ONLAR GİBİ OLMADIM SAY

 

HERKES GİBİ ASLÂ SATMADIM SENİ

Nizamülmülk, ölüm haline gelince dedi ki:

Ya Rabbi, gidiyorum, elimde ancak hava var!

Ey yaratıcı!

Ey Rabbim, ben, senden bahseden kimi gördümse;

Ne çeşit konuşursa etsin, sözünü satın aldım, ona yardımda bulundum, ona dost oldum.

Seni satın almayı öğrendim, fakat bir gün olsun seni, kimseye satmadım.

Seni, bir hayli satın aldım ben, fakat herkes gibi aslâ satmadım seni.

Bunun hakkı için, sen dostu olmayanların dostusun.

Bana yardım et, son nefesimde satma beni!

Ya Rabbi,’ senden başka kimse olmayacak, öyle bir an gelecek. O anda bir soluk bana dost ol, yardım et!

Sh:378

HIRSIZIN BÖYLEYSE, SEN NE CÖMERTTİRSİN

Bir hırsız, zavallının birini tutup ellerini sıkıca bağladı, evine götürdü, kendisi kılıcını almaya gitti.

Kılıçla kafasını kesecekti ama tam o sıralarda hırsızın karısı, adama bir parçacık ekmek verdi.

Hırsız, kılıcım alıp gelince bir de baktı ki adamın elinde ekmek var.

“A adam olmayan kişi, bu ekmeği kim verdi sana?” dedi. Adam, “Kadın verdi” diye cevap verdi.

Hırsız bu cevabı duyunca dedi ki:

“Seni öldürmek bize haram oldu. Çünkü bizim ekmeğimizi yiyene kılıç çekemeyiz. Ekmeğimizi yiyenden canımızı esirgemeyiz.. hal böyleyken ben nasıl olur da onu öldürür, kanım dökerim?”

Ey beni yaratan, bu yola girdim gireli sofrandayım. Senin ekmeğini yiyip duruyorum.

Bir kimse, bir kimsenin ekmeğini yedi mi ona hakkı geçer, o da o hakka adamakıllı uyar!

Sense yüz binlerce cömertlik denizinin sahibisin., senin ekmeğini çok yedim., hukuk gözet!

Ey âlemlerin Rabbi, âcizim kanlara gömüldüm, karada gemi yüzdürdüm!

Elimi tut, feryadıma yetiş! Ne zamana kadar sinek gibi ellerimi başıma götürüp durayım?

Ey suçları bağışlayan, bana af dilemeyi öğreten Allah’ım, bunca yandım. Beni yakıp da ne yapacaksın, ne istersin benden?

Sıcaklığınla kanım kaynıyor.. Adamlıktan dışarı ne işler ettim., ört onları Yarabbi!

Ben, gafletle yüzlerce günah ettim, sen ise karşılık olarak yüzlerce rahmetlerde bulundun.

Padişahım, bu yoksul kula bak., kötülüklerimi gördüysen onlar, geldi geçti, onlara bakma da aczime, feryadıma bak!

Bilmedim, yanıldım., sen bağışla. Şu gönlüme, şu dertli canıma acı; affet!

Gözlerim açıktan ağlamıyor, yaş dökmüyorsa canım, gizlice ve iştiyakla zârı zârı ağlamada.

Ey yaradanım, iyilik de ettiysem kendime ettim, kötülük de ettiysem kendime!

Himmetteki kusurumu affet, hürmetsizliklerime ise bakma, onları mahveyle!

Kendime müptelâyım, senin de hayranınım.. iyiysem de şeninim, kötüysem de senin!

Sensiz eksiğim lütfet de bana bir bak; bak ki küle döneyim.

Bir kerecik şu kanlarla dolu gönlüme bak., bütün bu dertlerden, musibetlerden çek çıkar. Kurtar beni!

Bir kerecik “Benim adam olmayan kulum” desen kimsecikler izimin tozuna erişmez.

Ben kim oluyorum ki sana karşı adam olacak, adamlık taslayacağım. Senin adam olmayan kulun olayım, bu da yeter bana!

Nasıl olur da ben, senin yüzü kara kulunum diyebilirim? Ben senin köpeğine yüzü kara bir kul kesilmişim!

Allah’ım belimde senin kulluk kemerin.. Habeş kullar gibi dağınla dağlandım, senin kulun olduğuma işaretim var!

Senin yüzü kara kulun değilsem neden bu devlete erdim, neden makbul oldum ya? Sana yüzü kara bir kulum da ondan gönlüm aydın!

Kulluk işaretini taşıyan bu kulu satma.. kulağıma bir kulluk küpesinı tak!

Ey eşi, benzeri olmayan Rabbim, bu bir avuç topraktan ibaret yoksula lütfettiğin hil’atler, sırf senin iyiliğinin çok oluşundandır.

Allah’ım, ihsanından kimse ümit kesmez, mahrum kalmaz., kulağıma taktığın halka, bana vurduğun dağ ebediyen yeter., bunlar kâfidir bana!

Kimin yüreğinde derdin var da bu dertten hoşnut değilse neşe yüzü görmesin., o, senin adamın değildir!

Ey derdime derman olan Allah’ım, bana bir zerre dert ver., senin derdin olmazsa canım, ölür gider!

Kâfire küfür gerek, dindara din.. Attâr’ın gönlüne de derdinden bir zerre!

Yarabbi, benim Yarabbi deyişlerimi bilir, duyarsın; geceleri çektiğim yaslarda benimle berabersin.

Yaşım haddi aştı., bana bir neşe, bir sevinç gönder. Karanlıklar içindeyim, bir nur yolla!

Bu yasta sen yardımcım ol. Kimsem yok; elimden sen tut!

Bana Müslümanlık nurundan lezzet ver., karanlıklara uyan nefsimi yok et!

Bir gölge içinde kaybolmuş bir zerreciğim .Varlıktan bir sermayem yok!

O güneşe benzer tapıdan istemekteyim. Belki o ziyadan bana da birazcık kudret gelir de;

Başı dönmüş zerre gibi sıçrar, el çırpar, neşelenirim!

Artık buradan çıkayım. Önümdeki o aydınlık âleme dalayım..

Canım dudağıma gelmedikçe ne çeşit olursa olsun, bir gönlüm vardı, bana yoldaşlık ederdi.

Fakat can verirken senden başka kimsem yok. Son nefeste canıma sen yoldaş ol!

Yerim, benden halı kalınca yoldaşım olmazsa vay bana!

Ümidim var, elbette bana yoldaşlık edersin. Dilersen gücün yeter buna Allah’ım!

Sh:33-36

BEN BEN DEME DE BENİM GİBİ OLMA

Yüce Allah, Hz. Musa’ya gizlice dedi ki: İblisten de gizli birşey öğren.

Hz. Musa yolda İblis i görünce İblisten bir gizli şey, bir işaret öğrenmek istedi.

İblis dedi ki: Daima şu sözü hatırında tut; ben ben deme de benim gibi olma!!

Sende bir kıl ucu kadar bile varlık, benlik olursa kâfirsin; sende kulluk yoktur!

Yolun sonu, muradsızlıktadır; erin şöhreti, adının kötüye çıkmasındadır!

Çünkü bu yolda murada erdin mi derhal o anda sende yüzlerce varlık, benlik baş gösterir!

s:256

Kaynak. FERIDÜDDİN ATTAR, Mantıkut-tayr- Kuş Dili, Türkçesi:  Yaşar Keçeci, Kırkambar, 1998, İstanbul

KÖPEK KADAR OLSAM

Bir şeyhin yanında bir pis köpek vardı; şeyh, o köpekten hiç çekinmez, dokunmasın diye eteğini toplamazdı.

Birisi, ey temiz ve ulu kişi dedi: neden bu köpekten çekinmiyorsun?

Şeyh dedi ki; Bu köpeğin dışı pis; hâlbuki benim içimdeki pislik görünmüyor.

Onun dışında bulunup görünen pislik bu yoksulun içindedir ve gizlidir.

İçim, köpeğin dışı gibi pis olduktan sonra niçin ondan kaçayım? O da benimle eş!

Pek ehemmiyetsiz birşey bile mademki yolunu kesiyor; ister dağ olsun, ister saman çöpü; hepsi bir!

s:257

 

  

KILAVUZUM OL, YOLUMU YİTİRDİM; BANA DEVLET VER.

 

Canım, boş şeylere bulaştı., bu bulaşıklığa gücüm yok!

Ya beni bu pislikten kurtar, temizle; yahut da kanımı dök, beni toprak et gitsin.

Halk, senden korkar; bense kendimden korkarım. Çünkü senden iyilik gördüm, kendimden kötülük.

Bir ölüyüm ben, yeryüzünde yürüyüp gidiyorum. Ey can bağışlayan yüce Allah’ım, canımı dirilt!

Mümin de, kâfir de hep kanlara bulanmış.. ya başları yüce, ya baş aşağı düşmüş, kahrolmuşlar.

Lütfedip de çağırdın mı işte yücelik; kahredip de kovdun mu işte perişanlık, düşkünlük!

Padişahım, gönlüm kanlara bulanmış, tepeden tırnağa kadar felek gibi başım dönmede!

Sözüm, özüm gece gündüz seninle., bir an bile senden aylak değilim., hep seni arıyor, seni istiyorum.

Âdeta seninle komşuyum ben, sen, güneş gibisin, ben de gölgeye benziyorum.

Ey sermayesizlere sermayeler veren, lûtuflar eden Allah’ım, ne olur komşu hakkını gözetsen!

Gönlüm dertlerle, canım pişmanlıklarla dolu.. Arzunla bulut gibi ağlıyor, göz yaşı döküyorum.

Derdimi söylesem mecalsiz bir hale gelirim.. derdimi arzetmeme de imkân yok!

Kılavuzum ol., yolumu yitirdim; bana devlet ver., vakitsiz gelip çattım!

Senin civarında kime devlet, yar olduysa o, kendinden bezdi., sende kendini kaybetti!

Ümitsiz değilim, kararım yok., ümidim şu: Belki yüz binlerce kişinin içinde beni tutar, bana lütfedip verirsin, olur ya!

S: 31-32

 

GÜCÜN YETMEZ Mİ?

Bir aziz dedi ki. Yarın tek yaratıcı olan Rabbim mahşer sahrasında benden sorar;

“Ey aziz kişi, geldiğin yerden ne getirdin” derse derim ki:

“Ya Rabbi, zindandan ne getireyim?”

Talihim döndü. Musibetlere boğuldum, zindandan çıkıp gelmişim; başımı, ayağımı kaybetmişim; hayran bir haldeyim.

Avucumda yel, eşiğine toprak oldum; senin yolunda zindanlara düşmüş bir kulum.

Şunu hayal ediyorum: Beni atmaz, lütuf giysileri giydirir, donatırsın!

Bütün bu pisliklerden arıtır, müslümanlıkta başımı yüceltir, beni topraklardan kaldırırsın!

Vücudum, toprak ve kerpiç içine gizlendi mi iyi, kötü ne yaptıysa hepsinden geçersin.

Beni, hiçbir güçlük çekmeden yarattın ya… yine öylece bağışlayıverirsin. Buna da gücün yeter!

Sh:377

 

NEDEN KORKUYORSUN?

Müfsit bir adam günahlar işleyerek öldü gitti. Tabutunu yola çıkardılar.

Bir zahit görünce o fesatçı herifin namazını kılmamak için hemen oradan savuştu.

Geceleyin rüyasında o kötü adamı cennete girmiş gördü; yüzü güneş gibi parlıyordu.

Zahit, ona dedi ki:

A kişi, bu makamı nereden buldun?

Sen dünyada durdukça günah edip durdun; tepeden tırnağa kadar kötülüklere bulandın.

O adam cevap verdi:

Sen, ölümü görünce bana acımadın ya; işte Allah, senin bu merhametsizliğine karşı bana merhamet etti!

Şu aşk, oyununa bak; ne hikmetler meydana getiriyor. Birisi inkâr ediyor, Allah ise merhamet edip bağışlıyor.

Onun hikmeti, kuzgun kanadı gibi kapkaranlık gecede çocuğun birini, elinde mum olduğu halde yola çıkarıyor.

Arkasından da, hadi tez git, o mumu söndür diye bir rüzgar yolluyor. Mum sönüyor, çocuk mahzun oluyor,

Derken çocuğu yolda tutup, a bihaber, neden mumu söndürdün diyor da

Bu yüzden de çocuğu hesap günü yüzlerce lûtuflarla esirgiyor, ona ihsanlarda bulunuyor!

Herkes namaza, niyaza koyulsaydı âşıklığın, hikmetine sığmaması lâzım gelirdi.

Halbuki bu durumda hikmeti tamamlanmaz, noksan kalırdı. Kısaca bu işi, böyle oldu işte!

Yolunda yüz binlerce hikmet vardır. Bir damlanın bile rahmet denizinden payı var.

Oğul, bu yedi pergel, senin için dönüp duruyor, senin için iş görüyor.

Melekler de senin için ibadet ediyorlar. Cennetle cehennem, senin lütuf ve kahrının yansıması.

Meleklerin hepsi sana secde etmiştir. Parça ve bütün, senin varlığında boğulmuştur.

Kendini pek o kadar hor görme; senden ilerde hiç bir mahlûk yoktur ve olamaz da.

Senin cismin parçadır; canın da bütünün bütünü. Öyle horluğa düşüp kendini tamamıyle horlayarak güçsüz bir hale getirme!

Bütünün parladı, cüzün zuhura geldi. Canın açığa çıktı, âzan meydana geldi.

Ten, candan ayrı değildir, onun parçasından bir uzuvdur.

Tek olan Allah’ın şu birlik yolunda sayı olmadığından ta ebede kadar parça, bütün sözleri boş laftır. Böyle sözler söylemek caiz değildir.

Üstünde, hasretini artırmak üzere sana rahmet saçmak için yüz binlerce rahmet bulutu vardır.

Bütünün yücelme zamanı gelince bütüne ait elbiseler, hep senin içindir.

Bunca melek neler yaptı, ne ibadette bulunduysa hep senin için yapmış, hep senin için ibadette bulunmuştur.

Allah, onların bütün ibadetlerini ebedî olarak sana bağışlayacak, o ibadetlerin sevabını sana verecektir.

S: 161-163

 

 

MELEKLERİN İBADETLERİNİN KIYAMETTE İNSANLARA VERİLMESİ

Abbâse dedi ki: Kıyamet günü korkudan herkes birbirine düşünce Bir an içinde isyankar ve gafillerin yüzleri, günahlarından dolayı kararır.

Ellerinde bir sermaye olmayanlar şaşırıp kalırlar. Herkes bir çeşit perişanlığa düşer.

Allah, yeryüzünden ta dokuz kat göklere kadar bütün genişliği dolduran meleklerin yüz binlerce yıllık ibadetlerini tamamen alır da lütfuyla bu bir avuç toprağın başına atar!

Meleklerden bir sestir kopar: Yarabbi, bu kavim, neden bizim yolumuzu kesiyor, neden bizi mahrum ediyor?

Yüce Allah der ki:

Ey melekler, size bu ibadetten ne bir kâr gelir, ne bir zarar!

Fakat ibadet, topraktan yaratılanların işine yarar. Ekmek, her zaman aç kişiye gerektir.

S: 163

HZ İSA aleyhisselâmın ÖLÜMDEN KORKMASI

Meryem oğlu İsa aleyhisselâm, neşeli bir peygamber olduğu halde ölümünü hatırlayınca

O kadar neşesi gider, yüreğine öyle bir korku düşerdi ki

Oturduğu yer bile teriyle ıslanırdı. O ter, tepeden tırnağa kadar onu kanlara bulardı!

s:210

BELKİ

Yüce bir er, Mecnun’u gördü; dertli dertli yoldaki topraklan karışştırıp duruyordu.

“Ey Mecnun, böyle ne arıyorsun? “dedi. Mecnun,

“Leylâ’mı arayıp duruyorum” diye cevap verdi.

Adam dedi ki:

“Leylâ, topraklarda ne gezer? Hiç öyle tertemiz inci, yoldaki topraklarda bulunur mu?”

“Mecnun, ben neresi olursa olsun arayayım da belki bir an gelir, onu bir yerde buluveririm,” dedi.

S:282

AÇIK KAPI

Kendinden haberi olmayanın biri, Allah’a yalvarıyor ‘Ya Rabbi, lütfet de bana bir kapı aç” diyordu.

Tesadüfen Rabia da orada oturuyordu. Dedi ki:

A gafil, bu kapı ne vakit kapalıydı ki?

S:285

HER AN BENİ BEĞENSELER NE ÇIKAR?

Mecnun dedi ki:

Bütün yeryüzündekiler, her an bana aferin deseler, her an beni beğenseler ne çıkar?

Ben kimsenin takdirini istemem. Bana övgü, Leylâ’nın sövüp saymasıdır, bu yeter bana!

Onun bir sövmesi, yüzlerce övgüden daha hoştur. Onun adı, âlem saltanatından daha iyidir!

Ey aziz, sana yolumu yordamımı söyledim işte. Hor görsende ne çıkar ki?

Yücelik kıvılcımı çaktı mı bütün canları, kökünden yaktı yandırdı mı…

Can, yüzlerce elemle yanıp giderse ne olur ki? Yanıp gittikten sonra yüceliğin ne faydası var, horluğun ne zararı?

Kuşlar, o yanıp yakılan çaresizler, bu sefer dile gelip dediler ki: Canımızı, yanıp tutuşan ateşe atmaya hazırız biz.

Hiç pervane, ateşten bıkar mı? Onun huzuru ateştedir zaten.

Sevgiliye kavuşamazsak da hiç olmazsa yanarız. İşte bu da bir iştirl

Bu makama erişmemiz mümkün değilse bile geri dönmeyi gönlümüz istemiyor!

s:344

DERTLER İÇİNDE MAHPUSTUR İSMAİL

Dindar pak birisi dedi ki: Tam otuzyıldır, öyle bir ömür sürüp duruyorum ki!

Babası, İsmail’in başını keseceği zaman İsmail, nasıl dertlere dalmış kaybolmuşsa ben de öyle dertlere dalmış gitmişim.

Bütün ömrü, İsmail’in o anı gibi geçen kişi ne haldedir, nasıldır? İşte ben o haldeyim, öyleyim!

Dertler içinde mahpusum. Ömrümü nasıl geçiriyorum, gecem gündüzüm nasıl gelip geçiyor? Kim bilecek?

Bazen mum gibi bekliyorum, yanıp duruyorum. Bazen ilkbahar bulutu gibi ağlıyorum.

Sen, mumun ışığını görüyorsun; hâlâ ama başındaki ateşi görmüyorum ki.

Birisine uzaktan bakan, gönlüne nerden yol bulacak, içinde ne var, nereden bilecek?

Top oynayanın ayağına bağlı top gibi hiçbir yerde Karârım yok: ne başımı fark ediyorum, ne ayağımı!

Varlığımdan hiçbir fayda elde etmedim. Ne yaptıysam, ne söylediysem hepsi hiç!

Yazıklar olsun! Kimse bana yardım etmiyor. Bu işsizlikle ömrüm ziyan oldu gitti!

Kudret elimdeyken ne fayda. Hiçbir şey bilmedim, öğrenmedim. Bilip öğrenince de kudretim kalmadı, bittim!

Şimdi kendime acizlikten, çaresizlikten, dertlere düşmekten başka bir çare bilmiyorum.

s:372-373

KİRLERİMİZİ TEMİZLEDİĞİ HALDE GÖSTERMEYEN RABBİM

Ebu Saîdi Mihne hamamda yıkanıyordu. Yıkayan tellâk, acemi bir adamdı.

Şeyh’i keselerken bütün kirlerini kollarına sürüp önüne yığıyordu.

Bir aralık Şeyh’e dedi ki: Âlemde erlik nedir? Söyle ey temiz adam!

Şeyh cevap verdi:

Kirleri gizleyip sahibine göstermemek. Halkın gözü önüne yığmamak!

Bu cevap, pek büyük bir cevaptı. Tellâk, derhal Şeyh’in ayaklarına kapandı.

Bilgisizliğini kabul etti, tövbe etti. Şeyh de bu işten hoşlandı.

Ey bizi yaratan, besleyip yetiştiren, bize nimetler veren Allah’ım!

Ey padişah, ey kulların işlerini yapan, onlara keremlerde bulunan!

Bütün âlem halkının erliği, kerem ve lütfü, senin ihsan denizinden bir çiğ tanesidir.

Zatıyla mutlak olarak kalıcı olan sensin. Keremin, lütfün övülemez, anlatılmaz!

Bizim kirliliğimizden, utanmazlığımızdan geç; kirliliğimizi gözümüzün önüne getirme; yüzümüze vurma!

S:381

AHLARIMLA AHIM

Yol kılavuzu bir pir, bir yolda bir bölük meleğe rastladı.

Önlerinde bir avuç ayan tam geçer akçe vardı… hepsi de bu paraları, birbirlerinden kapışmaktaydılar.

Pir, onlara bu hali sordu, bu paralar nedir, anlatın bana, dedi.

Kuş şeklindeki bir melek dedi ki:

Ey yol piri, buradan bir dertli geçiyordu.

Ta gönlünden tertemiz bir ah çekip gitti. Toprağa sıcak gözyaşları döküp yürüdü.

Şimdi biz o sıcak gözyaşıyla o soğuk ahı alıyor, birbirimizden bu yoldaki akçeleri kapmaya çalışıyoruz!

Ya Rabbi, bir hayli ah ediyor, bir hayli gözyaşları döküyorum. Hiçbir şeyim yoksa bile elimde bunlar var.

Madem ki burada gözyaşıyla ah geçiyor, bu kulda da o değerli şey var işte.

Ahla can evimi arıt, sonra da gözyaşlarımla amellerimin defterini yıka.

Bana yol göster, amellerimin defterimi arıt… gönül levhimden iki âleme ait ne varsa, hepsini sil.

Gönlümde sonsuz dertler var, canım varsa bile senden utanıyor.

Ömrümü dertle, gamla bitirdim… keşke daha böyle yüz ömrüm olsa da

Hepsini senin derdinle tüketsem… her an yeni bir derde giriftar olsam!

Yüzlerce eziyetlere düştüm, elden çıktım. Ey elimden tutanım, sen tut benim elimden!

Ayağım bağlı… kuyuda, zindanda kalmışım… Böyle bir yerde senden başka kim benim elimden tutar?

Hem bu zindanın malı olan gönlüm, kötülüklere bulaştı, hem mihnetler çeken tenim yıprandı bitti !

Yola pek pis, pek kirli girdim ama affet, hapisten kurtuldum, zindandan çıktım, ne yapayım?

Sh:375-76

FARE YÜZLÜ PARACI

Hakikatten haberi olmayan birisinin bir küp altını vardı. Ölünce o altın bir yerde saklı kaldı.

Bir yıl sonra oğlu, rüyada babasını gördü. Yüzü fareye dönmüştü. Gözleri yaşlıydı.

İçine altın doldurduğu küpü koyduğu yere varmış, orasının etrafında fare gibi hızlı hızlı dönüp duruyordu.

Oğlu dedi ki: Babama “buraya niçin geldin? Anlatsana”. dedim.

Bana, şuraya para koymuştum., bilmem kimse buldu mu diye cevap verdi.

Dedim ki: Peki, neden yüzün fareye dönmüş, neden böyle çarpılmışsın? Dedi ki:

Altın sevgisini taşıyan gönül sahipleri, hep böyle fare şekline döner. Bana bak da ibret al, öğüt tut, para sevgisinden vazgeç oğlum!

s:95

KARUNDA OLSA AFFET

Yüce Allah dedi ki: Ey Musa, Karun, ağlayıp inleyerek seni tam yetmiş kere çağırdı da.

Bir kerecik olsun cevap vermedin. O şekilde bir kere bana seslenseydi.

Ruhundaki kötülük dalını kökünden söker, sırtına din elbisesini giydiriverirdim.

Ey Musa, sen onu yüzlerce dertle helak ettin, baş aşağı toprağa batırdın.

Eğer onu sen yaratmış olsaydın bu kadar çabuk azab etmezdin, zaman verirdin ona!

Merhametsizlere bile merhamet eden Allah, merhametlileri, insanlara velinimet eder.

İhsan denizini, hiç kimseden esirgemez. O denize karşı bizim günahımız buluttan dökülen bir damlacıktan ibarettir.

Bu derece, lütfü, bu derece ihsanı bulunan, nasıl olur da bir görünüşe kapılıp bulanır, huyunu değiştirir?

Günahkârları ayıplayan kişi, kendisini zalimler arasına katar, kötülerden olur gider!

Sh:160-161

 

HİKMETLERDEN

 

“Bir vücudum var ama ben o vücuttan ibaret değilim ki!

Zayıflarım, şişmanlarım, hatta

kolum bacağım dahi kesilebilir, ama değişmeden kalan bir “ben” var benim içimde”

(İbn  Sina- Kitabü’ş-Şifa adlı eseri, “İlâhiyat” bahsi)

 

**

Hangi güzelliği görsek, ona yar olduk

Hangi güzeli görsek, giriftar olduk

Güzelliğinin ululuğu yüzünü gösterince

Dört tekbir vurduk, hepsinden bizar olduk

**

 

Kaynak. FERIDÜDDIN ATTAR, Mantıkut-tayr- Kuş Dili, Türkçesi:  Yaşar Keçeci, Kırkambar, 1998, İstanbul

EY GÜNEŞİM, GİTMESEYDİN

Kötü dostla ünsiyet, belâya bulaşmaktır.

Mademki o geldi, bana uyumak düşer.

   Uyuyayım da Eshabı Kehf’ten olayım.

O sıkıntıda o minnette mahpus kalmak, Dıkyanus’tan iyi” dedi.

   Eshabı kehf’in uyanıklığı, Dıkyanus’a kulluk etmekti. Fakat uykuları; şereflerini, haysiyetlerini korumuş oldu.

   Bilgiyle uyumak uyanıklıktır. Vay bilgisizle oturan uyanık kişiye !

Kargalar, güz mevsimi otağlarını kurdular mı, bülbüller gizlenir ve susarlar.

   Çünkü gül bahçesi olmayınca, bülbül sükût eder. Güneşin kayboluşu, uyanıklığı öldürür.

   Ey güneş !

Sen yeraltını aydınlatmak üzere bu gül bahçesini terk ediyorsun.

   Fakat marifet güneşi, bir yerden bir yere gitmez, o güneş dolunmaz.

Onun tanyeri akıl ve candan başka bir yer değildir.

   Hele işi gücü; gündüz olsun gece olsun, âlemi aydınlatmak olan o cihanın kemal güneşi hiç kaybolmaz.

Kaynak: MESNEVÎ-İ ŞERİF Tercümesi, Çeviren: Veled Çelebi (İzbudak), c. II, b.36-44

SARI KÖPEĞİM

Yine Tanrı’nın gizli velilerinden bir aziz şöyle rivayet etti ki:

Bir gün Mevlânâ kalenin hendeğinin kenarında duruyordu. Birkaç fakîh Karatay medresesinden çıktı ve imtihan maksadiyle Mevlânâ’ya:

“Eshab-ı Kehfin köpeği ne renkte idi?” diye sordular. Mevlânâ:

“Rengi sarı idi; çünkü âşıktı. Âşıkların rengi daima benim rengim gibi sarı olur,”

buyurdu. Bunun üzerine bu fakîhler baş koyup mürit oldular.

Kaynak: Ahmed Eflaki, Menakıb-ül Arifin, Tahsin YAZICI, (206)

ŞEFAAT EDERLER DİYE

Yarın kıyamet günü, (hal tercümelerim anlattığım sufiler) belki bu vesile ile bu acizin haline bakıp şefaat ederler. Ashab-ı Kehf’in köpeği gibi tamamiyle varlığım kemikten ibaret kalsa da, beni eli boş ve ümitsiz geri çevirmezler. Naklederler ki. Cemal Mevsilî (rahmetullahi aley). Hz. Rasûlu’llâh salla’llâhu aleyhi ve sellemin Ravza’ sının civarıyla aynı hizada olan bir yerde bir mezarlık yer bulabilmek için canını dişine takıp kendini mahv edercesine çabalar, bu uğurda malını ve itibarını fcda etmekten hiç geri durmazdı. (Maksadına ulaştıktan) sonra, mezarının taşına şu ibarenin yazılmasını vasiyet etmişti:

“Köpekleri, ön ayaklarını toprak üzerine yaymış bir haldedir!” (Kehf, 18/18).

Rabbim!

Bir köpek, dostlarının izi sıra birkaç adım attı, bu yüzden köpeği sahipleriyle aynı muameleye tabi tuttun!

Aynı şekilde ben de dostlarının dostu olduğumu ve onları sevdiğimi iddia ediyorum,

Kendimi, onların eğerinin ipine (bir torba gibi) bağladım.

Onların sözleriyle meşgul oluyor ve bundan vazgeçemiyorum.

Rabbim ve ey benim Ulu Sultanım!

Gerçi şu sözlerimin hiç bir kıymeti yoktur ve bu yolun yolcuları yanında bir hiç olduğumu da biliyorum. Ama onların sözlerini, hallerini, remizlerini ve işaretlerini seviyorum, Kayyumiyetinin vahdaniyeti ve mutlak hâkimiyetinin tebliği hakkı için.

Nebi ve Resullerin tertemiz ruhları, mukarreb melekler, yüce katında değeri bulunan veli, arif ve alim kullar hakkı için bu zavallı garib ile şu zümre arasına perde çekme!

Bu kitabı/halimi sana yakın olma derecesine ulaşmam için sebep kıl!

Senden uzak olma çukuruna düşmeme sebep kılma!

Hiç şüphe yok ki, sen yakarışları karşılıksız bırakmazsın!” 

          Kaynak: F. ATTAR, Tezkiretül Evliya, Süleyman ULUDAĞ, 1984, Bursa, “Onbeşinci Saik, sh: 50

 

BAŞA DÖN

 

Reklamlar

....

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.