AHIM VAHŞİDEN

 

alıntı

Uzaktan sevmek nedir?

Gidin Hz. Vahşi (radıya’llâhu anh)’ye sorun.

Vahşi’nin Hz.Vahşi Oluşu…

Vahşî, Hz. Hamza aleyhisselâmın Bedir savaşında öldürdüğü Tuayme’nin kardeşinin oğlu olan Cübeyr bin Mutim’in kölesi idi. Habeşli olduğu için, el ile ok ve mızrak atmakta usta idi. Uhud savaşında, Cübeyr buna demişti ki:

Hamza’yı öldürürsen seni azat ederim!

Daha o zamanlar müslüman olmakla şereflenmemiş olan Ebu Süfyan’ın hanımı Hind de, babasının ve amcasının intikamı için, Vahşî’ye mükâfat vâd etmişti.

Vahşî, Uhud’da taş arkasına pusuya girip, yalnız Hz. Hamza’yı gözetirdi. Hz. Hamza sekiz kâfiri öldürüp, saldırırken, Vahşî mızrağını atarak, onu şehit etti. Sonra, gidip durumu Hind’e haber verdi. Hind sevinip üzerindeki zinetlerin hepsini Vahşî’ye verdi. Daha da vereceğini söyledi.

Uhud savaşında Peygamberimiz birkaç kâfire bedduâ etmişti. “Vahşî’ye niçin lanet etmiyorsun” dediklerinde, buyurdu ki:

Mirac’da, Hamza ile Vahşî’yi kolkola, birlikte cennete girerlerken görmüştüm.

Hicretin sekizinci yılında, Mekke fethedildiği gün, Vahşî, Mekke’den kaçtı. Bir zaman uzak yerlerde kaldı. Sonra pişman olup, Medine’de mescide gelip, selam verdi. Hz. Rasûlu’llâh salla’llâhu aleyhi ve sellem  efendimiz selamını aldı. Vahşî dedi ki:

– Ya Rasûlu’llâh! Bir kimse Allaha ve Rasulüne düşmanlık yapsa, en kötü, en çirkin günah işlese, sonra pişman olup temiz iman etse, Rasûlu’llâhı canından çok seven biri olarak, huzuruna gelse, bunun cezası nedir?

Hz. Rasûlu’llâh salla’llâhu aleyhi ve sellem efendimiz buyurdu ki:

– İman eden, pişman olan affolur. Bizim kardeşimiz olur.

– Ya Rasûlu’llâh! Ben iman ettim. Pişman oldum. Allah  Teâlâ’yı ve Onun Resulünü herşeyden çok seviyorum. Ben Vahşî’yim.

Hz. Rasûlu’llâh salla’llâhu aleyhi ve sellem efendimiz, Vahşî adını işitince, Hz. Hamza’nın şehit edilmiş hâli gözünün önüne geldi. Ağlamaya başladı.

Vahşî, öldürüleceğini anlayarak kapıya yürüdü. Ashab-ı kiram kılıçlarına sarılmış, işaret bekliyordu. Vahşî,

“Son nefesimi alıyorum” derken,

Herkes, “Öldürün!” emrini beklerken, Hz. Rasûlu’llâh salla’llâhu aleyhi ve sellem efendimiz buyurdu ki:

– Kardeşinizi çağırınız!

Kardeş sözünü işitince, saygı ile çağırdılar. Peygamber efendimiz Vahşî’ye, “affolunduğunu” müjdeleyerek buyurdu ki:

– Fakat, seni görünce dayanamıyorum, elimde olmadan üzülüyorum…..

 

geceye katran çal..

acıya hüsran…

ah…edersem tutmasın elim…

tutulsun dilim…

ey kemankeş! durma vur…

nasılsa bu sîne vurgun…

nûru düşsün düşlerin, kor olsun…

seni görmesin, kör olsun…

taş bassın yerime dedi gönlüne…

emri olur, başım gözüm üstüne…

bakmasın demiş bir daha yüzüme…

emri olur, inansın bu sözüme…

almasın demiş adımı diline…

vay ben ölem atın toprak üstüme…

 

Hz. Vahşi müslüman olmuştu ama peygamber efendimizle yüz yüze gelemiyordu… Amcasını şehit etmişti. Nasıl bakardı yüzüne! Mahcup, başı önünde yaşadı. Medine’den gitti. Bir daha gelemedi.

Öyle bir amel işlemem lazım ki beni affetsin, yüzüne bakabilsem derdi…

Ve bir gün peygamber olduğunu iddia eden Müseyleme adında birine karşı savaşa çıkılıyordu… Vahşi (radıya’llâhu anh.) ”onu ben öldürmeliyim böylece Hz. Rasûlu’llâh salla’llâhu aleyhi ve selleme karşı mahçupluğum kalmaz ”diye düşünüyordu… Bu savaş çıktığında Peygamberimiz(salla’llâhu aleyhi ve sellem) dünyadan ayrılmıştı…

Nihayet sefere çıkılmıştı. Hiç kimsenin yaklaşamadığı Müseyleme’ye Vahşi çok yaklaşmıştı…

Sahabeler ‘Vahşi biraz geri gel’ diyorlardı… Ama Vahşi Onu öldürmeye kararlıydı…

Müseyleme’ye bir hayli yaklaştı ve mızrağını fırlattı… Müseyleme bir anda yere düştü…

Hz.Vahşi sevinmeye başladı;

Vurdum Onu…Vurdum onu…artık peygamberimi görebilecem…o gül yüzü görebilecem diye seviniyordu…

Bir anda ; ‘gördüm onu ‘ diye haykırıp yere düştü…

Sahabeler başına toplandılar ‘kimi gördün, Vahşi’ diyorlardı…

Vahşi de ses yok…

Bir zaman sonra vahşi kendine geldi ve koşmaya başladı… Bir yandan da ‘gördüm onu o gül yüzü gördüm’ diye haykırıyordu… Sahabelerde arkasından koşuyor ‘nereye ya Vahşi’ diyorlardı…

Bir an durdu…

‘Peygamberimizi gördüm …O gül yüzü gördüm…yanında da…yanında da amcası Hamza vardı…bana tebessüm ettiler..beni affetmiş ‘dedi…

Koşup Medine’ye gitmek istiyordu… bir an önce kabrine gitmek istiyordu…hıçkıra hıçkıra ağlıyor ve Medine’ye koşuyordu…

Evet gelmişti artık kabrin önüne… içeri girdi ve ‘artık o gül yüze bakabileceğimdedi..

Ağlıyordu… hemde ne ağlama…arkadaşları onu yalnız bırakmışlardı…

Vahşi kabrine bile giremezdi… ‘O gül yüze layık olmadan giremem’ derdi…

artık layıktı… bakabilecekti yüzüne…

BAŞA DÖN

 

Reklamlar

yorum

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s