HZ. HATİCE RADİYALLÂHU ANHA NEYİ BİLİYORDU?

Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellemin nübüvvet ışığı parlamadan ondaki cevheri bir kadın nasıl bilebilirdi?

Evet, bir kadın bildi. Engin duygularla son nebiyi bulacak ve destek olacak onu âlemlere hazırlayacaktı. Bu güzide kadın Mekke’nin asîl ve zengin dulu Hz. Hatice radiyallâhu anha idi.

Şüphesiz, bu devirde Mekke’de, bir ruh hali hüküm sürüyordu. Mekkeliler, Hazreti İsmail’in evladından bir nebi gelmesini bekliyorlardı.

Hz. Hatice ise gönlünde bu nebiye eş olmak emelini taşıyor ve Hazreti Muhammed sallallâhü aleyhi ve sellemi gönderilecek olan rasül olarak görüyordu. Bu hissini apaçık ona ifadede etmişti. Ancak Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellem kendisinin nasıl olabilirliğini itiraf ederdi.

Ne var ki, bu evlilik oldu. Sonra onların hayatı birdenbire değişti. Cemiyetten ve muhitten bir uzaklaşma oldu. Hira Dağı’ndaki vahiy inmesi ile neticelenecek olan inzivalarla karışık hayat başladı. On beş sene bu inzivaya manevî ve zihnî bir oluşuma alt yapıyı oluşturacaktı.

O devrin putperest örf ve âdeti, Kâbe’de putların içtima salonu veya asil ailelerin politika sahnesiydi. Dinî hayat ise kabileler arası bir putlar mücadelesinden başka bir şey değildi. Fakat asil Mekke ailelerinden bazıları, bu karmakarışık putperestlikten fazla olarak, hatırasını gururla muhafaza ettikleri uzak ataları Hz. İsmail aleyhisselâmdan yansımış bulunan belirsiz bir tevhid inancını haniflik içinde devam ediyorlardı. Bu devirde, Hz. İbrahim aleyhisselâmın dini, Hanif denilen bazı kimselerin indinde daha saf bir şekilde yaşıyordu. Bu “Hanifler” o araştırıcı adamlardı ki, putlardan şüphe ederler ve bir olan Allah’a taparlardı. Fakat bu zahitlerin mistik hayatında, hususî dinî merasim ve usul yok denecek kadar azalmıştı.

Hanifler, sadece bazı mahallerde, zamanlarıyla münasebetlerini bütün bütüne kesmemek şartıyla, inzivaya çekilmekteydiler. Onlar mistik kaide olarak zühdü ve namazı tatbik ederlerdi.

Haniflerin mistik ibadetleri ne Hıristiyanlığa ne de Museviliğe yöneliyordu. Sadece, ferdî basit bir disiplinleri vardı.

Bizim burada soracağımız soru;

 Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellemin on beş senelik inzivalarla süslü hayatı hakkında bildiklerimiz nelerdir?

Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellemin ailevî hayatına ait bazı biyografik teferruat müstesna, bu devrede O’nun manevî yapısının teşekkülüne ait bilgiler yok gibidir.

Kur’ân-ı Kerim, Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellemin o zamanki manevî şartlarını şöylece çiziyor:

“Sana bu kitabın vahiy olunacağını beklemiyor, ummuyordun. Bu ancak Rabbinden bir rahmettir.”

Modern tarihçilerin hayretini mucip olan bir husus olarak nübüvvetten önceki bu dönemin gelecekle olacak psikolojik bağı bulunan inzivası hakkında niçin az bilgi vardır. Çünkü Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellem bu on beş sene zarfında Hira Dağı’nda çekildiği inzivalarında, insanlarının dikkatinden ve içtimai hayattan uzaklaşmıştı.

Ancak geleceğini gören Hz. Hatice radiyallâhu anha hangi bilgi ile Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve selleme yönelmiş ve ona sonsuz desteği sağlamıştı. Ona destek verecek kadın bu bilgiyi nereden biliyordu.

Cevap hazırdır. 

KADINLAR BİLİR.

Hanif olan Hz. Hatice radiyallâhu anha sezgileri ile Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellemdeki güzelliği ve farklılığını çözmüştü.

Evlilik hayata geçirilmiş ve saadetli yuva artık insanlığa en büyük hizmete hazırlanıyordu. Hazreti Hatice radiyallâhü anha, Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellemi ara sıra kendisinden uzaklaştıran bu inzivalara canı sıkılmıyordu. Diğer meraklı ve ukalâ kadınlar gibi başına dikilip konuşmalarıyla ve hareketleriyle düşüncelerinden ayırıp, huzurunu kaçırmıyordu. Bilâkis evde bulunduğu sırada elinden geldiği kadar muhtaç olduğu sükûnet ve riayeti sağlıyordu.

Hirâ’ya gidince de onu uzaktan takip ediyor, onu hiçbir surette rahatsız etmeden her ihtimale karşı kendisini korumak maksadıyla adamlarından birini gönderiyordu. Sonuçta “Hira” mağarasında ilâhi vahiy geldi.

Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellem, fecrin alaca karanlığında evine koştu.

Rengi değişmiş, bütün vücudu korkudan titremekte idi.

Zevcesinin hücresine girince kendini emniyette hissetti. Şahit olduğu hâdiseyi titrek bir sesle Hz. Hatice’ye anlattı.

Acaba rüyada mı sayıklıyor?

Yahut çıldırdı mı?

Hz. Muhammed’in bu manzarası, Hz. Hatice’nin kalbindeki en derin annelik duygularını uyandırdı. Kocasını bağrına basarak itimad ve iman dolu bir sesle dedi ki:

“Ey, Ebulkasım, Allah Teâlâ bizi gözetir. Bu müjdeye sevin ve sebat et. Amcaoğlu, Hatice’nin canını elinde tutanın hakkı için ben senin ümmetin nebisi olduğunu ümit ediyorum. Allah seni asla utandırmayacaktır. Sen ailene bağlısın, doğru sözlüsün, misafiri tutar ve ağırlarsın, felâketlere karşı yardımcısın”.

Hazret-i Muhammed’in korkusu yok olmuş, yüzü parlamıştı.

Hz. Hatice radiyallâhü anha, bir annenin yegâne evlâdına yaptığı gibi ninni söyler gibi tatlı sesiyle yatağının etrafına güzel pembe rüyalar serpiyor, sakin ve rahat bir uykuya dalınca gözlerini bir an üzerinde tutuyor, sevgi ve tazim dolu kalbi çarparak, yavaşça hücreden çıkıyor, kapıya varınca tenha sokağa fırlayarak amcasının oğlu Varaka Bin Nevfel‘in yanına koştu.

İhtiyar Varaka, Hatice’nin sözlerini duyunca titredi. Bitkin, dermansız vücudunu bir canlılık kapladı. Silkinerek coşkunlukla konuşmağa başladı:

“Varakanın canını elinde tutanın hakkı için, eğer bana hakikati söyledinse, Ey Hatice, Muhammed’e gelen daha evvel Musa ve İsa’ya gelmiş olan vahyi ilâhidir. Muhakkak ki, o bu ümmetin rasülüdür, ona söyle, sebat etsin.”

Hz. Hatice, ihtiyarın daha fazla konuşmasını beklemeden ve sözlerinin bir kelimesini tekrar ettirmeden müjdeyi hemen kocasına ulaştırmak için evine koştu. Fakat Hz. Muhammed’i bıraktığı gibi uykuda buldu. Uyandırıp uykusunu bozmaktansa, başının ucunda oturup beklemeyi tercih etti.

Aradan çok zaman geçmeden Hazret-i Muhammed yatağında çırpınmağa, nefesi ağırlaşmağa, alnından su gibi ter akmağa başladı. Bu hali epeyce sürdü. Görünmeyen bir muhatabı dinliyor gibi hali vardı.

Hz. Hatice, onu kolları arasına alarak Varaka Bin Nevfel’den işittiklerini nakletti. Hz. Muhammed, minnet ve şükran ifade eden nazarlarla Hatice’ye uzunca baktıktan sonra dönüp yatağına bir göz attı ve teessür içinde:

“Ey Hatice dedi. Uyku ve istirahat devri artık geçti. Cebrail Aleyhisselâm bana insanları hak dinine, Allah’a ibadete davet emrini getirdi, ama kimi davet edeceğim? Kim icabet edecek?”

Hz. Hatice, heyecan ve imanla haykırdı:

“Ben icabet edeceğim, Ey Muhammed!

Herkesten, her insandan evvel beni davet et. İşte ben, sana inanarak Müslüman oldum. Allah Teâlâ’nın rasülü olduğunu tasdik ediyor, inandığın Allah Teâlâ’ya inanıyorum.”

Büyük bir huzur ve rahatlık içinde onu tebrik etti. Sonra isteği üzerine Varaka’nın yanına gitti. Varaka, Hz. Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellemi görür görmez haykırdı:

“Bana can veren Allah Teâlâ’ya yemin ederim ki sen bu
milletin nebisisin. Kavmin tarafından yalanlanacak, eziyet görecek, memleketinden çıkarılacaksın, onlara karşı savaşacaksın. O güne yetişsem Allah Teâlâ bilir onun uğrunda nasıl savaşacağım!”

Sonra başını ona yaklaştırdı. Hazret-i Muhammed de onu boynundan öptü.

Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellem sordu:

“Beni yurdumdan çıkaracaklar mı?”

Varaka cevap verdi:

“Evet, senin gibi, bütün risâlet sahipleri düşmanlık görmüştür. Keşke o günde genç olsam… Keşke o gün sağ olsam…”

Kocasına bağlı ve getirdiği hak dinine ilk inanan Hz. Hatice radiyallâhü anha bu çetin mücadelede onun yanında yer almış, elinden geldiği kadar yardımına koşmuştu.

Resulü Ekrem’in Kureyş’ten gördüğü eza ve cefadan mustarip olarak eve dönüşünde vefakâr eşi onu teselli ediyor, maneviyatını yükseltiyordu.

Bu hal senelerce devam etmişti.

Kureyş müşrikleri, aldıkları bir kararla Haşim ve Abdülmuttalib oğullarını Mekke haricinde bulunan Ebu talip semtine sürülmüş, orada âdeta sürgün hayatı geçirmek zorunda bırakılmıştı. Bu kararı ihtiva eden sahife Kâbe’ye müşrikleri Hazret-i Muhammed’in taraftarlarına ve yakınlarına karşı iktisadî abluka tatbik etmişler, onlarla her türlü münasebeti kesmişlerdi.

Resulü Ekrem, Mekke’den ayrılıp Ebu Talib semtine gidince Hz. Hatice radiyallâhü anha hiç tereddüt etmeden onunla beraber gitmiş, gençliğinin birçok tatlı hatıralarını sinesinde toplayan çok sevdiği aile evini terk etmişti.

Yaşı bir hayli ilerleyen Hazret-i Hatice, kaybettiği evlâtlarının acısı üzerine başlarına gelen bu yeni felâket onu bir hayli yıpratmıştı.

Ebutalib’in semtinde Mekke’den uzakta üç sene kalmıştı. Bu ızdırap yılları içinde kocası Hz. Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellem ve arkadaşlarıyla beraber birçok sıkıntı ve alışamadığı mahrumiyetlere katlanmıştı.

Yaşı altmışı geçtiği halde, silâh, para ve sayı itibarı ile kendisinden üstün bir düşmanla mücadele eden: kocasının yanında bulunmak için sağlığından fedakârlık yaparak üstün bir gayret sarf ediyordu.

Kuvvetli bir imanın ve sarsılmayan bir azmin karşısında Kureyş’in muhasara, abluka ve boykotları bir başarısızlıkla neticelenmiş, Hz. Muhammed’in Mekke’deki evine dönme zamanı gelmişti.

Hazret-i Hatice güçlükle ve üstün bir kuvvet sarf ederek rahat döşeğine avdet eder etmez hastalanmıştı.

Yorgunluk, sürüldükleri yerde mâruz kaldıklara baskı, zulüm ve mahrumiyet altmış beş yaşındayken en son gücünü tüketmişti.

Yatağa düşen Hz. Hatice radiyallâhü anha son günlerini yaşıyordu artık. Nihayet gece gündüz başucundan ayrılmayan sevgili eşi Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellemin kolları arasında ruhunu teslim etti…

Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellem etrafına bakınca ona ilk inanan, dâvasında destek olan mübarek zevcesinin vefatından sonra evin bomboş ve kasvetli olduğunu, Mekke’nin onun göçmesinden sonra oturulacak bir yer olmaktan çıktığını gördü:

Hz. Hatice’nin vefat ettiği ve “Hüzün Yılı” adı verilen o senede Hz. Muhammed’in karşılaştığı müşküller ve üzüntüler son haddini bulmuştu.

Seneler geçti ve İslâm muzaffer oldu.

Ve Muhammed’in evi de bir gün şu hâdiseye şahit olacaktı. ,

Hz. Aişe radiyallâhü anha gençlik ve güzelliğine, kocası Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellemin sevgisine güveniyor. Fakat kendinden önce Hz. Muhammed’in kalbine girerek hayatının son anına kadar o kalbi kendine hasreden ve orada işgal ettiği yeri ölümünden sonra da muhafaza eyleyen Hatice’yi kıskanıyordu. Günün birinde Hâle — Hz. Hatice’nin kızkardeşi— ziyaret kastiyle Medine’ye geliyor. Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellemin evinin içinde Hâle’nin —göçen sevgilisinin sesine benzeyen— sesini işiterek kalbi çarpıyor ve:

“Ey Allahım, bu Hâle’dir.”

Diye haykırdı. Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellemin halinden sinirlenen Hz. Aişe kendine hâkim olamayarak:

“UZUN YILLARIN YIPRATTIĞI KUREYŞLİ BİR KOCAKARIYI ANIYORSUN, HÂLBUKİ ALLAH TEÂLÂ ONUN YERİNE DAHA İYİSİNİ VERMİŞTİR.”

Diye, sitem edince mübarek çehresi değişen Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellemden şu cevabı alıyor:

“VALLAHİ, CENABI HAK, BANA ONUN YERİNE DAHA İYİSİNİ VERMEDİ.

İNSANLAR KÂFİRKEN O BANA İNANDI, İNSANLAR BENİ YALANLARKEN O TASDİK ETTİ.

İNSANLAR BENİ HER ŞEYDEN MAHRUM EDERKEN, O SERVETİYLE YARDIM ETTİ.

VE CENABI HAK, KADINLAR ARASINDA YALNIZ ONDAN BANA EVLÂD İHSAN ETTİ.”

Ve bu sözler karşısında Hz. Aişe radiyallâhü anha iradesini zapt ederken kendi kendine hitap ediyor:

“Vallahi bir daha ondan bahsetmeyeceğim!”

Hâlbuki daha önce ondan sık sık bahsetmekten kendini alamıyordu. Bir gün de hep onun lâfını ettiğini görünce:

“Sanki dünyada Hatice’den başka kadın yokmuş!”

Dedi. Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellemde buna karşılık:

“EVET, O VARDI, VARDI VE ONDAN EVLÂDIM DA OLMUŞTU”.

Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellem her koyun kesişinden sonra yanındakilere:

“Hatice’nin arkadaşlarına da verin”.

Buyurduğunu duyan Hazret-i Aişe, bunun için darılır gibi olmuş. Bunun üzerine Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellem de:

“ONUN SEVDİKLERİNİ BEN DE SEVİYORUM” karşılığını vermişti.

Mekke’nin fethedildiği gün oradan yol geçmesine rağmen Hazreti Hatice’yi unutmamış, bu ilk zevcesinin defnedildiği yakın bir yerde çadır kurup, oradan Mekke’nin fethini idare etmişti.

Hz. Hatice’den sonra İslâm dinine milyonlarca kadın girecektir. Fakat o, Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellemin hayatında Allah Teâlâ tarafından en mühim role seçilen ve ilk Müslüman kadın olarak kalacak ve —Müslüman olsun olmasın— tarihçiler Hz. Hatice’nin o rolünü anacaktır. Nitekim Batılı tarihçi Badey şöyle diyor:

“Hatice’nin sevdiği için evlendiği erkeğe olan itimadı, bugün yeryüzünde yaşayan insanlardan her yedi kişiden bir kişinin din olarak inandığı akidenin ilk merhalelerine bir itimad havası katıyordu”.

Margol Youth ise, Hz. Muhammed’in nübüvvet hayatını, Hz. Hatice radiyallâhü anha ile karşılaştığı ve Hatice’nin kendisine elini takdir ederek uzattığı günle tarihini başlatıyordu.

Nasıl ki aynı batılı tarihçi, Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellemin Medine’ye hicretinin tarihini Hazret-i Hatice’nin toprağa verildiğini ve Mekke’nin Hatice’siz kaldığı günle tesbit ediyordu.

Tek şahidi bizzat Rasûlüllah sallallâhü aleyhi ve sellemin kendisi olan nübüvvet, rasülün “Ben”inden müstakil objektif bir olay olarak ortaya çıkışında onun biricik desteği güzel annemiz Hz. Fatıma’nın annesi Hatice radiyallâhu anhadır.

Ey Allah Teâlâ’m kadını mükemmel yarattın. Ona verdiğin sezgi ve anlayışı erkeğe vermedin.

Ey güzeller güzeli annemiz, bizim için kıyamet günü şefaatçi olmanı diliyoruz.

Kasas, 86

Bkz: (BİNNEBİ, 2003) s. 61-66; bkz: (Aişe ABDURRAHMAN), s. 19-27

Kaynakça:

Aişe ABDURRAHMAN trc: Selami Münir YURDATAP Hz. Muhammed’in Mübarek Zevceleri [Kitap]. – İstanbul : [s.n.].

BİNNEBİ Malik Kur’an-ı Kerim Mucizesi [Kitap]. – İstanbul : Boğaziçi, 2003.

BAŞA DÖN

Reklamlar

yorum

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s