازم
  335. شماره ٣٣٥: در خرابات مغان گر گذر افتد بازم
  336. شماره ٣٣٦: مژده وصل تو کو کز سر جان برخيزم
  337. شماره ٣٣٧: چرا نه در پي عزم ديار خود باشم
  338. شماره ٣٣٨: من دوستدار روي خوش و موي دلکشم
  339. شماره ٣٣٩: خيال روي تو چون بگذرد به گلشن چشم
  340. شماره ٣٤٠: من که از آتش دل چون خم مي در جوشم
  341. شماره ٣٤١: گر من از سرزنش مدعيان انديشم
  342. شماره ٣٤٢: حجاب چهره جان مي شود غبار تنم
  343. شماره ٣٤٣: چل سال بيش رفت که من لاف مي زنم
  344. شماره ٣٤٤: عمريست تا من در طلب هر روز گامي مي زنم
  345. شماره ٣٤٥: بي تو اي سرو روان با گل و گلشن چه کنم
  346. شماره ٣٤٦: من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم
  347. شماره ٣٤٧: صنما با غم عشق تو چه تدبير کنم
  348. شماره ٣٤٨: ديده دريا کنم و صبر به صحرا فکنم
  349. شماره ٣٤٩: دوش سوداي رخش گفتم ز سر بيرون کنم
  350. شماره ٣٥٠: به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم
  351. شماره ٣٥١: حاشا که من به موسم گل ترک مي کنم
  352. شماره ٣٥٢: روزگاري شد که در ميخانه خدمت مي کنم
  353. شماره ٣٥٣: من ترک عشق شاهد و ساغر نمي کنم
  354. شماره ٣٥٤: به مژگان سيه کردي هزاران رخنه در دينم
  355. شماره ٣٥٥: حاليا مصلحت وقت در آن مي بينم
  356. شماره ٣٥٦: گرم از دست برخيزد که با دلدار بنشينم
  357. شماره ٣٥٧: در خرابات مغان نور خدا مي بينم
  358. شماره ٣٥٨: غم زمانه که هيچش کران نمي بينم
  359. شماره ٣٥٩: خرم آن روز کز اين منزل ويران بروم
  360. شماره ٣٦٠: گر از اين منزل ويران به سوي خانه روم
  361. شماره ٣٦١: آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم
  362. شماره ٣٦٢: ديدار شد ميسر و بوس و کنار هم
  363. شماره ٣٦٣: دردم از يار است و درمان نيز هم
  364. شماره ٣٦٤: ما بي غمان مست دل از دست داده ايم
  365. شماره ٣٦٥: عمريست تا به راه غمت رو نهاده ايم
  366. شماره ٣٦٦: ما بدين در نه پي حشمت و جاه آمده ايم
  367. شماره ٣٦٧: فتوي پير مغان دارم و قوليست قديم
  368. شماره ٣٦٨: خيز تا از در ميخانه گشادي طلبيم
  369. شماره ٣٦٩: ما ز ياران چشم ياري داشتيم
  370. شماره ٣٧٠: صلاح از ما چه مي جويي که مستان را صلا گفتيم
  371. شماره ٣٧١: ما درس سحر در ره ميخانه نهاديم
  372. شماره ٣٧٢: بگذار تا ز شارع ميخانه بگذريم
  373. شماره ٣٧٣: خيز تا خرقه صوفي به خرابات بريم
  374. شماره ٣٧٤: بيا تا گل برافشانيم و مي در ساغر اندازيم
  375. شماره ٣٧٥: صوفي بيا که خرقه سالوس برکشيم
  376. شماره ٣٧٦: دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشيم
  377. شماره ٣٧٧: ما شبي دست برآريم و دعايي بکنيم
  378. شماره ٣٧٨: ما نگوييم بد و ميل به ناحق نکنيم
  379. شماره ٣٧٩: سرم خوش است و به بانگ بلند مي گويم
  380. شماره ٣٨٠: بارها گفته ام و بار دگر مي گويم
  381. شماره ٣٨١: گر چه ما بندگان پادشهيم
  382. شماره ٣٨٢: فاتحه اي چو آمدي بر سر خسته اي بخوان
  383. شماره ٣٨٣: چندان که گفتم غم با طبيبان
  384. شماره ٣٨٤: مي سوزم از فراقت روي از جفا بگردان
  385. شماره ٣٨٥: يا رب آن آهوي مشکين به ختن بازرسان
  386. شماره ٣٨٦: خدا را کم نشين با خرقه پوشان
  387. شماره ٣٨٧: شاه شمشادقدان خسرو شيرين دهنان
  388. شماره ٣٨٨: بهار و گل طرب انگيز گشت و توبه شکن
  389. شماره ٣٨٩: چو گل هر دم به بويت جامه در تن
  390. شماره ٣٩٠: افسر سلطان گل پيدا شد از طرف چمن
  391. شماره ٣٩١: خوشتر از فکر مي و جام چه خواهد بودن
  392. شماره ٣٩٢: داني که چيست دولت ديدار يار ديدن
  393. شماره ٣٩٣: منم که شهره شهرم به عشق ورزيدن
  394. شماره ٣٩٤: اي روي ماه منظر تو نوبهار حسن
  395. شماره ٣٩٥: گلبرگ را ز سنبل مشکين نقاب کن
  396. شماره ٣٩٦: صبح است ساقيا قدحي پرشراب کن
  397. شماره ٣٩٧: ز در درآ و شبستان ما منور کن
  398. شماره ٣٩٨: اي نور چشم من سخني هست گوش کن
  399. شماره ٣٩٩: کرشمه اي کن و بازار ساحري بشکن
  400. شماره ٤٠٠: بالابلند عشوه گر نقش باز من
  401. شماره ٤٠١: چون شوم خاک رهش دامن بيفشاند ز من
  402. شماره ٤٠٢: نکته اي دلکش بگويم خال آن مه رو ببين
  403. شماره ٤٠٣: شراب لعل کش و روي مه جبينان بين
  404. شماره ٤٠٤: مي فکن بر صف رندان نظري بهتر از اين
  405. شماره ٤٠٥: به جان پير خرابات و حق صحبت او
  406. شماره ٤٠٦: گفتا برون شدي به تماشاي ماه نو
  407. شماره ٤٠٧: مزرع سبز فلک ديدم و داس مه نو
  408. شماره ٤٠٨: اي آفتاب آينه دار جمال تو
  409. شماره ٤٠٩: اي خونبهاي نافه چين خاک راه تو
  410. شماره ٤١٠: اي قباي پادشاهي راست بر بالاي تو
  411. شماره ٤١١: تاب بنفشه مي دهد طره مشک ساي تو
  412. شماره ٤١٢: مرا چشميست خون افشان ز دست آن کمان ابرو
  413. شماره ٤١٣: خط عذار يار که بگرفت ماه از او
  414. شماره ٤١٤: گلبن عيش مي دمد ساقي گلعذار کو
  415. شماره ٤١٥: اي پيک راستان خبر يار ما بگو
  416. شماره ٤١٦: خنک نسيم معنبر شمامه اي دلخواه
  417. شماره ٤١٧: عيشم مدام است از لعل دلخواه
  418. شماره ٤١٨: گر تيغ بارد در کوي آن ماه
  419. شماره ٤١٩: وصال او ز عمر جاودان به
  420. شماره ٤٢٠: ناگهان پرده برانداخته اي يعني چه
  421. شماره ٤٢١: در سراي مغان رفته بود و آب زده
  422. شماره ٤٢٢: اي که با سلسله زلف دراز آمده اي
  423. شماره ٤٢٣: دوش رفتم به در ميکده خواب آلوده
  424. شماره ٤٢٤: از من جدا مشو که توام نور ديده اي
  425. شماره ٤٢٥: دامن کشان همي شد در شرب زرکشيده
  426. شماره ٤٢٦: از خون دل نوشتم نزديک دوست نامه
  427. شماره ٤٢٧: چراغ روي تو را شمع گشت پروانه
  428. شماره ٤٢٨: سحرگاهان که مخمور شبانه
  429. شماره ٤٢٩: ساقي بيا که شد قدح لاله پر ز مي
  430. شماره ٤٣٠: به صوت بلبل و قمري اگر ننوشي مي
  431. شماره ٤٣١: لبش مي بوسم و در مي کشم مي
  432. شماره ٤٣٢: مخمور جام عشقم ساقي بده شرابي
  433. شماره ٤٣٣: اي که بر ماه از خط مشکين نقاب انداختي
  434. شماره ٤٣٤: اي دل مباش يک دم خالي ز عشق و مستي
  435. شماره ٤٣٥: با مدعي مگوييد اسرار عشق و مستي
  436. شماره ٤٣٦: آن غاليه خط گر سوي ما نامه نوشت 
  437. شماره ٤٣٧: اي قصه بهشت ز کويت حکايتي
  438. شماره ٤٣٨: سبت سلمي بصدغيها فؤادي
  439. شماره ٤٣٩: ديدم به خواب دوش که ماهي برآمدي
  440. شماره ٤٤٠: سحر با باد مي گفتم حديث آرزومندي
  441. شماره ٤٤١: چه بودي ار دل آن ماه مهربان بودي
  442. شماره ٤٤٢: به جان او که گرم دسترس به جان بودي
  443. شماره ٤٤٣: چو سرو اگر بخرامي دمي به گلزاري
  444. شماره ٤٤٤: شهريست پرظريفان و از هر طرف نگاري
  445. شماره ٤٤٥: تو را که هر چه مراد است در جهان داري
  446. شماره ٤٤٦: صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داري
  447. شماره ٤٤٧: بيا با ما مورز اين کينه داري
  448. شماره ٤٤٨: اي که در کوي خرابات مقامي داري
  449. شماره ٤٤٩: اي که مهجوري عشاق روا مي داري
  450. شماره ٤٥٠: روزگاريست که ما را نگران مي داري
  451. شماره ٤٥١: خوش کرد ياوري فلکت روز داوري
  452. شماره ٤٥٢: طفيل هستي عشقند آدمي و پري
  453. شماره ٤٥٣: اي که دايم به خويش مغروري
  454. شماره ٤٥٤: ز کوي يار مي آيد نسيم باد نوروزي
  455. شماره ٤٥٥: عمر بگذشت به بي حاصلي و بوالهوسي
  456. شماره ٤٥٦: نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشي
  457. شماره ٤٥٧: هزار جهد بکردم که يار من باشي
  458. شماره ٤٥٨: اي دل آن دم که خراب از مي گلگون باشي
  459. شماره ٤٥٩: زين خوش رقم که بر گل رخسار مي کشي
  460. شماره ٤٦٠: سليمي منذ حلت بالعراق
  461. شماره ٤٦١: کتبت قصه شوقي و مدمعي باکي
  462. شماره ٤٦٢: يا مبسما يحاکي درجا من اللالي
  463. شماره ٤٦٣: سلام الله ما کر الليالي
  464. شماره ٤٦٤: بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالي
  465. شماره ٤٦٥: رفتم به باغ صبحدمي تا چنم گلي
  466. شماره ٤٦٦: اين خرقه که من دارم در رهن شراب اولي
  467. شماره ٤٦٧: زان مي عشق کز او پخته شود هر خامي
  468. شماره ٤٦٨: که برد به نزد شاهان ز من گدا پيامي
  469. شماره ٤٦٩: انت روائح رند الحمي و زاد غرامي
  470. شماره ٤٧٠: سينه مالامال درد است اي دريغا مرهمي
  471. شماره ٤٧١: ز دلبرم که رساند نوازش قلمي
  472. شماره ٤٧٢: احمد الله علي معدله السلطان
  473. شماره ٤٧٣: وقت را غنيمت دان آن قدر که بتواني
  474. شماره ٤٧٤: هواخواه توام جانا و مي دانم که مي داني
  475. شماره ٤٧٥: گفتند خلايق که تويي يوسف ثاني
  476. شماره ٤٧٦: نسيم صبح سعادت بدان نشان که تو داني
  477. شماره ٤٧٧: دو يار زيرک و از باده کهن دومني
  478. شماره ٤٧٨: نوش کن جام شراب يک مني
  479. شماره ٤٧٩: صبح است و ژاله مي چکد از ابر بهمني
  480. شماره ٤٨٠: اي که در کشتن ما هيچ مدارا نکني
  481. شماره ٤٨١: بشنو اين نکته که خود را ز غم آزاده کني
  482. شماره ٤٨٢: اي دل به کوي عشق گذاري نمي کني
  483. شماره ٤٨٣: سحرگه ره روي در سرزميني
  484. شماره ٤٨٤: تو مگر بر لب آبي به هوس بنشيني
  485. شماره ٤٨٥: ساقيا سايه ابر است و بهار و لب جوي
  486. شماره ٤٨٦: بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوي
  487. شماره ٤٨٧: اي بي خبر بکوش که صاحب خبر شوي
  488. شماره ٤٨٨: سحرم هاتف ميخانه به دولتخواهي
  489. شماره ٤٨٩: اي در رخ تو پيدا انوار پادشاهي
  490. شماره ٤٩٠: در همه دير مغان نيست چو من شيدايي
  491. شماره ٤٩١: به چشم کرده ام ابروي ماه سيمايي
  492. شماره ٤٩٢: سلامي چو بوي خوش آشنايي
  493. شماره ٤٩٣: اي پادشه خوبان داد از غم تنهايي
  494. شماره ٤٩٤: اي دل گر از آن چاه زنخدان به درآيي
  495. شماره ٤٩٥: مي خواه و گل افشان کن از دهر چه مي جويي
  496. درباره نوسخن

 

BAŞA DÖN

 

yorum

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s